VIDV: De Haring Brothers

10-04-2016 Nieuws Cora Vlug

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Wilma Hollander (Griekenland), Geert van Mil (Canada), Marijke Bozzano (Italië) en vandaag Cora Vlug (Verenigde Staten).

Als rasechte Haringkop had ik natuurlijk al veel eerder naar de slager moeten gaan met m’n vraag. U denkt nu vast ‘wat heeft een haring met de slager te maken?’ Zo’n 20 minuten rijden verderop, iets afgelegen van een drukke weg staat een prachtig oud huis met een groot stuk grond eromheen. Het huis is aan een opknapbeurt toe, maar het straalt vervlogen tijden uit. Lang geleden moet dit echt in een afgelegen gebied hebben gestaan en alleen bereikbaar  via een modderig zandweggetje voor paard en wagen. Elke keer zie ik het weer voor me als ik hier m’n boodschappen doe. Op het land staan wat oude paarden, een paar koeien en de kippen scharrelen door het opgedroogde modderbad van het varken. Als je het erf op rijdt, word je vriendelijk begroet door twee gigantische Deense doggen en een rode kater. Achter het huis staat een klein oud gebouwtje, lang geleden wit geverfd en op de deur hangt een vergeeld briefje ‘push’. De deur klemt en je moet flink duwen om binnen te komen.

Dit is de Slagerij van de Gebroeders Haring. Zo’n zeventig jaar geleden zijn de twee broers, Clyde en Wilson Haring  begonnen met bezorgen van vlees aan de lokale families. Eén broer deed de bezorging  en de andere had de winkel onder z’n hoede. Bezorgen doen ze al sinds de jaren ‘60 niet meer, de gebroeders Haring zijn er ook niet meer, maar de naam nog wel ‘Haring Brothers’.  Het weggetje waar het huis en de slagerij staan heet Haringroad. Een echte ouderwetse ambachtelijke slager. De twee houten slagersblokken, waar ze al hun hakwerk op doen is diep uitgesleten. Een simpele toonbank, wat vriezers en een koeling met een glazen wand waar worst, gehakt en wat lappen vlees liggen. Verse scharreleitjes en melk in glazen flessen, van een boer in de buurt wordt ook verkocht. Je bent gewoon even terug in de tijd als je daar binnen stapt. Een weegschaal maar geen kassa. De som van je boodschappen wordt met een potloodje en wat hoofdrekenen op papier gezet. Het geld verdwijnt in een houten laatje, dat vrolijk rinkelt als het open gaat. Pondje gehakt wordt van de grote berg afgehaald met blote grote slagershanden, op de weegschaal gelegd en in een stuk papier verpakt. Latex of plastic handschoenen voor de broodnodige hygiëne hebben ze niet.

Praatje over het weer en de nodige roddels gaan hier al jaren over de toonbank en nog steeds. Hier kan ik ook verse pens kopen voor de hond en hart voor de katten. Heerlijke kluifbotten voor de hond, zonder poespas, gewoon goedkoop en lekker. Ook brengen jagers hier hun buit. Vooral rond Thanksgiving en de kerst hebben de Haring Brothers het behoorlijk druk. Er zijn in Pennsylvania veel herten, die helaas regelmatig in aanraking komen met een auto. Het is mij gelukkig nog nooit overkomen, maar wanneer het gebeurt ben je verplicht om de politie erbij te roepen. Niet verplicht om een takelwagen in te schakelen, maar na zo’n aanvaring heb je deze meestal wel nodig. Mocht het arme dier nog uit z’n lijden verlost moeten worden dan doet de politie dat. Dan vraagt de agent of je het hert mee naar huis wilt nemen of niet. Ik moet er niet aan denken om z’n beest in m’n achterbak mee te nemen, maar er zijn vast mensen die hier ‘blij’ mee zijn. Dan gaat zo’n beest dus naar de Haring Brothers. Zij maken er kant en klare pakketjes van en voor de rest van het jaar heb je hertenvlees in de vriezer liggen.

Dat doet me opeens weer denken aan een etentje waar we voor werden uitgenodigd, een paar jaar geleden. Een bevriende Nederlander Jan en z’n vrouw nodigde ons uit om bij hen hert te komen eten. Hij was een hobby kokkereller en zij vond het heerlijk om vijfgangen maaltijden te verzorgen voor vrienden en buren. Nu ben ik geen fan van hertenvlees, eerlijk gezegd wil ik geen hert eten, nooit gedaan en wil dat eigenlijk zo houden. Maar ik wilde de pret niet bederven, dus gingen wij naar Jan om hert te eten, al was het maar een piepklein stukje.

Een paar weken eerder was een jager bij Jan aan de deur komen vragen of hij bij Jan in de tuin in een boom mocht gaan zitten om een hert te schieten. Dit is aan vele regels gebonden. Jan vond het wel spannend en stemde toe. De jager heeft twee dagen in die boom gezeten.  Verschillende herten moest hij gewoon voorbij laten gaan omdat ze te jong of te oud of het verkeerde geslacht waren. Uiteindelijk kwam z’n slachtoffer dan toch voorbij en deze eindigde bij Jan in de pan. Het beest werd naar de Haring Brothers gebracht om in de goede mootjes te worden gehakt. Het grootste deel van het hert is voor de jager z’n vriezer, maar omdat het Jan z’n stuk land was kreeg hij ook een flink deel.

Ik had me de hele dag al voorbereid op dit etentje en zag er als een berg tegenop. Maar kom op, denk maar gewoon dat het kip is, sprak ik mezelf toe. De tafel zag er schitterend uit. Het zondagse servies was uit de kast gehaald en prachtige bloemstukken stonden op de met een goudkleurig tafelkleed gedekte tafel. Ik kon er niet meer onderuit, zoveel moeite, ik moest een stukje hert eten om de gastvrouw niet te beledigen. We gaan aan tafel en tot mijn grote schrik zit er tussen de bloemen een foto van de trotse jager met z’n buit. Dezelfde buit als nu op mijn bord ligt. M’n maag draaide om. Ja ik eet een koe, ja ik eet kip, ja ik eet af en toe een karbonaadje, maar er zijn grenzen, er zijn beesten die ik gewoon niet eet en daar is hert er één van. Heel dapper toch twee hapjes genomen en toen de rest op Léon z’n bord geschoven. Het is niet eens lekker ook.

Niemand bij de slager weet waar de Haring Brothers vandaan komen. Er blijkt nog één Haring zus in leven te zijn, maar zij bemoeit zich niet met de zaak en woont ver weg. De huidige eigenaar denkt dat de familie Haring ooit uit Duitsland naar Amerika is gekomen, de Pennsylvania Dutch. Hij weet het niet zeker en hij weet ook niet wanneer, maar het moet lang geleden zijn, misschien wel uit de tijd van Ellis Island NY. Ik had gehoopt dat deze Haring Brothers hun roots hadden gehad in Vlaardingen, maar helaas. Had een leuk verhaal kunnen zijn voor Vlaardingers in den Vreemde.

Reacties