VRIJHEID

16-05-2021 Nieuws Wilma Hollander

VLAARDINGEN/PILION - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Lees de belevenissen van Marijke Persijn (België), Cora Vlug (Verenigde Staten), Dick van der Pijl (Frankrijk) en vandaag Wilma Hollander (Griekenland).

Ineens ging het snel. Na zes maanden van strenge lockdown mogen we sinds twee dagen plotseling weer gaan en staan waar we willen. Het is niet te geloven, maar bijna alle restricties zijn in één week tijd opgeheven. Oké, we moeten binnen en buiten nog maskers dragen, we mogen na halfeen ’s nachts en voor vijf uur ’s ochtends niet op straat zijn, maar we hoeven geen sms’jes meer te sturen of formulieren in te vullen als we een boodschapje willen doen bij de supermarkt op de hoek. We mogen zelfs weer naar de Lidl in de aangrenzende gemeente, en kunnen ook weer gaan sightseeën in Thessaloniki als we dat zouden willen.

Het voelt vreemd ‘kaal’ om zonder een formulier in te vullen naar buiten te kunnen lopen voor zoiets simpels als de hond uitlaten. De gewoonte zit er na zes maanden goed ingebakken. Driehonderd euro boete krijgen omdat je geen formulier kunt laten zien met een kruisje op de juiste plek is een hoop geld, dus zelfs binnen ons eigen dorp – waar de kans op controle miniem was – hielden wij ons netjes aan de ‘verplaatsingsregels’. En nu is dat in een keer voorbij! Het snelle opheffen van de lockdown is geheel en al te danken aan het feit dat Griekenland sinds 14 mei weer open is voor toeristen. Al snel werd duidelijk dat die zonder restricties vrijelijk door het hele land mochten reizen en dan is het natuurlijk niet vol te houden dat de lokale inwoners niet eens in het naburige dorp boodschappen mogen doen. Zelfs met Pasen – voor ons nog maar twee weken geleden – was het voor de Grieken zelf nog niet eens toegestaan om familie in een andere provincie te bezoeken, terwijl er ‘onofficieel’ al menig buitenlander binnen onze grenzen aan het rondreizen was.

Dat alles nu versoepeld is, heeft ook te maken met het ‘voorspoedige’ verloop van het vaccinatieprogramma, nou ja, dat wordt ons vanuit regeringswege trots voorgehouden. Inmiddels staat het afsprakensysteem open voor iedereen vanaf dertig jaar, wat natuurlijk heel positief klinkt. Openzetten is echter het punt niet, maar als je na inschrijving nog minstens twee maanden moet wachten voordat je aan de beurt bent, dan lopen er hier deze zomer toch echt nog heel veel mensen ongevaccineerd rond. Zo is zelfs de ouderen-categorie nog steeds niet afgerond. Mijn zeventigjarige manlief krijgt volgende week zijn 1e prik en zal pas begin juli helemaal beschermd zijn. Wat mijzelf betreft: door stom toeval was ik in staat om mijn afspraak van eind mei een paar weken te vervroegen, waardoor ik geen Pfizer-, maar een Janssen-vaccin toegediend heb gekregen. En die laatste heeft geen herhaling nodig, wat betekent dat ik al over een weekje de volledige beschermingsstatus bereikt zal hebben.

Ik vind dat een zeer geruststellende gedachte nu er de komende tijd van overal vandaan weer vele vreemden in ons dorpje zullen rondlopen. Geloof me, ik gun iedereen hun welverdiende vakantie of uitstapje, echt waar. Maar de consequentie van zo’n toeristeninvasie in een dorpje als het onze is dat de lokale inwoners met onderliggende aandoeningen – zoals ik – min of meer gedwongen zijn zich van mei tot oktober verre te houden van al die dingen waar de binnen- en buitenlandse toeristen vrijelijk van kunnen genieten. Lekker op het strand liggen, uit eten in je favoriete taverne, ’s avonds op een gezellig terras genieten van de zonsondergang... Al die dingen leverden vorige zomer vanwege al die vakantiegangers voor mij een reëel besmettingsgevaar op, met als gevolg dat ik nauwelijks mijn tuin uit kwam. Ook goede vrienden uit Nederland ontvingen we maar heel mondjesmaat bij ons thuis, en dan nooit binnenshuis, maar alleen in de tuin. En zelfs dan sloeg de schrik me al om het hart als ik een paar dagen later twee keer hoestte of een beetje snotterde. Het zóú toch niet...?

Dat vond ik echt het aller-, allerergste van de vorige zomer. Niet het min of meer verplichte thuisblijven, het ‘opgesloten’ zijn in mijn tuin, het me verre houden van plekken waar veel mensen waren. Nee, het ergste vond ik de argwaan, de achterdocht, de angst die ik voelde als geliefde vrienden met werkelijk de allerliefste en allerbeste bedoelingen bij ons langs kwamen of een etentje buitenshuis voorstelden. Ja, ik wist dat ze een test hadden afgelegd voordat ze in het vliegtuig waren gestapt, ja, ik wist dat ze bij vertrek uit Nederland corona-vrij waren verklaard, maar gold dat ook voor de mensen met wie ze hier ter plekke in de dagen ervoor in contact waren gekomen? Kon ik erop vertrouwen dat ze zich hadden gehouden aan de quarantaine-voorschriften na aankomst? Waren ze wel net zo strikt in het maskertjes dragen als wij? Ik haatte mezelf erom dat ik al die wantrouwende gedachten had, dat ik zo voorzichtig moest leven dat ik zelfs mijn beste vrienden niet meer durfde te vertrouwen.

Natuurlijk weet ik dat ik ook mét vaccinatie nog ziek kan worden, maar de wetenschap dat een eventuele besmetting mij niet per definitie de ernstigste vorm zal opleveren is een hele grote opluchting. Ik heb mijn vrijheid terug, en daarmee bedoel ik niet de vrijheid om te reizen of op vakantie te gaan. Dat zijn leuke bijkomstigheden, maar wat ik echt het heerlijkste van die vaccinatie vind, is dat die ene injectie mij toestaat om zonder dat afschuwelijke wantrouwen mijn vrienden weer tegemoet te treden. Ik blijf voorzichtig, zeker weten, ook al omdat manlief nog even te gaan heeft voordat ook hij helemaal beschermd is. Maar dat het een heel wat gezelliger zomer zal worden dan vorig jaar, daar ben ik van overtuigd. En dat is een heerlijk vooruitzicht... ;-)

Yiasou uit Pilion!

Wilma Hollander

 

 



Gerelateerd