VL-ID-VR: Een Griekse jaarwisseling

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland).

Er zijn in mijn nieuwe bestaan gelukkig maar weinig momenten waarop ik de grote afstand met Nederland daadwerkelijk voel, daar zorgen de computer en internet wel voor. De jaarwisseling is echter zo’n moment waarop je ineens met je neus op de harde feiten wordt gedrukt. Door het tijdsverschil met het thuisfront zit er namelijk niet alleen3000 km, maar ineens ook een heel jáár tussen mij en mijn dierbaren!

Maar… als ik dan om één uur ’s nachts de telefoon pak om mijn nieuwjaarswensen naar Nederland door te bellen, en daarbij ieder jaar opnieuw geconfronteerd word met een dusdanig geknal en geknetter dat een fatsoenlijk gesprek bijna onmogelijk is, dan ben ik toch altijd weer zo verschrikkelijk blij dat ik hier woon. Hier, in ons Griekse dorpje aan de kust, beleven wij namelijk al negen jaar een vrijwel vuurwerkloze Oud en Nieuw, en dat bevalt me uitstekend. Als manlief en ik na onze traditionele heildronk toch maar even de straat op gaan, zien we in de bergen achter ons slechts een enkele vuurpijl de lucht in gaan. Knallen zijn er nauwelijks te horen en rond kwart over twaalf is het bij ons weer stil. Doodstil, want in ons dorpje zijn wij zo ongeveer de enigen die zich om twaalf uur op straat bevinden. De rest van de bevolking zit namelijk binnen te kaarten met een drankje en een hapje onder handbereik. Om twaalf uur krijgen de kinderen eindelijk hun (kerst)cadeautjes en gaat men aan tafel voor een uitgebreide nieuwjaarsmaaltijd. Daarbij wordt ook de traditionele Vasilópita aangesneden, een cake waarin een muntje is meegebakken. Degene die de punt met het muntje op zijn bord krijgt, kan rekenen op een heel jaar geluk!

Oudejaarsavond in Griekenland lijkt wel een beetje op de oudejaarsavonden uit mijn jeugd. Ook daar was het destijds een gezinsavond vol spelletjes en hapjes, met om twaalf uur de wat onhandige nieuwjaarszoenen, waarna mijn vader de lampen uitdeed en we vanachter de ramen op de bovenverdieping naar het siervuurwerk keken. Daarna werden we snel in bed gestopt, want de volgende ochtend moesten we op tijd op, zodat iedereen frisgewassen op bezoek kon bij opa en oma. Een hoogtepunt, want van de daar verzamelde ooms en tantes kregen wij kinderen als het een beetje mee zat een stuiver of een dubbeltje: voor een gelukkig nieuwjaar. Eigenlijk net zoiets dus als het aansnijden van de Griekse Vasilópita!

Voor ons ‘in den vreemde’ is de jaarwisseling met de viering van oudejaarsavond en nieuwjaarsdag echter nog niet afgerond. Morgen, op 6 januari, verzamelt iedereen zich rond twaalf uur ’s middags bij de haven, waar de Papas – de orthodoxe priester van het dorp – het zeewater zal zegenen. Hij doet dat door vanaf een boot bij de havenmond een aantal keren een zilveren kruis aan een touw in zee te gooien. Vervolgens wordt het kruis door stoere knapen met een kloeke sprong vanaf de pier opgedoken. Degene die het kruis als eerste te pakken krijgt, wordt nog eens extra gezegend, en kan rekenen op een enthousiast onthaal van de omstanders, waarbij het gebruik van door merg en been gaande vuvuzela’s zeker niet wordt geschuwd. Daarna bieden de dames van de kerk iedereen die vanaf de kade toekijkt een bitterkoekje aan en stromen de terrasjes vol voor een afsluitend kopje koffie, al dan niet voorzien van een lekker likeurtje. Ik kijk ernaar uit, want vanaf morgen gaat dus ook óns nieuwe jaar echt van start.

Ik wens iedereen – waar ter wereld u zich ook bevindt – een Kalí Xroniá oftewel een mooi jaar in goede gezondheid, met veel geluk en vooral heel veel liefde ;-)