Column: De burgers worden bedankt!

Het stof van de verkiezingen is nedergedaald, de stemhokjes zijn weer ingeklapt en de leden van de politieke partijen hangen hun felgekleurde bodywarmers weer aan de kapstok. De kiezer wordt bedankt en de blik gaat weer naar binnen. De burger die even dacht dat hij ertoe deed, kan weer gewoon door het winkelcentrum struinen zonder te worden aangeklampt als interessant persoon. Het politieke spel is slechts één aspect van het leven in een democratie. Het gaat erom dat de burger, die door zijn belastingen een bijdrage levert aan de staat daarvoor in ruil zeggenschap krijgt over datgene wat zijn leven beïnvloedt. En daarbij gaat het niet alleen om de keuze in het stemhokje. Het gaat ook om zijn bejegening door ambtenaren en bijvoorbeeld de toegang tot de zorg.

Er is een prachtige metafoor van een galeischip dat wordt voortgeroeid door slaven die aan een ketting in het scheepsruim zitten. De kapitein besluit op een dag om de democratie in de voeren op zijn schip: voortaan mogen de slaven meebeslissen welke richting ze uitvaren. Aan hun lot, onvrijheid, verandert niets maar ze hebben wel stemrecht. Ik moest hieraan denken toen in de buurt waar ik woon,  de bovengrondse vuilcontainers werden vervangen door ondergrondse. De buurt werd goed geïnformeerd over de PLEK waar de containers zouden komen maar niemand vroeg aan de bewoners of zij wel afscheid wilden nemen van het systeem van bovengrondse containers. Uiteraard staat een ondergrondse container veel netter en is het goedkoper omdat Irado nu nog maar één man op pad hoeft te sturen met een kraantje. En toch zijn de bewoners uiterst ontevreden. Het nieuwe systeem 'slikt' maar afval ter grootte van een vuilniszak en voor het andere afval dient er dus een rit met de auto naar het grofvuil te worden ondernomen. Ook de groencontainers zijn vervangen en iedere bewoner heeft een rolcontainertje met zijn eigen rottend tuinafval. In een lommerrijke buurt als de onze betekent dat dat in het snoeiseizoen er weer een lange rij auto’s de tocht naar de andere zijde van de stad moet worden ondernomen. Een kwestie van beslissen over de plek en niet over het systeem.

In een andere gemeente kwam ik trouwens een prachtige oplossing tegen voor de herfstbladeren. Men plaatst op pleintjes mooie ronde hekwerken van gaas en de bewoners konden daar hun bladafval in kwijt dat netjes opgehaald werd door de gemeente. Goed voor het milieu. Nu we het toch nog over het milieu hebben wil ik  graag  de aandacht vestigen op de stenen driehoeken die als fysiek obstakel geplaatst worden om auto’s te weren. Prima dat men dat doet maar gezien het feit dat de meeste van deze voorwerpen beschadigd zijn, doet dit ons vermoeden dat de gemiddelde automobilist deze niet opmerkt. Uw columnist parkeerde zijn eigen auto eens bij daglicht in een parkeerhaven en reed ’s avonds weer weg en strandde op zo’n 'sleeping policeman'. Eigen schuld, dikke bult nietwaar?. Maar al die schades worden weer hersteld en dat kost vele liters verf. Niet echt milieuvriendelijk dus. Vandaar mijn pleidooi om dergelijke obstakels in ieder geval zo groot te maken dat ze vanuit een auto kunnen worden gezien. Dat zou heel veel ellende en onnodige schade besparen. Het milieu is erbij gebaat, de verzekeraars ook, alleen zullen de schadeherstellers een dergelijke oplossing betreuren. Een beter milieu begint bij jezelf zullen we maar zeggen.

Ook al moet je er een stukje voor rijden!