VL-ID-VR: Vrolijk Pasen!

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

Voorjaar betekent hier: bijna Pasen, voor de Grieken het belangrijkste feest van het jaar. Het is een soort mix van onze kerst-, oudejaarsavond- en paastradities: een feest met familie, lekker eten, kerkbezoek, vuurwerk, eieren en nog veel meer. 

Het orthodoxe geloof, dat hier nog grotendeels het dagelijkse leven bepaalt, schrijft echter wel eerst een strenge veertigdaagse vastenperiode voor, die zeven weken voor het grote feest aanvangt. Er zijn veel mensen die zich daaraan houden en ook de restaurants passen hun maaltijden in die periode aan, want de lijst met ‘verboden etenswaren’ wordt iedere week langer. Het hoogtepunt van soberheid valt in de week voor Pasen, de Megáli Ebdomáda (de Grote Week) genaamd, een week die in het teken staat van bezinning en veel kerkbezoek. 

De daadwerkelijke viering van het paasfeest is een dorpsgebeuren met de kerk als middelpunt. Zo is er onder andere op Goede Vrijdag een Heilige Processie, waarbij de met bloemen versierde baar van Christus door het dorp wordt gedragen. Een lang lint van dorpelingen kronkelt dan met een kaarsje in de hand door de donkere straatjes en over de boulevard langs de zee. Het ziet er heel romantisch uit, zo’n stoet van flakkerende lichtjes en het doet me ieder jaar weer denken aan de lampionnenoptocht op Koninginnedag uit mijn jeugd. Wanneer de baar na een uurtje terug is bij de kerk en er driemaal met een staf op de inmiddels gesloten kerkdeur is gebonkt, mogen de dorpelingen de kerk binnen – kruipend onder de baar door. Dat is meestal het moment waarop wij het wel voor gezien houden en in het donker stilletjes naar huis sluipen. 

Op zaterdag rond middernacht staan we echter weer op het kerkplein, samen met een paar honderd anderen. Ditmaal in afwachting van het ontsteken van het Heilige Licht, een grote kaars die achter het afgeschermde altaar in de in het donker gehulde kerk aangestoken wordt door de Papa om aan te geven dat Christus is opgestaan: ‘Xrístos annésti!’ Het licht wordt doorgegeven van de ene meegebrachte kaars naar de andere tot er honderden lichtjes twinkelen op het plein. Daarna steekt de Papa buiten nog een preek af, afgesloten met een paar dikke zoenen op het Heilige Boek. Als het meezit, is hij precies om twaalf uur klaar en worden zijn woorden net niet overstemd door de vele knetterende rotjes en ander vuurwerk waarmee het heuglijke feit van de opstanding begroet wordt. 

Na alle inspannende weken van bezinning, vasten en lijden mag er dan op paaszondag eindelijk uitgebreid gefeest worden. Met lams- en geitenvlees draaiend boven de barbecues, omringd door lange tafels vol traditionele gerechten; met drank, dans en zang... vanaf vroeg in de morgen tot diep in de nacht wordt gevierd dat Christus waarlijk is opgestaan. Uiteraard samen met zo veel mogelijk familieleden, vrienden en buren onder het motto: hoe meer zielen, hoe meer vreugd. Voor ons, nuchtere Hollanders, is een dergelijk uitbundig feest eigenlijk net iets te veel van het goede, maar ontkomen doen we er niet aan. Het hoort er nu eenmaal bij als je hier woont. 

Dit jaar valt het Orthodoxe Pasen echter samen met het Christelijke Pasen. Bezoek uit Nederland geeft ons een legitiem excuus om de goedbedoelde uitnodigingen van de buren beleefd af te slaan en ons eigen bescheiden paasfeest te vieren: in een van weinige tavernes die op deze dag geopend zijn. Ver weg van alle drukke buurtfeesten, samen met onze vrienden aan een vrijwel verlaten strand. Een heerlijk vooruitzicht waar ik nu al van geniet ;-)