Column: Een gezegend mens

Shit, shit, shit... terwijl mijn ogen zich op de weg proberen te focussen graait mijn rechterhand door het handschoenvakje van mijn trouwe vierwieler. Waar ligt het nou? Ik begin te zweten, mijn beeld wordt wat waziger en ik merk dat mijn hersens langzamer werken. Eindelijk hoor ik het geknisper wat zo'n speciaal geluid is dat ik weet dat het de verpakking van een rol dextro moet zijn. Ik haal opgelucht adem en trek het papier onder de cd,s en TomTom vandaan. Dan slaat mijn hart drie keer over... de rol is leeg, slechts het verpakkingsmateriaal vult mijn hand. 

De stress slaat toe, maar dan heb ik de oplossing! Ik haal mijn rijbewijs tevoorschijn en kijk er even naar! Probleem opgelost, hypo is over! Mijn hongergevoel is weg, de duizelingen verdwijnen als sneeuw voor de zon en mijn zicht klaart op! 

Waarom ik hier zo op kom, hoor ik u vragen? Van de week wilde ik mijn auto starten, maar die gaf geen sjoege. Dus ik belde de ANWB, want wat dat betreft ben ik een echte vrouw. De meneer aan de telefoon liet me wat testjes doen en concludeerde dat de accu leeg was. De monteur kwam gelukkig snel en verving binnen no time mijn accu. Dan moet je wel wat papierwerk invullen en daar had deze meneer mijn rijbewijs voor nodig. Opmerkzaam als hij was, zag hij dat mijn rijbewijs over een maand verloopt, het was mij even ontschoten maar oke, vier weken duurt nog wel even.

Thuisgekomen zocht ik het briefje van de RDW op, waar in stond wanneer ik hem moet vervangen en hoe, het gebruikelijke gebeuren, stadhuis, afspraak maken etc. Ik herinnerde mij van 10 jaar geleden nog iets over een verklaring van mijn oogarts in verband met suikerziekte. Dit vroeg ik aan de baliemedewerker van het stadhuis. Zij gaf aan dat dit in de brief moest staan en dat ik het anders na moest vragen bij het CBR. Ik belde het CBR. ,,We zoeken even uw gegevens erbij mevrouw... ja u staat geregistreerd!'' Ze klonk alsof ik de lotto had gewonnen. 

Niets bleek minder waar! Waren tien jaar geleden de regels versoepeld, de looptijd van een rijbewijs van een diabeet is nu weer teruggezet naar vijf jaar. Je hebt een verklaring van de oogarts, internist of huisarts nodig en moet een eigen verklaring kopen voor dit alles bij het CBR. Dit alles iedere vijf jaar en de kosten zijn voor mijzelf. Kort gezegd ongeveer 140 euro voor een rijbewijs eens in de vijf jaar! Wie zich afvraagt waarom die tien minuten werk op het stadhuis ruim dertig euro kost, slaat nu waarschijnlijk steil achterover... ik in ieder geval wel. 

Ik vroeg de mevrouw van het CBR waar dit in hemelsnaam allemaal voor nodig was. Haar antwoord: ,,Als u een hypo krijgt, kunt u ongelukken veroorzaken.'' Dan is er dus toch licht aan de horizon. Door naar mijn rijbewijs te kijken krijg ik geen hypo's en bespaar ik vijf jaar lang misschien wel 140 euro op de aanschaf van dextro! 

Ik ben een gezegend mens!