Hedy d'Ancona opent fractiekamer PvdA

De fractie en wethouder van de PvdA met Hedy d'Ancona

VLAARDINGEN – Ze is inmiddels 77 jaar, maar scherp in haar observaties en de woorden die ze spreekt: Hedy d’Ancona. Gisteren was ze in het Stadhuis van Vlaardingen om daar de naar haar vernoemde fractiekamer van de PvdA officieel te openen. Met de Hedy d’Ancona-kamer heeft de PvdA enerzijds gehoor gegeven aan de wens van de gemeenteraad om de nieuwe fractiekamers van een zelf gekozen naam te voorzien. Anderzijds eert de partij hiermee Hedy d’Ancona die op verschillende gebieden van groot belang is geweest en met name veel betekend heeft voor de emancipatiebeweging.

Hedy d’Ancona heeft jarenlang voor de PvdA in de Eerste Kamer en het Europees Parlement gezeten. In het kabinet-Van Agt II (11 september 1981 tot 29 mei 1982) was zij staatssecretaris van Sociale Zaken en Werkgelegenheid, onder meer belast met volwasseneneducatie, arbeidsomstandigheden en emancipatiezaken; voor dit laatste werd zij de eerste 'projectstaatssecretaris'. In het kabinet-Lubbers III was zij van 1989 tot 1994 minister voor Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur. Daarnaast is zij bekend als een van de oprichtsters van het feministisch maandblad Opzij, waarvan zij van 1972 tot 1981 hoofdredactrice was. Samen met Joke Kool-Smit richtte ze in 1968 de feministische actiegroep Man-Vrouw-Maatschappij op.

D'Ancona begon haar loopbaan als tv-producer voor de VARA in 1962. Drie jaar later werd ze wetenschappelijk hoofdmedewerkster in de sociale geografie aan de Universiteit van Amsterdam, gevolgd door het directeurschap (samen met Maurice de Hond) in 1981 van het Centrum Beleidsadviserend Onderzoek.

Bij de opening van de fractiekamer en de erop volgende ontmoeting met de leden van de PvdA strooide D’Ancona met verschillende anekdotes uit haar loopbaan, waarbij ze met veel humor liet zien een publiek aan zich te kunnen binden. Eén van haar mooie herinneringen uit haar politieke carrière ging over hoe ze als minister van Welzijn, Volksgezondheid en Cultuur  in 1994 de Algemene Wet Gelijke Behandeling succesvol door de Tweede Kamer loodste. Dit was een ideaal, waarvoor zij in haar jonge jaren met spandoeken op straat gestreden had. "Het maakt als je jouw idealen wil waarmaken niet zozeer uit, of je met heel veel bent’’, aldus D’Ancona. ,,Ook een kleine groep met aansprekende en strijdbare mensen, kan veel bereiken".