Column: Ben ik in beeld?
- Bram Keizerwaard
- 04-06-2016
- Nieuws
De haastig ingestelde burgerwachten blijven lekker in hun warme bed nu de dader is gepakt. Hooguit zullen de leveranciers van de banden een traantje hebben weggepinkt. Slash, zoals de jongeman zich noemde, werd gepakt omdat een buurtbewoner een camera had geïnstalleerd om zijn auto in de gaten te houden. Gelukkig werd er ook een stukje openbare weg in beeld gebracht en dat was voldoende om de snoodaard in de capuchon te vatten.
Onwillekeurig moest ik terugdenken aan een situatie van een aantal jaren geleden: op de school waar ik werkte moesten we iedere maandagmorgen wat roosterwijzigingen doorvoeren omdat een aantal ruiten waren ingegooid. Het glas en de stenen, moesten worden opgeruimd en dus moesten de leerlingen elders worden ondergebracht. Na een paar keer ging de conciërge al op zondagavond naar school om de rotzooi op te ruimen.
Natuurlijk werd er aangifte gedaan bij de Hermandad maar het ingooien van een aantal ruiten van een schoolgebouw heeft nu eenmaal geen prioriteit. Dus besloten we de politie een handje te helpen. Enige dagen daarna stak de conciërge zijn hoofd om de deur van mijn kamer: ,,Er zijn hier twee heren van de politie. Heb je even tijd?’’
,,Natuurlijk! Daar maak ik tijd voor.’’Twee levensgrote politiemensen stapten mijn kamer binnen en gingen zitten in de lage fauteuiltjes. De conciërge kwam even later aansloffen met de koffie en ik besloot het gesprek te openen. Tijd is immers kostbaar. ,,Fijn dat jullie toch nog even tijd hebben gevonden voor het gedoe met die ruiten’’, begon ik, ,,het veroorzaakt toch wat overlast iedere maandag.’’
,,Daar komen we niet voor’’, antwoordde één van de mannen. ,,We komen voor u”, vulde de andere aan. ,,We hebben gehoord dat u een camera gaat plaatsen en mogelijk maakt u zich schuldig aan een strafbaar feit.’’ Een van de heren greep in zijn tas en haalde er een papier uit: ,,Hierin staan alle regels en een camera mag niet zomaar de openbare weg bestrijken. In deze folder leest u alles over de regels!’’
Oeps! De inlichtingensectie werkte in ieder geval wel adequaat. Ik bedankte de heren hartelijk voor hun bezorgdheid en we spraken nog even over koetjes en kalfjes. Na het vertrek van de heren besloot ik toch maar tot burgerlijke ongehoorzaamheid en samen met de conciërge zetten we een camera in het lokaal, aangesloten op een videorecorder.
Het volgende weekend was het raak. In tweeërlei opzicht. Er lagen een paar ruiten uit en heel duidelijk was de dader te zien. Sterker nog: het bleek een jochie te zijn dat gewoon bij ons op school zat. Op weg naar huis, na een avondje stappen, besloot hij even langs zijn school te gaan en een paar ruiten in te gooien van het lokaal van een docent met wie hij niet echt een goede band had.
De jongen werd overgedragen aan de politie en mocht nuttige taken bij Bureau Halt gaan verrichten. Ik ontsnapte de dans. Mijn strafbaar feit werd blijkbaar door de vingers gezien. Bijna had ik figuurlijk mijn eigen ruiten ingegooid!
