Column: Kiezer laten stikken? Geen sticker!

Met weemoed denk ik nog wel eens terug aan de tijd dat ik als onderwijzer werkte in het Lager Onderwijs. Ik kon me nog met de leerlingen en de leerstof bezighouden en van handelingsplannen hadden we nog nooit gehoord. In de klas hing een plastic mapje en hierin zat, keurig geschreven door het hoofd der school, een weekrooster. Rekenen, verkeersles, aardrijkskunde en tal van vakken wisselden elkaar af en zolang de het leergedruis niet al te verontrustend was, had je enige vrijheid om hier van af te wijken. Computers waren huizenhoge machines, Bill Gates en Steve Jobs sleutelden op dat moment nog aan hun apparaten in de garage en de wereld was nog onwetend van hun grootse plannen. 

In de klas werd af en toe gezongen en ook het opdreunen van de tafels (wie doet dat nog) had een zekere muzikale ‘twist’.Niks mooiers dan een klas die in een prachtige cadans de tafels opdreunt  in een aanzwellende koorzang. Er zaten slechts een paar haperingen in: om onduidelijke redenen was dat altijd bij zes keer zeven en zeven keer acht. 42 en 56 werden vaak met iets minder enthousiasme uitgesproken. Om een beetje voortgang te krijgen op het onderwijsleerproces (en bij gebrek aan een computer) had ik uit het magazijn een groot vel geel karton gehaald. Met de bordlineaal werden er lijnen getrokken en aan de linkerzijde vulde ik de namen in van de leerlingen met 12 maagdelijke vakjes. Daarboven stonden de tafels. Een velletje stickers deed de rest. Als een leerling in staat was om de desbetreffende tafel foutloos te reproduceren, haalde ik een sticker uit de la die de leerling zelf in het vakje plakte. Daar was geen excell-sheet voor nodig. In één oogopslag zag ik waar mijn klas als groep en de individuele leerling zich bevond. Een prachtig systeem al zeg ik het zelf… 

Ik denk dat ik vanmiddag maar eens naar de kantooorboekhandel ga en een groot vel karton  koop. Aan de linkerkant zet ik de namen van de wethouders en hun politieke partijen en bovenaan maak ik hokjes waarin ik hun verkiezingsbeloftes zet. Zo krijgt de SP een hokje met ‘blauwalg bestrijden’, ‘turnzaal bouwen’, ‘huismeester in migrantenflats’ om maar een paar items te noemen van hun verkiezingsprogramma. Kortom: u krijgt een idee. Het is wel een middagje kleuren en plakken, maar dan heb je ook wat… 

De komende vier jaar gaan we met elkaar controleren of een wethouder of de partij voor een stickertje in aanmerking komt. Als de blauwalg weg is, mag Arnout een stickertje komen halen. In één oogopslag zien we of ze de kiezer hebben laten stikken en dan mag er niet gestickerd worden. Lekker Pûh. Het mes snijdt aan twee kanten. De kiezer ziet welke partij de meest loze beloften heeft gedaan en welke partij zich niet aan haar eigen woord houdt. Zeer verhelderend en de kosten zijn laag. Moet lukken nietwaar? 

Alleen zitten we nog wel met een klein probleempje: op grond van de gegevens van Deloite, voerde Elsevier  onlangs een zogeheten 'financiële stresstest' voor gemeenten uit. Men keek naar een aantal elementen in de gemeentebegroting zoals schulden van de Gemeente omgerekend naar het inwonertal, eigen vermogen, doorgeschoven lasten en externe financiering. Vlaardingen staat daar in de top van Nederlandse gemeenten met een uiterst zwakke financiële positie.  Dat wordt nog een hele klus. Hoewel de goede burgervader hiervoor na de verkiezingen heeft gewaarschuwd, blijft het akelig stil bij de partijen.

Veel stickertjes zal ik niet kwijtraken. Maar het is wel duidelijk. Kiezer laten stikken? Dan niet stickeren...