Kerstcolumn: Een dag om nooit te vergeten

Zo’n gage heb ik nooit, nog nooit verdiend in mijn leven en ik kan u verzekeren dat toen ik weer thuis was en een heerlijke kop groene thee naar binnen werkte, ik dacht: Van Toor,  jij bent een gelukkig mens. En in gedachten hoorde ik wijlen de vader van Dik Trom zeggen: ‘Ja, en dat is ie.’ 

Een jaar of zes geleden ging bij mij de telefoon en werd ik uitgenodigd om mee te gaan met een all in cruisereis, en… helemaal gratis.  Ik hoefde er alleen maar een keer voor op te treden aan boord. All in, net zoals dat bij die reisbureauadvertenties staat. All in. Vrij vertaald eten en drinken tot je omvalt. Nou, dacht ik, als er nou een groot aantal BN’ers, - Hoeaahh! BN’ers! Welke gek heeft trouwens dat domme woord uitgevonden? - gratis in business class naar hongerend Afrika mogen vliegen om voor de aanwezige fotografen een spijker in een plank te slaan en daarna zo gauw mogelijk weer in het zwembad van hun vijfsterrenhotel te duiken, dan mag ik toch wel een gratis cruise aannemen waarvoor ik maar één keer moet op treden? ,,Weet je eventueel nog een paar artiesten die mee zouden willen?'', vroeg de man. Nou, good old Annie de Reuver (ze was toen 91 jaar) gebeld en die zei zonder meer: ,,Tuurlijk Bas! Ik ga mee.'' En toen er achter aan: ,,Mag mijn vriendin Sjaan Gebbe ook mee?'' ,,Oké Hein'', zei ik. 

Ik noem haar altijd Hein naar die andere Rotterdamse kanjer Heintje Davids. ,,Maar dan moet Sjaan wel haar accordeon meenemen en voor de gezelligheid wat zeemansliedjes spelen.'' Daarna nog mijn vaste pianist/arrangeur Leo Mulder gebeld en met een: ,,Leo ik heb een gouwe schnabbel. We gaan een cruisereis maken, met eten en drinken tot we omvallen en we moeten maar één keer uit. Kat in het bakkie!'' Dat die ene keer van ‘s ochtends 10 uur tot ‘s middags 5 uur was verzweeg ik natuurlijk wijselijk. Leo vroeg alleen: ,,Mag Kitty, mijn vrouw, ook mee?'' Ik zei gelijk: ‘Geen punt', en ik blufte ,,die gasten hebben poen zat.'' Ik dacht toen wel even: Van Toor, je moet het niet te gek maken. Mijn vrouw vroeg ‘s avonds lachend: ,,Hé Piet Versier! Hoeveel jurken zal ik meenemen?'' Nonchalant zei antwoordde ik: ,,Och, je neemt maar mee wat je nodig denkt te hebben.'' 

De dag van vertrek gingen wij door de zijdeur van het grote schip aan boord, want het inschepen van de passagiers over de loopplank ging nogal traag en duurde wat lang. Daardoor voeren we een uur te laat het ruime sop op, maar een kniesoor die daar op let. Mijn schoonzoon, die al dertig jaar bij mij werkt, had de geluidsinstallatie in no time opgebouwd en de laatste passagiers kwamen onder de vrolijke tonen van 'Happy days are here again' binnen rollen. De muziek werd geproduceerd door Leo op zijn Tyros keybord en door mijn persoontje op mijn digitale mondharmonica, waarin o.a. de trombone van Tommy Dorsey, de trompet van Harry James en zelfs de stem van wijlen Maria Callas gesampeld zit.’

Maar om elf uur voeren wij dan toch met: ‘Ik ben aan de Maas geboren, het Chinese restaurant op de Maasboulevard voorbij en even later onder de Spijkenisserbrug over de Oude Maas richting Dordrecht. Na een uurtje muziek gemaakt te hebben namen wij een korte pauze. Ik een thee en Leo een koffie met gebak. Vlak voor de lunch bracht Annie de Reuver een kort repertoire ten gehore en liet iedereen meezingen met: Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen. De poppetjes van Annie haar ogen schitterden nu weer als een jonge meid omdat haar lenzen tien jaar geleden vervangen zijn door kunstlenzen. 

Na een buffetlunch gingen we van start met de show. Sjaan Gebbe liet met haar accordeon de Klok van Arnemuiden weer luiden en het Meisje Loos wilde ook weer gaan varen als li-icht matroos. Echte Hollandse chansons die meegezongen werden, maar vooral mee geneuried. Waarom?  Hierover later. Annie stal de harten van het publiek met Waar is toch die ouwe tijd?, Het pierement en Harmonica Jim. Ze besloot weer met Kijk eens in de poppetjes van mijn ogen, waarbij zowaar de vijftig vrijwillige hulpmatrozen van de Unilever vrolijk ieder een rolstoel voor zich uit duwend in de polonaise gingen. Leo en ik lieten nog even horen hoe muziek uit de jaren ‘60 klonk, maar daarna kwam de man die de leiding had ons met enige schroom vertellen dat er op het boven dek ook nog 150 mannen en vrouwen zaten die ook wel wat amusement wilden. Nou, je bent artiest of niet, dus wij met de hele santenkraam de trap op en daar weer ons  kunstje vertoond. Ook daar iedereen tevreden en wij bekaf. Intussen naderden we de Van Brienenoordbrug en daarna kwam de thuishaven van Vlaardingen al weer in zicht. 

Nog gauw tijdens de thee met gebak een rondje gemaakt en hier en daar wat foto’s en buttons van mijn alter ego Clown Bassie uitgedeeld voor de kleinkinderen. Natuurlijk heel veel oude bekenden ontmoet, oude herinneringen opgehaald en menig traantje weggepinkt. ‘Hé Bas, traantje weg gepinkt? Op die feestelijke cruisereis?’ Ja natuurlijk, wat dacht u anders? Als je verdomme een ouwe buurjongen van je in een rolstoel ziet zitten. Hij die vroeger één van de eerste Nederlandse profvoetballers was, in zijn tijd menig keeper met bal en al het doel in schopte en nu totaal verlamd en gevoerd door zijn vrouw in een rolstoel zat.

Of wat dacht je van die directeur? Een man die vroeger leiding gaf aan een bedrijf met 1.000 man en nu voor alles afhankelijk is van zijn vrouw en verplegers. Of een volle neef van mij die vroeger een topjob had met 100 man onder zich en nu alleen maar voor zich uit kon staren met af en toe tranen in zijn ogen. Of  die populaire kastelein die vroeger de moppen zo uit zijn mouw schudde en nu niet eens meer kan praten en alleen maar voor zich uit staart. Wat dacht u van die leuke meid van 32 jaar die 7 jaar geleden trouwplannen had maar van een dronken chauffeur in de binnenstad een dwarslaesie cadeau kreeg en daarna van haar a.s. bruidegom ook nog de bons. 

Zo zat de hele boot vol en daarom duurde het inschepen die ochtend ook zo lang, want 200 rolstoelpiloten rijden niet net als vrachtwagenchauffeurs zo een veerboot op en af. En helemaal niet als de helft daarvan nog eens één voor één met de lift naar de tweede verdieping moet. Om 17.00 uur kwamen we weer bij het aanlegsteiger aan en het publiek in rolstoelen ging geholpen door 50 fantastische Unilever vrijwilligers en de vaste medewerkers weer van boord naar de circa 20 rolstoelbusjes die heen en weer pendelden tussen het schip en het Zonnehuis en Drieën-Huysen in Vlaardingen. Daar wonen permanent 450 mensen en nog een groot aantal in de z.g. dagverpleging.

Tuurlijk kregen we af en toe een dun applausje van dit publiek, maar er werd hoofdzakelijk mee geneuried. Ja, wat wil je anders? Als je totaal verlamd in een rolstoel zit door één, twee of zelfs drie hersenbloedingen of door spierdystrofie. Erg oneerlijk is het ook als je op 25-jarige leeftijd multiple sclerose krijgt en je de rest van je leven op hulp van anderen aangewezen bent. Ja, dan is het een beetje moeilijk om in je handen te klappen en uit volle borst mee te zingen, ook al is het amusement nog zo goed. Maar zelden heb ik zo veel voldoening gehad in die 58 jaar dat ik amuseur ben van mijn beroep. En met mij, mijn fantastische collega’s.

Toen ik de loopplank afliep met de 91-jarige Annie de Reuver gearmd tussen mij en mijn vrouw in dacht ik: Hé van Toor! Wat een top dag! Dit is de grootste gage die ik in heel mijn 49 jaar artiest zijn verdiend heb. Noppes poen, maar wat een voldoening en een gratis cruisereis met eten en drinken toe. En ook nog leuk met mijn hobby mondharmonica spelen bezig geweest. Maar vooral omdat jij gewoon gezond de loopplank kan aflopen op 72- jarige leeftijd en zo in je auto kan wegrijden. Dat is toch niet te betalen? Van Toor, jij bent een geluksvogel!!! Jij hebt vandaag je grootste gage aller tijden verdiend. 

Toen ik die avond om kwart voor zeven mijn Jack Russel aan de Haven uitliet reed een van de laatste pendelbusjes mijn huis voorbij.  De mij bevriende chauffeur stopte even en achterin ontwaarde ik mijn ouwe buurjongen.  Ik zei Cor: ‘Volgend jaar gaat de ontscheping veel sneller, want dan binden we jullie met al die rolstoelen achter een busje aan en we gaan zo door Vlaardingen naar het Zonnehuis. Net zoals wij vroeger met onze sleetjes deden achter de paard en wagen van Arend Stam de groenteboer.’ Ik hoorde een soort Indianen gehuil uit de auto en zijn vrouw zei: ‘Bas, nou zit hij het te bescheuren van de lach.’ 

Ik hoorde ook nog tussen het optreden door van een leidinggevende man uit de zorgsector; ‘De regering gaat op dit soort dingen zwaar met geld beknibbelen en ook nog op een hoop andere dingen in de zorgsector.’ Hoe kan je het verzinnen? Daar moet je blijkbaar voor gestudeerd hebben. Hoe zou zo’n mededeling nou overkomen bij al die mensen die de hele dag in een rolstoel zitten en die juist op zo’n uitje weer een poosje kunnen teren in hun troosteloze bestaan? 

Ik werd vandaag gebeld, door een overigens heel vriendelijke mevrouw van Unicef, of ik even geld wilde storten voor iets in Afrika. Hoewel ik Unicef een prima organisatie vind, heb ik gezegd dat ik de eerste tijd toch een ander doel voor ogen heb, een beetje dichter bij huis. 

Haringkoppen, fijne dagen en een gezond 2014!