'Kleurtjes en messen'

VLAARDINGEN/SCHIEDAM – Op de facebookpagina van de politie Schiedam is een indringend relaas te lezen van een agent die zijn nachtdienst in Schiedam en Vlaardingen omschrijft. Het geeft op indrukwekkende manier weer waarmee de politie in onze regio allemaal te maken krijgt. En eens te meer blijkt… oordelen vanaf de zijlijn is makkelijk, handelen in moeilijke omstandigheden is dat niet.

,,Het is al gelijk een drukke nachtdienst. Nog voordat mijn maatje en ik onze mails kunnen nakijken, komt het verzoek om naar een melding van huiselijk geweld te gaan. Daar aangekomen, blijkt de hevigste strijd al te zijn geweest. Beide partners willen het uitpraten. Dochterlief heeft tijdens onze bemiddeling haar best gedaan op een mooie tekening voor me. ‘U bent de allerbeste’, staat erop.. Ik complimenteer haar voor haar tekening en zeg dat ik deze zal ophangen op het bureau.

Dan krijgen we een melding van nog een huiselijke twist, maar nu in Vlaardingen. De man des huizes zou inmiddels buiten staan, met een mes in zijn handen. Als wij aankomen zien we een man en vrouw buiten staan. Een mes is niet te zien…

De man en vrouw staan over en weer te schreeuwen, waarop we besluiten hun verhaal apart aan te horen. De man blijft schreeuwen en schelden met woorden die ik hier liever niet neerzet. De man roept dat hij er helemaal klaar mee is en mensen neer te zullen gaan steken. Plotseling draait de man zich om. Tegelijkertijd trekt hij een mes van zo'n 30 centimeter uit zijn broeksband. Ik sta nu slechts op zo'n drie meter afstand van een man, die staat te zwaaien met een mes. Hij hoeft maar een paar stappen te zetten en hij is bij me.

Gelijk besluit ik mijn vuurwapen te trekken. Ik wil straks nog heel naar huis kunnen…

Ik roep naar de man dat hij het wapen moet laten vallen. Hij luistert niet. Mijn maatje gebruikt pepperspray. Maar ook dit heeft geen effect op de man. Hij blijft gewoon doorschreeuwen. Tegelijkertijd flitst het even door m'n hoofd. ‘Word ik nu de komende dagen het mikpunt van kritische media? Sta ik dan op een filmpje, thuis bij mensen, die vanaf de bank beoordelen hoe ik het anders of beter had moeten doen?’ Maar ik besef mij dat dit nu afhankelijk is van hoe de man tegenover mij gaat reageren.

Nadat we dwingend, maar met rustige toon op de man inpraten, laat hij uiteindelijk zijn mes vallen, waarop we de man kunnen aanhouden. In zijn zak blijkt hij nóg een mes te hebben.

In de bus zegt de man dat hij het niet zo heeft bedoeld. Dat hij respect voor ons heeft en dat we toch al zoveel 'shit' over ons heen krijgen. Dat hij kwaad is op iedereen om hem heen behalve op ons. Ik ben verbaasd. Een praatje pot doet al snel het ijs breken en de man wordt zowaar gezellig in de bus, onderweg naar het bureau.

Op het bureau is de man inmiddels volledig meewerkend en biedt hij mij zijn excuus aan. Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik moet zeggen.

Ik stuur mijn vriendin een berichtje met daarin de vraag of ze nog wakker is. Ze reageert gelijk: ,,Is er iets ergs gebeurd?’’ Ik zeg dat er niets ergs is gebeurd, maar vertel haar het verhaal wel. Al had ik me van tevoren misschien beter af kunnen vragen of ik dit niet beter de volgende dag had kunnen doen. We hebben nog wat uurtjes tikwerk en handelen nog wat andere meldingen af. 

Als ik thuis kom is het alweer licht en fluiten de vogels buiten. Ik doe mijn voordeur open. Mijn vriendin is al wakker. Dan komt ze naar me toe en omhelst me. ,,Ik ben wel geschrokken, hoor!’’, zegt ze dan zachtjes. De tranen staan in haar ogen. Ik troost haar wat en vertel over de mooie tekening die ik heb gehad. Dan zegt ze me welterusten, kleed ze zich om en gaat zij naar haar werk.