VL-ID-VR: Baas in eigen huis

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

We nemen geen huisdieren, zeiden manlief en ik vastbesloten tegen elkaar toen we in Pilion gingen wonen. Degenen die mijn websitecolumns vanaf het begin hebben gevolgd, weten dat het vechten tegen de bierkaai was. De eerste jaren konden we nog volhouden dat de vele zwerfkatten die ons balkon bezochten, af en toe een nachtje bleven slapen of ons als vaste oppas voor hun kittens in dienst hadden genomen, geen huisdieren waren maar incidentele logees. Dat we katers Jurgen en Leopold meenamen toen we van het appartement naar een vrijstaand huisje met grote tuin verhuisden, was ook nog te billijken. Het waren halfwilde buitenkatten, en die hadden we nodig om het ongedierte van ons ‘landgoed’ te verdrijven. Natuurlijk vertelden we er niet bij dat ze ’s nachts gezellig op de stoelen in de keuken sliepen en de dagelijkse vleesmaaltijden uit blik veel en veel lekkerder vonden dan een veldmuisje dat ze ook nog eens zelf moesten vangen. 

We woonden nog geen jaar in Kato Gatzea, toen Ira haar intrede deed. Een gedumpt negen weken oud schurftig hoopje hond, dat zich op een zonnige dag jankend en piepend voor ons tuinhekje posteerde en niet van plan was om weer weg te gaan. We vielen als een blok voor haar smekende reebruine Cleopatra-ogen en vanaf die dag konden we er met goed fatsoen niet meer onderuit: we hadden een huisdier. Ira was nauwelijks een jaar oud toen kater Leopold plotseling verdween. Nog steeds weten we niet of hij door passanten meegenomen dan wel dood is, we hebben hem helaas nooit meer teruggevonden. Maar zie, een paar weken later wandelde puberkat Felix de tuin in. Hij negeerde onze pogingen om hem eruit te krijgen, sloot vanaf de eerste minuut een partners-in-crime-verbond met hond Ira en – u raadt het al – hij werd het volgende huisdier. Een leuk speels katertje dat tot ons grote verdriet nog geen jaar later dood in de tuin van de buren lag, doodsoorzaak onbekend. Felix is het eerste huisdier dat wij in Griekse tuingrond hebben begraven, en het beeld van de treurende Ira die tien minuten lang stil naast het grafje lag om afscheid te nemen van haar vriendje staat voor altijd op mijn netvlies gegrift. Vier maanden geleden echter werd de lege plaats in ons huishouden weer opgevuld door Iason, een vrolijk grijs langharig katertje dat nog geen zeven weken oud was toen hij vanaf de woonkamerdrempel luidkeels aankondigde dat hij voortaan bij ons kwam wonen. 

Mocht u het nog niet doorhebben: in Pilion neem je geen huisdier, de dieren hier kiezen gewoon hun eigen huis. Persoonlijk vind ik één grote hond en drie katten – had ik Miesje al genoemd, het poesje dat de krat onder de werkbank achter het huis als woonplek in beslag heeft genomen? – wel genoeg, maar nu heeft ook Zila, een van de zwerfhonden van het dorp, het in haar hoofd gezet dat ze bij ons wil wonen. Ze komt dagelijks langs om met onze Ira te spelen, en willen we haar niet binnenlaten, dan klimt ze in de boom van de buren, loopt over de een meter tachtig hoge muur naar de houtkist en springt zo de tuin in. Of ze neemt het achterpad, klautert over de composthoop en molesteert het achterhek net zolang totdat we het voor haar openen, tot grote vreugde van onze eigen hond. Tot nu toe is het ons gelukt om het bij ‘tijdelijk’ te houden, maar of we dat kunnen volhouden is nog maar de vraag. Baas blijven in eigen huis blijkt hier namelijk een stuk lastiger te zijn dan we dachten :-)