VL-ID-VR: Schaatsliefde

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

De Nederlandse schaatsers deden het goed in Sotsji, dat was te zien aan alle oranje gekleurde berichtjes die mijn Facebook-startpagina de afgelopen tijd bevolkten. Via mijn netwerk werd ik keurig op de hoogte gehouden van de verrichtingen van Oranje en misschien kwam het wel daardoor dat ik geen enkele behoefte had om op het puntje van de bank aan de televisie gekluisterd te zitten. 

Heel vreemd, want van oudsher ben ik een gigantische schaatsfan. Jaar na jaar heb ik alle prestaties en rondetijden van onze kernploeg trouw opgetekend in een speciaal daarvoor bestemd schaatsjaarboek dat rond het Europees- en Wereldkampioenschap uitgegeven werd. Het was de tijd van Ard en Keessie, van Jan Bols, Fred Anton Maier en Per-Willy Güttormsen. Aan de muren in mijn kamer hingen geen hippe posters uit de Popfoto en Muziekexpres, maar de beeltenissen van onze stoere mannelijke kernploegleden. Vooral die van Ard Schenk, want daar was ik helemaal idolaat van. Ik leefde van kampioenschap naar kampioenschap, kende alle wereldrecords van alle afstanden uit mijn hoofd, en haatte mijn ouders omdat ik van hen niet naar Heerenveen mocht om het allemaal van dichtbij mee te maken. Heel onredelijk vond ik dat, want ik was per slot van rekening al bijna twaalf! 

Op een zondagochtend in 1970 zat mijn vader met twinkelende ogen aan het ontbijt op me te wachten. “Fred Anton Maier stond hier vannacht voor de deur,” zei hij plompverloren. Natuurlijk geloofde ik hem niet. Fred Anton Maier in Vlaardingen? De beroemde Noor die regelmatig een medaille voor de neus van mijn geliefde Ard Schenk wegkaapte? Wat had die man nou bij ons te zoeken? En dan ook nog midden in de nacht? 

“Hij was de weg kwijt,” ging pa verder. “Ik kon niet slapen en stond net in de keuken melk te warmen, toen hij op het raam klopte. Hij had licht zien branden en aangezien ik blijkbaar de enige levende ziel in de verre omtrek was, had hij de stoute schoenen maar aangetrokken.” Nu had mijn vader wel vaker de neiging om ons voor de gek te houden, dus echt geloven deed ik hem niet toen hij opgewekt verder vertelde dat Fred Anton met zijn hele gezin in de Vossiusstraat kwam wonen. Op weg naar hun nieuwe huis waren ze hopeloos verdwaald en zo bij ons in de straat terechtgekomen. En mijn pa was zo goed geweest om hen midden in de nacht de weg te wijzen. Ja, ja! 

Dat pa toch de waarheid had verteld, ontdekte ik echter een paar weken later, toen ik op de bevroren Wetering achter ons huis op de gladde ijzers stond. In de verte zag ik een schaatser aankomen. Soepel gebogen, de armen op de rug, zoevend over het ijs in de perfecte schaatshouding die ik tot dan toe alleen nog maar op de televisie had gezien. Mijn jeugdige meisjeshart begon onmiddellijk als een gek te bonken. Dit was niet zomaar een schaatser. Dit moest… Nee, dit wás Fred Anton Maier! De beroemde Noor was binnen een paar seconden bij me, en in het voorbijgaan glimlachte hij me nog even vriendelijk toe. Met open mond keek ik zijn lange gespierde gestalte na, geheel overweldigd door het aanschouwen van de ongelooflijke kracht die hij al schaatsend uitstraalde. 

Het ijsstadion in Heerenveen heb ik helaas nooit van binnen gezien. Tegen de tijd dat ik oud genoeg was om erheen te mogen, was de grote schaatshype van de jaren zestig voorbij. Maar dat ene heel bijzondere moment op de Vlaardingse Wetering staat nog steeds op mijn netvlies gegrift. En weet u, terugkijkend op die periode begrijp ik nu ineens ook waarom ik in mijn latere leven zo vaak mijn hart verloor aan lange gespierde mannen. Dat heb ik absoluut te danken aan de stoere schaatshelden uit mijn jeugd ;-)