VL-ID-VR: Vlaardingen op Youtube

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Bart van Zessen (Argentinië).

Hoe zou ik anders kunnen beginnen dan eerst eens met een stukje over die keer dat ik me hier in Argentinië weer even echt een Vlaardinger voelde. We hadden net gegeten en Alberto, één van mijn Argentijnse vrienden, had zin om ter afsluiting van de avond nog via Youtube een blik op de rest van de wereld te werpen.

“Laten we nu Vlaardingen eens zoeken”, suggereerde mijn vriendin, nadat Alberto al een paar filmpjes over Estland had laten zien, en op zich was ik zelf ook best benieuwd. Dus daar gingen we, de digitale snelweg op, de oceaan over, richting het vissersdorp waar ik ruim dertig jaar geleden het levenslicht zag.

Het laden van de webpagina duurde even dus had ik de tijd om weg te dromen naar dat Verwegistan van mijn jeugd en herinnering. Aan de Kethelweg, dacht ik, waar ik jarenlang woonde. Aan een kinderfeestje bij molen Aeolus en het handje graan dat als souvenir in mijn broekzak verdween. De Amazing Stroopwafels kwamen voorbij want Wim Kerkhof, die naast mijn basisschool woonde, was vaak bereid om even een stukje te zingen als we er om vroegen. ‘Kuifje, Kuifje… Kuifje is niet bang’, schalde het dan over het Narcisplein. Op mijn slee gleed ik naar beneden vanaf de Kuil en ik deed een wedstrijdje schaatsen op de Vaart.

In de haven lag De Balder en mensen genoten er van haring met bier. Het gelaat van de Krabbeplasman doemde op en er verschenen oude filmbeelden van Vlaggetjesdag. Ik dronk een Vulcaan buiten op het terras van het Delta Hotel terwijl ik over de Nieuwe Waterweg uitkeek en dacht aan een zwoele avond op het Zomerterras waar ik ongetwijfeld veel oude bekenden tegenkwam.

Maar toen verscheen Vlaardingen op Youtube en serveerde het ons op een heel ander toetje. We begonnen met het liedje ‘Vlaardingen voor Beginners’ en “het is even wennen, maar daarna vallen ze wel mee”, zo probeerde ik het liedje van Pons en Swaneveld over Vlaardingers te vertalen. Het volgende filmpje, afkomstig van een bewakingscamera, toonde hoe een arme kioskhouder door zijn winkel werd achtervolgd door een gewapende overvaller. Er was, wat pittoresker, een vos die in de sneeuw bij station Vlaardingen Oost een spoor van een muis volgde, het arme beestje vond, en het verorberde. Een politieagent deed zijn verhaal naar aanleiding van een schietpartij in de Emmastraat en er woedde een uitslaande brand in een woning aan de Parallelweg. Vlaardingen verscheen in een rap als “stad van zware jongens, CION en”, ha! gelukkig toch, “de haringen”. En er was de intocht van Sinterklaas… “Wat is dit? Zijn ze als zwarten geschminkt?” vroeg iemand, terwijl Alberto al weer naar een nieuw filmpje over Estland begon te zoeken.

Ik kreeg een nieuw glas wijn ingeschonken, iets voller dan het vorige, zo leek me. De Argentijnen hadden door een venster naar Vlaardingen gekeken, maar of ze nu een beetje een beeld hadden gekregen…? Hoe dan ook, ze hadden er waarschijnlijk weinig van begrepen, van die Haringstad waar ik toch met plezier aan terugdacht. Ik kreeg nog wat ferme kloppen op mijn schouder. “Bienvenido”, welkom, leken mijn Argentijnse tafelgenoten me te willen zeggen.