Bonuscolumn: De Jungle

Het was druk bij de overdekte speeltuin de 'jungle' waar kleine Arnout zijn feestje vierde. Hij zat met een geleend stropdasje voor de ingang en op het tafeltje naast hem stond prominent een kaartje van ome Emiel Roemer die zijn neefje Arnout feliciteerde. Aan de muur hing een portretje van Sint Marijnissen en op het glas was nog net de afdruk te zien waar Arnout de afbeelding uit dankbaarheid gekust had. Zijn vriendjes die mochten komen op zijn partijtje stonden zenuwachtig te wachten. Als eerste kwam daar Hansje met een een ingepakt cadeautje. Schuchter overhandigde hij het en Arnout pakte het tamelijk nonchalant uit. Het was een schattig huizenblokje in een glazen stolpje gevuld met water. 'Actieplan Wonen' stond er op het voetje. ,,Als je hard schudt, gaat het sneeuwen'', probeerde Hans nog en het feestvarken schudde zo hard dat alle huisjes compleet werden ondergesneeuwd. Hansje haalde diep adem. Hoe lang zou het goed blijven? 

Daarna was het de beurt van vriendje Cees. Zoals hij dat vroeger vaak had zien doen als mensen op koninginnedag de trappen van Paleis Soestdijk betraden, gaf hij zijn cadeautje af met een gebogen rug en liep voorzichtig een paar stappen achteruit. Zenuwachtig wachtte hij tot Arnout de envelop openmaakte. ,,Een tegoedbon voor een jaar thuiszorg'', sprak de kleine Cees. ,,Maar je mag het ook ruilen voor iets anders hoor!'' Arnout gooide het verveeld op tafel. Daarna kwamen de andere vriendjes aan bod. Ruud de Vries bedankt Arnout voor de uitnodiging en liet zijn goed gevulde portefeuille zien. 

,,We zijn compleet'', riep Arnout. ,,We gaan lekker spelen!'' En het groepje wilde naar binnen. Vanonder de tafel klonk een zielig kreetje. Daar zat de kleine Ruud met zijn autootjes op een verkeersmatje te spelen. ,,Oh ja, jij bent er ook nog'', kreunde Arnout. ,,We waren je glad vergeten.'' ,,Laat hem ook maar meespelen'', zeiden de anderen. ,,Hij doet niks en van hem heb je geen last!'' Ruudje pakte zijn autootjes en rende dankbaar achter de anderen aan. 

De uitbater van de overdekte speeltuin keek meewarig naar het groepje dat quasi-enthousiast bezit nam van de hut. Hij schudde zijn hoofd. Met weemoed dacht hij terug aan de tijd dat hij nog filiaalchef was van een speeltuin in Alphen a/d Rijn. Maar daar was nu een andere uitbater die vrolijk twitterend fotootjes rondstuurde van pizza's en muziekkorpsen. Had hij even pech dat het hoofdkantoor hem in deze verlieslijdende tent had geparachuteerd. 

Arnout had nadrukkelijk opdracht gegeven om niemand anders toe te laten. Voor de deur stond de kleine Ivana te pruilen. Ze was niet uitgenodigd maar had zich netjes opgedoft. Je weet maar nooit. Vroeger waren ze toch vriendjes? Maar Arnout was resoluut en ontzegde haar de toegang. Gelukkig zag ze nog net kans om een van haar stilettohakken te placeren op Arnouts sandaaltje. ,,Ik zeg het lekker toch wel tegen Leo hoor!'', riep ze terwijl ze wegbeende. Ook kleine Frans was boos. ,,Het wordt niets zonder ons'', huilde hij en hij verheugde zich al bij voorbaat om Arnoutje, als er wat minder vriendjes bij waren een lesje judo te leren. 

Meisje Vera stond beteuterd te kijken bij de ingang en wenkte de uitbater. ,,Als je mij erin laat, zorg ik dat je ook op zondag open mag'', sprak ze met een zwoele stem. Bas haalde zijn schouders op. ,,En nu lief gaan spelen'', riep hij. Ze hoorden hem niet maar kraaiden het uit van vreugde. Niemand zag het verdriet van kleine Jantje Robberecht. Hij mocht niet meer meedoen, draaide zich om en sloeg (groen)linksaf. Zachtjes neuriede hij het liedje van het Goede Doel: 'Vriendschap is een illusie'. Op de Haven zag hij kleine Desiree de Jong. Nooit gedacht dat hij dat ooit nog zou doen maar hij sloeg zijn arm om haar heen en samen slenterden ze voort. ,,We krijgen ze nog wel!'', sprak Jan. Desiree keek hem hoopvol aan en kneep hem zachtjes in zijn hand.