Column: Op naar het Malieveld?

Omroep Max heeft het initiatief genomen om in dit najaar een grote demonstratie te organiseren op het Malieveld. De voorgestelde bezuinigingen op de publieke omroep zijn te draconisch en dus dient heel Nederland, maar vooral de babyboomers die tijd, geld, gelegenheid en gratis reizen hebben, zich al dan niet met rollators, te spoeden naar het Malieveld.

Het is overigens verrassend dat juist Slagter, de voorman van Max dit aanzwengelt. Hijzelf gaf het goede voorbeeld door afstand te doen van een groot gedeelte van zijn salaris en juist Max weet steeds te scoren met leuke programma’s die voor een redelijke prijs gemaakt worden. Voor ik echter naar het Malieveld schuifel (ik loop ook al tegen de 60) geef ik de omroepbonzen wat gratis tips om te blijven doen wat ze doen, maar dan goedkoper: Blijf gewoon thuis…

De publieke omroepen hebben een voorliefde om hun mensen uit te zenden (een uitzending a.h.w.) naar alle plekken van Nederland en de wereld. Het nut van dit mensenschuiven ontgaat mij geheel. Waarom moet je er met je neus opzitten als dit niets toevoegt? Bij een schaatswedstrijd uit het verre Rusland wordt er een compleet team op een vliegtuig gezet van cameralieden, technici en commentatoren die vanuit het ijspaleis commentaar geven. Onzin! Dat kan ook vanuit de studio. Bij de loting voor de Championsleague is er natuurlijk minstens één verslaggever ter plaatse terwijl wij, enkele duizenden kilometers verderop, via de beelden, een nog beter zicht hebben op de trommel met de lootjes.

Het meest affreus vond ik de vertoning tijdens het wereldkampioenschap voetbal in Zuid-Afrika. Elke avond werden er vliegtuigladingen BN-ers ingevlogen om in de rust ons te voorzien van commentaar. En dat terwijl de commerciële concurrentie dit net zo goed, zo niet beter, deed vanuit Scheveningen. Een voetbalwedstrijd in Londen? Kom op, pak je koffer, voor een commentaar vanuit het stadion en ook nog even een ‘stand-upper’ door een collega vanuit de spelerstunnel. Maar ook in Nederland moet er natuurlijk  altijd een ‘verslaggever-ter-plaatse zijn.`

Na het tragische overlijden van Prins Friso werd er natuurlijk overgeschakeld naar Lage Vuursche waar de verslaggever voor het hek van de begraafplaats bekend maakte ‘dat er eigenlijk geen nieuws was’. Dan maar overschakelen naar de verslaggever die voor de hekken van Huis Den Bosch stond en evenmin een zinvolle bijdrage kon leveren. En achter de camera stond natuurlijk weer een hele crew met straalzender om ons de beelden van de hekken te bezorgen. Van arren moede wordt dan gezocht naar een toevallige passant en zijn of haar mening gevraagd.

Nieuws verwordt op deze manier tot plaatje-praatje journalistiek. Dit leidt tot rare taferelen: In de rechtszaal wordt de camera nog niet toegelaten en dus zien we bij spraakmakende processen het gebouw van buiten in beeld en soms, als we geluk hebben, een aantal geblindeerde zwarte Audi’s die razendsnel onder een gapende  roldeur door rijden. Van de verdachte is natuurlijk niets te zien en als ik een zwarte Audi  op mijn gemak wil bekijken, ga ik wel naar de dealer. Maar ja, het journaal moet gevuld worden en dus schakelen we frank en vrij over naar de rechtbank. Het is inmiddels al donker en achter de verslaggever zijn in de schemer de contouren van het gebouw nog net zichtbaar. Het programma “Het mooiste meisje van de klas” is alleraardigst, maar dankzij een vreemde speling van het lot, zit er in iedere klas minstens één leerling die inmiddels aan de andere kant van de aardkloot woont. Daar sturen we natuurlijk weer een cameraploeg naar toe..

Meneer Slagter, zodra de omroep stopt met dit onzinnige gereis, reis ik naar het Malieveld!

Bram Keizerwaard