Column: Rood

Gisteren ben ik naar het Van Goghmuseum in Amsterdam geweest. Even mijn nieuwe auto uitproberen, een rode dit keer. Ideetje van mijn vriendin, eens even iets anders. 'We hebben nog nooit een rooie gehad'. 'Nee en ook geen brand!'

Of we ook een zaklamp in de auto hebben? Mijn vriendin is van de details. Ik weet niet wanneer zij voor het laatst bij een dealer is geweest, maar daar zijn, gaat meestal gepaard met een rentepercentage van nul en cruise-control of iets dergelijks. De eerste verkoper of wat daarvoor doorgaat, moet ik nog treffen die mij duidt op een zaklamp in het voorvakje.

Maar goed, we zijn al wat langer bij elkaar en sommige dingen geven niet, zijn onbelangrijk, doen er niet wezenlijk toe en zijn merendeels met een 'ja' af te doen.

Amsterdam, Schiphol, Amstelveen, Rai.  De klep van het voorvak staat wagenwijd open en de inhoud ligt op de vloer. 'Niet te vinden? Vreemd', lispel ik nog, onschuldig maar begripvol kijkend.

Wat is het hier donker! Op z’n plat Amsterdams wordt mij gevraagd of ik al een tijdje niet buiten ben geweest? Of ik misschien mijn TV voortaan op RTL wil afstemmen. Heb ik iets gemist?  Omdat het Museum zich ernstige zorgen maakt over Neerlands kunstbezit en de Van Goghs 'als de Pieten' verkleuren. Die discussie ga ik met geen Amsterdammer aan en zeker met u niet. Het is 7 december, sorry, daar ben ik even klaar mee. Ik heb het idee dat ik de goede man niet helemaal begrijp, wurm mij naar binnen en sluit aan bij een clubje dat wordt bedwongen door een kunsthistorica met knot.

In de schemering, ontwaar ik een paar irissen en Arles, begrijp dat de rode kleurstof in de verf ernstig wordt aangetast door het felle licht, waardoor niet alleen een meer flets karakter van het schilderij optreedt, maar ook paarse accenten een blauw karakter krijgen. Een vreemde hand houdt mij op koers naar de volgende zaal en bedankt mij voor de geboden hulp.

Plots begrijp ik waarom Diederik Samsom deze week blauw aanliep in plaats van rood. En er zo verrekt weinig over blijft van het paarse karakter van dit kabinet. Dat 'sterker en socialer' sneller vervagen dan je denkt. Als je je als een zonnekoning gedraagt het rood volledig uit je ideeën verdwijnt. En het soms nodig is dat een vreemde hand je helpt koers te houden. We struikelen naar buiten. Tegen de zon in vinden we na een kwartier mijn auto terug. Hij lijkt veel minder rood dan in de folder.