Column: Stemmen met je voeten...

Mijn goede broer was op zoek naar een nieuw vervoermiddel en stapte een showroom binnen waar de modellen hem glanzend toelachten. De auto's althans want de verkopers hadden het te druk met elkaar. In een kringetje stonden zij druk te praten en af en toe daverde er een lach door het autopaleis. De aspirant-koper  liep wat rond de auto's,  gooide een deur wat extra hard dicht, maar de vertegenwoordigers hadden geen oog voor de klant.  Geen probleem!  Een paar kilometer verder was er een dealer van hetzelfde merk en daar vond men de klant niet irritant maar interessant. Dat is het mooie van keuzevrijheid. Je kunt stemmen met je voeten! 

Hoe anders is het in een gemeente en de gemeentelijke diensten.  Als Irado besluit om de groenbak maar één  keer in de veertien dagen te legen, kun je niet een concurrent vragen om het te komen doen. Hetzelfde geldt voor de bejegening door gemeentelijke diensten. Helaas pindakaas! Pure gedwongen winkelnering. Enige tijd geleden was mijn inbreng gewenst voor een gemeentelijke commissie. De agenda stond al vast maar men besloot om mij dan maar voor het begin van de vergadering die om 8.30 uur begon, te laten komen. Om 8.10 uur vervoegde ik mij bij het gebouw van de gemeente. Gelukkig werd ik opgemerkt door een baliemedewerker die met duidelijke tegenzin naar de gesloten deur beende en aan de andere kant van het glas zijn gebogen pols liet zien en een paar keer met zijn andere hand op zijn horloge sloeg. 'Half negen gaan we open' en hij mimede met zijn lippen alsof hij Mr. Ed, het sprekende paard uit de jaren zestig, imiteerde. Onnodig om te zeggen dat ik geduldig buiten moest wachten. 

Helaas zijn mijn telefonische kontakten niet altijd beter. Nadat ik voor de tweede keer een fietser zag liggen op een kruispunt omdat het verkeer nog niet gewend was aan de veranderde situatie verstoutte ik mij te bellen met de afdeling verkeer met de vraag of er een bordje geplaatst kon worden met: ‘Let op: situatie gewijzigd’ of ‘let op: fietsers van links en rechts’ maar kreeg als antwoord: ,,Nee, we gaan niet heel Vlaardingen vol hangen met bordjes!'' Nog eenmaal heb ik het daarna geprobeerd om te melden dat een groepje bosjes wel erg onstuimig groeide en het zicht op het verkeer op een andere kruising ontnam. ,,De bosjes zijn niet van de Gemeente'', was het antwoord. 

Maar… het kan nog erger! Ik sprak laatst een oudere dame die, terwijl zij gewoon thuis was, van haar portefeuille met rijbewijs en identiteitspapieren werd beroofd door een insluiper. Volslagen in paniek ging zij naar het stadhuis waar ze werd ontvangen door een levensgrote medewerker.
,,Wat komt u doen mevrouwtje?''
En hortend en stotend vertelde zij, door haar tranen heen, wat haar was overkomen.
,,Dan moet u een afspraak maken en dan kunnen we u hier ontvangen'', baste de man. ,,En dan nog eens wat'', ging de medewerker verder, ,,hoe bent u hier gekomen?''
,,Met de auto'', snikte zij.
De man maakte zich breed, zette zijn beide handen in zijn zij en antwoordde: ,,Met de auto? Dat had niet eens gemogen als uw papieren gestolen zijn! U bent in overtreding!''
Mijn kennis droop af... Maanden later kon zij het nog niet met droge ogen vertellen. Feike Cats, waar ben je? Je Gemeente heeft je hard nodig...

Oh ja, ik denk ook dat het FIETSpad langs de Vaart een stuk veiliger wordt als daar onder het bordje fietspad een onderbordje ‘dus niet brommen’ wordt gehangen... Maar ik durf er natuurlijk niet over te bellen. Over een paar jaar... dan wordt de stem van de burger weer gehoord!