Column: Tradities (deel 2)

En dan is daar Koninginnedag....ik was amper twee jaar toen ‘mijn’ koningin Wilhelmina plaats maakte voor Juliana. Juliana, een begrip in mijn jeugdjaren. Op 30 april was ze jarig. Dan was het  Koninginnedag. Op het grote plein voor onze school werd de aubade uitgevoerd. Een geschilderde cirkel verdeeld in taartpunten bevatte de diverse deelnemende scholen. Voor deze groep de uitverkoren meester/dirigent van het jaar....en dan de Valerius gedenkklank met “merk toch hoe sterk zich in ‘t werk toch al stelt” (deze zin snapte ik helemaal niet, maar hij lag wel lekker in de mond en gehoor). Wilt heden nu treden..... en, niet van Valerius, Waar de blanke top de duinen....(op iets latere leeftijd maakten we daar een ondeugende variant op). Maar zingen deden we die dag! Na enkele jaren kwam daar het defilé op Soestdijk bij op televisie. In ons gezin een wat opwindende gebeurtenis want onze oom David kwam als aanwezige Oranjespecialist regelmatig in beeld....

Na deze oranje dag volgde al gauw een wat neerslachtiger dag, dan wel avond. De vlag moest op de vierde mei van het bovenste naar het onderste haakje. En dan vooral niet voor het tijdstip van 18.00 uur. Het was vier mei, de avond van de Nationale Dodenherdenking. Ik werd min of meer verplicht niet meer op straat te spelen. Ook de kleding werd aan een inspectie onderworpen. De halfhoge leren bromfietslaarzen kwamen niet door het criterium van mijn moeder. De overeenkomst met soldatenlaarzen van een buurland was te groot. Onder de klanken van, alweer, Valerius gedenkklank werden bloemen gelegd. Later keken we naar de Nationale herdenking op de Dam. Opgegroeid met de verhalen over een verschrikkelijke Wereldoorlog de naam dragend van een Canadese bevrijder en ‘eigenaar’ van een vierkante centimeter grond onder het Nationale monument op de Dam.......het zijn allemaal elementen die een zomaar overboord gooien ervan op mij overkomen als een totaal gebrek aan gevoel voor de waarden en normen waar het allergrootste deel van het land waar ik deel van uitmaak voor heeft gestreden en, indien nodig, weer strijden zal.

En dit is in het algemeen ook de algemene gang van zaken bij tradities. Enkelen passeerden de revue. Ze zullen in de loop der tijd veranderen en wijzigen. Niet van de ene op de andere dag maar via de weg der geleidelijkheid. Niet door die hele kleine minderheid binnen onze gemeenschap die alleen maar hard kan schreeuwen en alleen protesteren om te protesteren.

Afsluitend nog een laatste traditie. De laatste uren van een jaar. Het moment van de oliebollen en appelflappen. Gewoon zelf gebakken. Met de schep uit de grote emmer beslag. Een geur die nog lang bleef hangen....

Maar ook het moment van die ene man op de radio die zo treffend het afgelopen jaar voorbij kon laten gaan....met respect je kon laten lachen over veel zeer bekwame en gewaardeerde politici....Wim Kan.

Ook dat is of was traditie....geen mens kan me dat nog afnemen.