De annexatieplannen van Rotterdam

In 1927 vond Rotterdam het hoog tijd om de omliggende gemeenten op te slokken. De grote drijfveer daarvoor was de uitbreiding van de haven. Rotterdam had ruimte nodig en dat al die omliggende gemeenten zo hun eigen plannen hadden was natuurlijk een complicerende factor. Hoe het is afgelopen weten we natuurlijk. De uitbreiding is er, in het geval van Vlaardingen en Schiedam nooit gekomen. En zo heeft Vlaardingen anno 2012 nog altijd een eigen burgemeester in plaats van een deelraadvoorzitter.

,,De annexatieplannen van burgemeester en wethouders van Rotterdam getuigen van een stevigen eetlust, zooals men ziet, en het menu — het geharceerde gedeelte — bestaat uit de geheele gemeenten Schiedam. Vlaardingen, Overschie, Schiebroek, Hillegersberg, IJsselmonde, Hoogvliet en Pernis, benevens deelen van de gemeenten Vlaardinger-Ambacht, Kethel, Capelle aan den IJssel, Krimpen aan den IJssel, Krimpen aan den Lek, Ridderkerk, Barendrecht, Rhoon en Poortugaal.

De uitbreiding vertoont haar grootste voortschuiving in de richting van de zee, waarbij op den rechteroever Schiedam en Vlaardingen hun zelfstandigheid zouden verliezen, terwijl op de tegenoverliggenden linkeroever, op en rondom Pernis, het grootste gedeelte van het in te slikken grondgebied in watergebied zal worden veranderd door de aldaar ontworpen groote nieuwe havens.

Landelijk schoon zou Rotterdam overmeesteren door de toevoeging van geheel Hillegersberg met zijn plassen en een groot gedeelte van de Rotte. Oostwaarts neemt het plan het land rondom den driesprong der rivieren bij het Kralingsche Veer in zich op, waaronder de geheele gemeente IJsselmonde. De expansie strekt zich hier, voorbij Bolnes. uit tot een gedeelte van Ridderkerk, waar de uitmonding zon komen van het op het uitbreidingsplan Zuid ontworpen groote verbindingskanaal van de Waalhaven met den bovenloop van de Nieuwe Maas.

In elk geval vergt de verwezenlijking van plannen als deze veel tijd. Indien de raad de door burgemeester en wethouders gevraagde machtiging zou verleenen om aan gedeputeerde staten te verzoeken het noodige te doen ter voorbereiding van een grenswijziging in dezen zin, is het woord aan het gewestelijk college, dat de wijze en voorwaarden der vereeniging niet ontwerpt alvorens burgemeester en wethouders der betrokken gemeenten te hooren.

Het ontwerp wordt voorts in elk der betrokken gemeenten voorgelegd aan het oordeel van den raad en van een door de kiezers voor den raad te kiezen commissie uit de ingezetenen. De gevoelens der raden en der commissies worden met het advies van gedeputeerde staten aan het departement van binnenlandsche zaken gezonden. De beslissing is dan eerst aan den rijkswetgever.’’