Een juf uit duizenden!

VLAARDINGEN – Vrijdag 30 maart was een bewogen dag voor ‘juf’ Anke Selderbeek. Ze nam na 43 jaar afscheid van het Vlaardingse basisonderwijs. Kinderen en collega’s van obs Jan Ligthart zwaaiden haar uit maar natuurlijk niet na haar eerst uitgebreid in het zonnetje te zetten. En dat was meer dan verdiend want Anke was niet zomaar een juf. De liefde voor ‘haar’ kinderen straalt je al van verre tegemoet. Juf Anke Selderbeek is gewoon een juf uit duizenden!

,,Het is een beetje een familiekwaal’’, zegt Anke. Haar tante was juf en zelf zat ze een beetje in dubio; stewardess of juf? ,,Voor stewardess waren mijn vreemde talen echt niet goed genoeg dus werd het juf. In 1969 begon Anke op de toen gloednieuwe Van Maerlantschool in de Westwijk. Na zes jaar verkaste ze naar de Doorloper op de Van Hogendorplaan, een school die na een verbouwing als Het Prisma tot zo’n anderhalf jaar geleden heeft bestaan maar inmiddels is opgegaan in obs Jan Ligthart waar Anke nog een tijdje met veel plezier heeft gewerkt.

43 jaar op de basisschool, je moet het je eens voorstellen. Anke begon nog met het ‘Aap-Noot-Mies’ en heeft in al die jaren natuurlijk de nodige nieuwe lesmethoden voorbij zien schuiven. ,,En nee, dat waren niet allemaal ook verbeteringen.’’ Maar in algemene zin vindt Anke toch dat er in het basisonderwijs wel heel veel verbeterd is. ,,We leefden vroeger allemaal op een eilandje. Je had eigenlijk nauwelijks contact met andere klassen. Dat is nu heel anders; er is veel meer een doorgaande lijn.’’

En niet alleen de lesmethoden veranderden, de kinderen natuurlijk ook. In Anke’s vroege jaren was een klas met wel veertig kinderen toch muisstil. ,,Dat is nu wel anders. Ik ben in een tijd opgevoed waarin een juf nog met ‘u’ werd aangesproken. Ik vind ‘je’ ook goed hoor maar het komt er wel op aan hoe het wordt gezegd.’’

Als er een aspect is dat Anke straks zal missen als kiespijn dan is het wel de almaar toenemende administratieve last in het onderwijs. ,,Al die administratie maakt het onderwijs kapot. Een baan in het onderwijs wordt dan ook almaar zwaarder. Ik raad het niemand aan maar als je het toch doet, doe het dan voor 200 procent en uit liefde voor de kinderen. Een kind uit groep 3 leren lezen; dat is toch het mooiste dat er is.’’

En daarmee hebben we de kern van ‘juf’ Anke wel te pakken. De onvoorwaardelijke liefde voor de schoolkinderen! ,,Een kind uit groep 4 kwam laatst naar me toe: ‘Mijn broer zegt dat u met pensioen gaat. Dat vind ik wel zielig!’ Die spontaniteit van kinderen, dat ga ik wel missen. Het is echt een passie, die kinderen zijn alles.’’

Anke Selderbeek is ‘juf’ met hart en ziel van de allereerste tot en met de allerlaatste dag. Zo’n juf die iedereen zich wenst maar die de kinderen van de Jan Ligthart dus voortaan moeten missen. Nou ja… missen… niet helemaal. Anke komt af en toe als vrijwilliger gewoon nog terug, om de leuke dingen te doen; helpen bij de kleuters. Zonder de administratieve rompslomp! Want: ,,Nee, echt loslaten, dat zal ik toch niet doen.’’