Huisje, boompje, leguaan

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Cora Vlug (Verenigde Staten), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Bart van Zessen (Argentinië). 

Net zoals in Nederland woon ik hier in Argentinië antikraak. De eigenaar leent ons een pand, dat eens dienst deed als hotel, om er een oogje in het zeil te houden en om te voorkomen dat het verder verpaupert, tegen betaling van de maandelijkse belasting, een prikkie vergeleken bij normale huur. 

Toen ik voor het eerst deze ruimte binnenstapte, onze woonkamer, waar ik nu dus naast twee snurkende honden op mijn gemak zit te tikken, dacht ik: hier ga ik dus echt nooit wonen. Plassen op de grond, vocht in alle muren, een lekkend dak, een wild verhaal over een muur die onder stroom zou staan en spinnen, overal waar je maar keek, spinnen.

Maar, wat je opsteekt van antikraak wonen, is dat je overal wat van kan maken. En dus gingen we aan de slag met bezems en schoonmaakmiddelen. Het water kwam uit de rivier die vlak langs het pand stroomt, ons enige licht kwam van kaarsen en we leenden een één persoonsmatras om ’s nachts wat bij te komen van al het geklus. 

Er kwamen vriendelijke bouwvakkers die ons naast een waterdicht dak, werkende leidingen en elektriciteit ook een interessante kijk op arbeidsethos bezorgden: als je een klus binnen wil halen, dan kom je te vroeg. Op het moment dat je aan het werk ben, kom je op tijd, maar neem je uitgebreid lunchpauze met een mix van wijn, frisdrank en ijs en op het moment dat de klus afgemaakt moet worden dan blijf je weg... 

Er was geen verwarming, wat niet uitmaakte omdat het zomer was en iedere dag minstens 30 graden celsius. Er was dus ook geen warm water, maar dat gaf niet want we konden iedere dag een duik nemen in de rivier én er was geen keuken, wat wel echt een probleem was, dus kochten we een tweepits gasfornuis en gas dat hier in het dorp per fles van tien liter wordt aangeleverd. 

En toen woonden we in ons spookhotel op toplocatie. Met zijn tweeën in een pand van zeven kamers, allen met badkamer. Minstens vijftig vierkante meter beboste grond voor de deur, dat voorheen als camping dienstdeed en het geruis van de rivier op de achtergrond, waar we ’s ochtends voordat andere badgasten arriveerden de dag al zwemmend konden beginnen. Een unieke situatie die lijkt voort te duren zo lang de eigenaar over een bestemming twijfelt of totdat we zelf een beter plan hebben. 

De eigenaar maakt zich voorlopig geen zorgen. Door het leencontract is zijn pand veilig. Kraken kan hier door de belasting van een terrein jarenlang te betalen. Als de oorspronkelijk eigenaar al die tijd niet op komt dagen dan kun je zo goedkoop aan een stuk grond komen. Veel jonge mensen hier kopen geen huizen, maar stukken grond en gaan dan zelf bouwen of ze laten er bouwen als ze aan goede bouwvakkers kunnen komen. 

Nu de herfst is aangebroken en frisse nachten de komst van de winter aankondigen, zitten we er warmpjes bij. We hebben een houtkachel te leen, type salamander, waarvoor ik hout langs de rivier verzamel. En met een kleine boiler van twintig liter, eerder een grote waterkoker, kunnen we wanneer nodig warm douchen. 

En toen ontbrak alleen de vermelding van het beestje nog, dat ons op een van onze eerste dagen hier in het huis verraste. Het kroop onder een lading dikke houten planken vandaan die achter ons huis op een kleine patio ligt. Er verscheen eerst een schubbige kop, die zich chagrijnig leek af te vragen wie de rust tijdens de siësta had verbroken, en toen de rest van een bijna één meter lange leguaan.