Janus vraagt zich af...

‘Zo Bas, ben je ziek geweest?’, hoorde ik een stem achter mij toen ik mijn hond uitliet op de Boulevard. ‘Nee Janus’, zei ik. Want het was Janus Droeftoeter die mij aansprak. ’Ik ben inmiddels wel tachtig jaar geworden, maar treed toch nog vrij regelmatig op, met name in België. Mijn vrouw gaat dan meestal mee omdat ze daar regelmatig, naast mijn gage, een hotelkamer regelen vanwege de afstand. En dan blijven we dan een paar dagen hangen in het Pajottenland en doen we dingen waar we vroeger niet aan toe kwamen, zoals musea of collega’s in ruste bezoeken. Mijn vrouw shopt graag, dus die slaat af en toe haar slag in de uitverkoop in Brussel of Antwerpen. ‘Oh, vandaar dat dat wijfie van jou er altijd zo tiptop bij loopt. Dat is nog een jong ding hé?’ ’Ben je gek joh! Ze wordt volgende maand zeventig. Maar je weet; lachen maakt mooi. En zij is met een clown getrouwd, dus dat helpt wel eens’.

‘Nou, ik lees overigens toch op het internet dat jij af en toe toch anders bent en zelfs kinderen haat’. ‘Ja Janus, die kreten heb ik te danken aan die VARA mafkees, Frank Evenblij, die mijn stem al een aantal jaren imiteert op de radio en daar dan de meest gore en liederlijke uitspraken mee doet die ik op mijn conto krijg. Maar laatst in een uitzending bij Paul de Leeuw hebben ze dat goed laten zien en zat die zak met een mond vol tanden’. ‘Doe je daar nog wat aan Bas?’ ‘Ben je gek joh! Je wordt nou eenmaal eerder door een strontkar overreden als door een Rolls Royce. Maar wat ik wel gek vind is dat ondanks dat ik al menig keer op de radio of in de roddelbladen een geldsom uitgeloofd heb, zich nooit iemand bij mij gemeld heeft met een foto of ander concreet feit dat ik mij ergens misdragen heb. En dat in een tijd dat iedereen met een camera in zijn zak loopt.

Alleen toen ze bij IKEA dreigden mij vanwege ‘mijn’ uitspraken op de radio bij IKEA niet meer in te huren heb ik bij die Non Valeur aan de bel getrokken. En toen is hij gestopt met zijn Bassie imitaties. Maar ja, het lullige is wel dat bij domme mensen zoiets toch blijft hangen Janus’. ‘Hé, Bas wat is een non valeur?’ ‘Dat is een monster zonder waarde Janus’. ‘Zo, jij weet ze wel weg te zetten hè Bas’.  

‘Trouwens, wat een gezeik om die nieuwe burgemeester hè Bas’ ‘Ja Janus. Nu hebben ze een prima vent op een presenteerblaadje aangereikt gekregen in de figuur van Bert Blase en nou gaan er weer een paar van die raadsheren en raaddames dik zitten te doen. En het liefst in geheime vergaderingetjes, om daarna hun ‘advies’ uit te brengen bij de commissaris van Willem. Verleden week was het toch even schuddebuiken toen ze gewoon als een schoolklasje naar huis werden gestuurd onder het motto: Sorry dames en heren. Ik heb geen tijd voor uw Vlaardings gezeik’.

‘Nou Bas, dan zal er straks wel weer uit het niets een naam opduiken uit het ons kent ons gezelschap. En kan het grote ‘Culturele graaien’ weer van vooraf aan beginnen. En dat net nu Arnout Hoekstra bekend heeft gemaakt dat we in Vlaardingen van 2010 tot 2014 wel 35 miljoen bezuinigd hebben en vanaf 2014 tot nu toe nog eens 12 miljoen. Dus hebben de Schout en zijn Schepenen vanaf 2010 zeker 47 miljoen euro bezuinigd op een begrotingstotaal van wat nu in 2016 zo’n 237 miljoen per jaar is. En dat door alleen af en toe de hand op de knip te houden. Dus het kan wel Bas’. 

’Ja Janus. Maar ik las verleden week in de column van mijn goede vriend Ben Trooster dat de voorzitter van de businessclub van de voetbalvereniging Zwaluwen het erg op prijs zou stellen als hij voor zijn club een kunstgrasveld krijgt ter waarde van een half miljoen euro. En dat terwijl er in Vlaardingen nog circa vijftig procent van alle verkeerspaaltjes omver gereden liggen en er bijna geen geld is om ze te vervangen. Van de week zag ik zelfs dat het verkeerslicht, wat de havenafsluiting met drie kleine verkeerslichtjes regelt bij Jan Boer voor de deur, op half zeven stond. Voor stom rijden hebben we toch de Maassluissedijk? 

Het verdomde van de bezuinigingen in de zorg is dat er af en toe een paar over het hek springen en je weet niet waar ze blijven. Nou, dan word het mij toch een beetje te veel als er dan ook nog een halve zool voor een elftal van semiprofs over een kunstgrasveld van 500.000 euro begint te zeuren.’  ‘Ja Bas, vroeger haalden sporters ouwe kranten op als er voor de club wat extra geld nodig was.’ ‘Ik vraag mij trouwens wel af waarom wij mee moeten betalen voor een ander zijn dik betaalde hobby. Ik val toch ook niemand lastig met mijn hobby’s?’

‘Wat zijn jou hobby''s dan Bas?’ ‘Clowntje spelen en treintjes verzamelen Janus. Ze hebben hier weer last van de Vlaardingse ziekte.’ ‘Wat is dat nou weer Bas?’ ‘Dat is geld uit geven wat je nog niet hebt. Dat virus stamt nog uit de tijd dat ieder gezin in Vlaardingen een opschrijfboekje om te poffen bij de buurtkruidenier had liggen. Jan de arbeider werd begin vorige eeuw in Vlaardingen schofterig uitgebuit door de werkgevers. Ik herinner mij nog dat er een vaten- en kistenfabrikant was die Kees de dief werd genoemd. De lonen bij die man waren zo laag dat de arbeiders alleen door elke dag over te werken aan een inkomen konden komen om hun gezin te eten te geven. Uit mijn kennissenkring herinner ik mij nog iemand die elke ochtend om half zes de deur uit ging en om negen uur ‘s avonds weer afgepeigerd thuis kwam. De boodschappen werden de hele week gekocht van het geld wat bij Pa pas vrijdags in zijn loonzakje zat. De kleding werd gekocht met VESTA zegels. Dat was een soort microkrediet voor arbeiders van toen. 

In die ‘roemruchte’ tijd lag de haven nog vol met haringloggers waarvan de heren reders pas het loon betaalden als de besomming van de vangst bekend was. En als er dan slecht gevangen werd en de schepen af en toe vier of vijf weken van huis bleven, moesten de moeders bij de kruidenier poffen tot Pa weer thuis kwam met zijn twee volle zakken.’  

‘Twee volle zakken Bas?’ ‘Ja, een plunjezak vol met vuil wasgoed en met die andere volle zak hielden ze het inwoneraantal van Vlaardingen op peil. Trouwens, behoudens dat de visserman aan wal in de kroeg af en toe een pilsje dronk, was dat de enige ontspanning die hij in die tijd had. Televisie had je toen nog niet. Laat staan dat ze voetbalden op kunstgras van 500.000 euro. Dus gingen ze maar vroeg naar bed die 2 á 3 dagen dat Pa aan de wal lag, onder motto: Ga je mee naar boven, ga je mee naar bed. Onder de wollen dekens heb je de meeste pret. Dat was het amusement in die tijd.' 

‘Oh Bas, ik snap het. Vandaar die gezinnen met 14 á 15 kinderen. Hè Bas, hoe moet het nou verder met onze bruisende stad?’ ‘Nou heel simpel. Voorlopig nog een jaar of vier met Bert Blase verder onder het motto: Op hoop van zegen en een behouden vaart. En over vier jaar zien we wel weer. Bert heeft in de achterliggende twee jaar meer goede dingen gedaan als al die andere voetzoekers die na Fred van Lier ten tonele verschenen. Dus wat belet ons om weer met Bert in zee te gaan?’  

‘Nou, als ik jou zo hoor mag jij die Bert wel hè Bas.’ ‘Och Janus, mogen. Als je met hem praat kijkt hij je tenminste wel recht in je ogen. En het voordeel bij Bert is dat hij ook nog artiest, zanger en dichter is. En ik weet maar al te goed dat je als artiest de beste invallen krijgt als je weinig of geen brood op de plank hebt. Dan ga je namelijk improviseren en haal je wat wij noemen, de trukendoos open.’

‘En Bas, die Arnout Hoekstra, zou dat dan een optie zijn als Bert naar een grotere stad gaat over vier jaar?’ ‘Ook geen slecht idee Janus. Maar dan moeten ze er wel gauw bij zijn. Want mensen van Arnout zijn kaliber daar zitten ze in den Haag om te springen. Maar waarom zit jij nou altijd in mijn kop te rotzooien met je ideeën Janus?’ ‘Ja Bas, waar moet ik dan anders zitten?’
 

Bas van Toor
www.clownbassie.nl