Moniek in Gambia (7): Binta Colley

VLAARDINGEN – Ze is jong, ze is blond, ze is mooi maar veel meer dan dat: ze heeft lef! De Vlaardingse Moniek Hoogerwerf (19) zit de komende maanden in het dorpje Penyem in Gambia. Ze is daar om mee te bouwen aan een school, een bibliotheek op poten te zetten en de kinderen aan het lezen te krijgen. Ze woont in bij het gezin van de broer van het dorpshoofd. Op Vlaardingen24 leest u iedere veertien dagen over haar belevenissen daar. Vandaag deel 7!

,,Dinsdag 3 april is ze dan eindelijk geboren, mijn zusje Binta. ‘s Ochtends kreeg ik een berichtje van mijn broer: ‘Sarjo have a babygirl’. Ik wist niet hoe gauw ik terug naar Penyem moest aangezien ik voor een lang weekend in Serrekunda verbleef. Eenmaal thuis aangekomen, zat het hele huis vol met mensen. Iedereen noemde de baby Monika. Ze is zo klein en lief, huilt bijna nooit, de ideale baby volgens mij. Uiteindelijk is haar naam Binta geworden en is ze vernoemd naar Sarjo’s moeder! De hele week was iedereen druk bezig, wat ik allemaal heb gedaan weet ik eigenlijk niet eens meer.’’

,,Dinsdag 10 april was de babyceremonie. Haar naam werd bekend gemaakt BINTA COLLEY, haar haar werd geschoren en er werd een schaap geslacht. Haha, mijn vader vroeg of ik daar veel foto’s van wilde maken, dat is voor hun namelijk erg belangrijk. Niet iedereen kan namelijk een schaap betalen. Ik had nog niet ontbeten dus wist eigenlijk niet zo goed of ik er wel tegen zou kunnen, maar het viel best mee! Ze sneden met een mega mes zijn keel door, je hoorde een paar gorgel geluiden, het schaap trapte nog wat na en het bloedde langzaam leeg. De hele dag door wordt er gekookt, veel gegeten en Sarjo wisselde elke paar uur van jurk. Ze hebben het niet rijk, maar op een dag als deze willen ze zeven jurken dragen en het liefst zo duur mogelijk. Raar toch? Rond een uur of negen was iedereen weg en Kaddy en ik ruimden wat op en gingen vroeg naar bed.’’

Greengreen
,,Ik was kapot de volgende ochtend. Alle vrouwen kwam hun potten en pannen ophalen en bleven even kletsen. Rond tien uur kwam Adama en vroeg of ik mee ging naar het vliegveld. De president van Taiwan arriveerde in The Gambia en dit was ook mijn kans om de President van Gambia te zien, wat ik al een tijdje graag wilde. Yahya Jammeh =) Rond twaalf uur kwam er een tractor met aanhanger en daar gingen we dan, met zijn allen opgepropt in de aanhanger. Eigenlijk levensgevaarlijk want die traktors gaan gewoon met80 kmper uur over de zandwegen waar enorme kuilen in zitten. Aangekomen bij het vliegveld startten we met rennen, dansen en feesten met APRC. APRC is een soort club, ze dragen altijd groene shirts met de president erop en ze zijn altijd bij dit soort events aanwezig. Ik ben dan ook vanaf nu een echte greengreen, zoals ze dat noemen hier.’’

,,Daar kwam die dan, de president van The Gambia, altijd in het wit gekleed en iedereen is gek op hem. Yahya Jammeh!! Nadat hij ons gepasseerd was gingen we terug naar het APRC-kamp waar we de hele avond bleven. Helaas mocht ik van mijn vader Sulayman niet mee naar Kanilay de volgende dag omdat we daar moesten overnachten. Iedereen vertrok naar Kanilay en ik bleef thuis, gelukkig was Kaddy (mijn zus) er, die alleen in de vakanties komt.’’

Badgirl
,,Ook ben ik met Rohey naar Marakisa geweest om mijn grote vriendin Badgirl te bezoeken. Zij is zo geweldig, ik heb zo hard gelachen dat ik de volgende dag gewoon spierpijn in mijn buik had. Met lunchtime kwamen er van alle kanten potten en pannen met eten voor mij, volgens mij had ze het hele dorp verteld dat ik kwam. Toen we terug richting Penyem gingen kreeg ik nog meer eten en spullen van haar, op zo’n dag voel je je echt een prinses, ook al is dat niet wat ik wil. Sommige mensen begrijpen niet goed dat ik hier woon en dat het normaal voor me is, dit leventje, maar daar doe je niks aan. Binnenkort ga ik nog maar een dagje langs om mijn buikspieren te trainen, dat is namelijk hard nodig!!’’

Dikke kus uit The Gambia