,,Een dezer dagen kwam mij ter oore dat in het ‘Christelijke’ visschersstadje Vlaardingen oudjes leven of liever — leven kan men het niet meer noemen — van een ondersteuning van zegge en schrijve twee gulden per week. Het oudje, dat de vrijmoedigheid had om deze wantoestand bekend te maken, toonde met eenige ironische trots haar hebben en houwen. Het bestond uit eenige voorwereldsche meubelen en als keukengerei was er één emaille pannetje.
,,Hierin kook ik mijn eten, en zet ik mijn koffie en thee’’, sprak het oudje. ,,Maar het kan gemakkelijk hoor, want van die twee gulden behoef ik niet zoo dikwijls te koken of drinken te zetten.’’ Zij hekelde de brave Hendrikken, die schijnheilig de kerk bezoeken met zatgevreten lichamen, en dan na kerktijd haar komen vertellen dat ze moet vertrouwen op god, en dat niets zoo zalig is als tevredenheid.
De autoriteiten weten dit ook zeer goed, vandaar dat zeker een politieverordening luidt, dat een koopman in Vlaardingen niet mag venten. Wij onthouden ze reeds alles, dus is er voor jullie niets meer te halen, en dan daarbij, wij houden ze stil met vertrouwen op god en tevredenheidslegendes, hierbij steeds aanvoerende, dat niets gebeurt zonder godswil, en hierbij willen we het houden. Dus alle buitenstaanders uit de gemeente, is ons devies.’’
