VIDV: 21 Januari 2017
- Cora Vlug
- 12-02-2017
- Nieuws
Als een olifant door de porseleinen kast is onze nieuwe President aan zijn werk begonnen. Verwacht van mij geen uitleg of opinies. Ik ben ook niet uit op een discussie en ik wil zeker niemand mijn mening opleggen aan iemand die er anders over denkt. Ik kijk toe en wacht met spanning wat er komen gaat. Elke dag is weer een verrassing. Het land staat op z’n kop en de wereld kijkt toe. Het gemekker en gekijf is dagelijks te volgen op social media en tv. Of je nu wilt of niet, dat oranje hoofd met die kuif ontkom je niet aan. Dat vele mensen zich ongerust maken is wel duidelijk gebleken bij de Woman’s March op 21 januari, een dag na de eed aflegging van Amerika’s 45ste President. Wat begon als een mars in Washington DC, groeide al snel uit tot een landelijk evenement en ook ver daar buiten. Er werd ook een Woman’s March aangekondigd in ons dorp.
Doylestown met een inwonertal van zo’n 8.400. De organisatoren verwachtte 400 demonstranten (hihi ik schreef hier het woord “protestanten” en wist dat er iets niet klopte, maar kon niet op het Nederlandse woord komen voor ‘protesters’). Uiteindelijk hebben er 2000 mensen mee gedaan. Niet alleen vrouwen, maar ook vaders, opa’s, echtgenoten en veel kinderen. Honderden borden en spandoeken met de meest uiteenlopende teksten. Soms provocerend, dan weer heel lief of gewoon recht voor z’n raap. Het was een gezellige boel op het verzamelpunt voor Starbucks, midden in het dorp. Iedereen was vriendelijk en relaxed. Ik heb geen onvertogen woord gehoord en er waren geen anti protesten van de tegenpartij. De politie was wel aanwezig natuurlijk, maar ze gedroegen zich als vriendelijke wijkagenten. Er gingen zeker geen dreigingen vanuit.
Ik had met een Nederlandse vriendin afgesproken om te gaan. We wilden dit allebei weleens meemaken en we voelen ons uiteraard ook verwant met de redenen van dit protest. Natuurlijk hebben de vrouwen in de USA het heel goed in vergelijking met vele andere landen. Daar zijn we ons wel degelijk van bewust. Maar deze mars ging om de zorg over een onbekende toekomst. Je mag je best laten horen, als bevoorrechte vrouw in een bevoorrecht land. Je mag je best laten horen als je bang bent dat we een flink aantal jaren terug gezet worden in de tijd, dankzij politieke beslissingen en handelingen. Je mag je best laten horen als je je zorgen maakt over de toekomst van je dochters en kleindochters. De bescherming van onze rechten, onze veiligheid onze gezondheid. Erkenning dat onze levendige en diverse samenleving de kracht is van de Verenigde Staten. Het ging hier niet alleen om de rechten van de vrouw en ‘baas in eigen buik’, maar ook om immigratie, gezondheidszorg, milieu, LGBT rechten, racisme en vrijheid van religie.
Alles verloopt rustig en gezellig. Een toespraak van de Burgemeester, een prachtig indringend gedicht van een Highschool student en een bedankje van de organisatie. Het werd zo druk op straat dat de politie besloot om de route van de tocht autovrij te maken. Het was in eerste instantie de bedoeling dat de demonstranten op de stoep zouden blijven lopen. Er kwamen zoveel meer mensen dan men verwachtte en het was onmogelijk om keurig op de stoep te blijven lopen. Het was onverantwoord om demonstranten en doorgaand verkeer te mixen. De politie kreeg een daverend applaus toen ze de straten blokkeerden met de politie auto’s, voor doorgaand verkeer. M’n vriendin en ik hadden van tevoren afgesproken dat als er maar iets geks gebeurd of er dreigt bonje of er loopt iemand met een bivak muts en een masker, dan zijn we weg. Dat waren we met elkaar eens. Je weet maar nooit en ik ga niet de held uithangen. Geen seconde hebben we ons ongemakkelijk of bedreigd gevoeld. Het was eigenlijk één mooi sociaal feestje, een heel belangrijk feestje.
Volgens schattingen protesteerden deze dag in Washington 500.000 mensen. Meer dan 4,5 miljoen in de gehele Verenigde Staten. En 4.8 miljoen wereldwijd. En ik was er één van.
.jpg)
