VIDV: Bliksembezoek uit Vlaardingen
- Cora Vlug
- 23-10-2016
- Nieuws
Tja, jullie verwachten misschien een heel verhaal van me over de verkiezingen hier in de USA. Nog minder dan 3 weken te gaan. De verwachtingen zijn dat Hillary onze nieuwe President wordt. Ik zal blij zijn als dit circus en geruzie voorbij is. De afgelopen vele lange maanden kijkt heel de wereld vol verbazing en afschuw naar de USA. Ik mag niet stemmen, omdat ik geen Amerikaan ben, dus mijn schuld is het niet hoor! Ik kijk met dezelfde verbazing en afschuw en met mij het merendeel van de Amerikanen. Wat me op valt is dat er (in vergelijking met andere verkiezingsjaren) heel weinig verkiezingsborden langs de weg en in tuinen staan. Geen billboards en ook maar heel af en toe zie ik een bumpersticker. In voorgaande verkiezingsperiodes waren tuinen en bermen bezaaid met borden van de verschillende kandidaten. Dit keer heel weinig, echt heel weinig. Ik geloof dat mensen bang zijn om er voor uit te komen op wie ze gaan stemmen. Het is alleen maar puur haat en nijd tussen Trump- en Clinton-aanhangers. Ik denk dat de gemiddelde Amerikaan geen ruzie wil met z’n buurman, dus laat men niet duidelijk blijken waarop men stemt, om de goede vrede te bewaren. Je moet toch ook over een lading ambitie beschikken om na je pensioen gerechtigde leeftijd President of the USA te willen zijn. ,,Zoek een leuke hobby en leef je daarin uit’’, zou ik zeggen en laat het zware werk over aan de volgende generatie. Nog drie weken en dan maar hopen dat ‘the Donald’ goed tegen z’n verlies kan en niet allerlei truckjes gaat verzinnen om de verkiezing ongeldig te laten verklaren. Hopelijk reist hij af naar z’n Gouden Toren in Manhattan en blijft daar. Dan kan Amerika weer verder met de dingen van de dag. Afgelopen woensdag nog langs z’n Gouden Toren op 5th Avenue gewandeld, maar hij was niet thuis. Hij was in Vegas voor het derde en laatste gekibbel met Hillary op TV.
New York City, het is en blijft een heerlijke stad. Chaotisch, luidruchtig en altijd druk. The City that never sleeps. Ik had woensdag een afspraakje met m’n nicht Nel en haar man Arie uit Vlaardingen. Eerst gingen ze een paar dagen wandelen in Washington. Dan 2 dagen in New York City, om daarna verder te reizen, per trein naar Toronto en de Niagara Watervallen. Perfecte tijd van het jaar voor een reis als deze. De herfstkleuren zijn schitterend mooi, de zon schijnt en heerlijk temperatuurtje. Wanneer ik hoor dat er Nederlandse vrienden of familie ‘in de buurt zijn’ dan wil ik eigenlijk altijd laten zien hoe en waar wij wonen. Er zijn zoveel vooroordelen over Amerika en ik wil altijd graag laten zien dat het ook heel anders kan zijn dan je op TV ziet. Degene die inderdaad even in mijn buurt komen rondneuzen zijn altijd weer verbaasd. ‘Zo anders dan we ons hadden voorgesteld’, je woont in een park’, hoor ik altijd weer.
Dus toen ik hoorde dat Nel naar New York City kwam heb ik haar meteen uitgenodigd voor een bakkie koffie. Dat hadden ze heel graag gedaan, maar wanneer je maar twee dagen in New York City bent, is het natuurlijk zonde van je tijd om een dag naar Pennsylvania te gaan met de bus. Daar is het toch net even te ver voor. Dat begrijp ik wel en daarom spraken we af om elkaar dan in Manhattan te ontmoeten voor een lunch om even bij te kletsen voor de gezelligheid. Dat is uiteindelijk een hele gezellige volle dag geworden en we zijn nog steeds niet uitgekletst. De bus naar Manhattan stopt hier in het dorp. Vroeg op. Het was nog donker bij de bushalte. Er stond een jongeman al op de bus te wachten. Hij had z’n pyjamabroek nog aan. Had zich, zo te zien ook nog niet gewassen, zag er slaperig uit, kortom hij was gewoon nog niet wakker. Het kan natuurlijk ook zijn dat hij nog niet had geslapen. Voor mij was het vroeg in de ochtend, voor hem was het misschien wel laat in de nacht. Hij zei wel vriendelijk goedemorgen en begon zelfs een gesprek over koetjes en kalfjes en een beetje politiek. Hij wilde wel naar Duitsland emigreren als Trump President wordt. Het gesprek eindigde met de mededeling dat hij zes maanden in de gevangenis had gezeten, maar hij had het niet gedaan dus kreeg hij compensatie van $ 1.000 per dag. Ik had het idee dat hij het laatste uit z’n duim zoog. Gelukkig kwam de bus eraan en ben ik breed uit gaan zitten, zodat hij niet naast me kwam zitten. Dat lukte en de busrit was relaxed.
Bij de uitgang van het busstation stonden Nel en Arie op de afgesproken plek, voor het gebouw van de New York Times, al te wachten. Toch altijd weer bijzonder om op deze manier een afspraakje te hebben met vrienden, familie of oude bekenden. Eerst maar even een bak koffie. Afgelopen zondag was er in het Delta Hotel Vlaardingen een familiereünie geweest van neven en nichten. Nel en ik waren daar uiteraard niet bij omdat we niet in de buurt waren. Ik had al leuke verhalen gehoord van m’n twee zussen die er geweest zijn, dus aan gesprekstof geen gebrek. We zijn weer helemaal op de hoogte van de laatste familieroddels. We gingen gewoon de toerist uithangen en sprongen op de dubbeldekker bus. Het is prachtig weer dus we gaan boven zitten in de frisse lucht, nou ja fris. De gids vertelt onderweg alle wetenswaardigheden, maar daar hebben we niet echt veel van opgevangen want we hadden veel teveel te vertellen aan elkaar. Arie ging rustig een eindje verderop zitten en genoot van het uitzicht en maakte foto’s. Wel blijven zitten, want de takken van de bomen gaan rakelings langs je heen en ook de stoplichten hangen lager dan je denkt. Bij het plotseling zien van Het Apollo Theater werd ik iets te enthousiast en bijna onthoofd door een verkeerslicht. M’n idool uit m’n tienerjaren, James Brown heeft hier heel wat voetstappen liggen. Toch maar weer eens m’n LP’s tevoorschijn halen, James Brown & his Famous Flames, Say it loud I’m black and I’m proud, the Hardest working man in showbusiness, Mr.Dynamite, Mr.Soul himself, Jaaaaames Brown. Mooie tijd. Helaas heb ik de man nooit live zien optreden.
Na zo’n twee uur heerlijk te hebben rond gereden in Manhattan en Harlem zijn we bij Central Park uitgestapt en verder gaan wandelen over 5th Avenue. Ik ben in de tijd dat ik hier woon al vele keren naar Manhattan geweest, maar ik kan er nog steeds helemaal de verkeerde kant op lopen. Maarja, dat kon ik in Rotterdam ook, dus het zal wel aan mij liggen dan. Het is echt heel simpel, met de straten genummerd, maar ik heb er steeds weer problemen mee. In een zijstraat even een broodje eten en weer gauw verder, want de tijd vliegt voorbij. Central Station, Broadway, 5th Av., Times Square , ik vind het allemaal prachtig en Nel en Arie kijken hun ogen uit. Op Times Square lopen de Mickey ’s en Minny’s Mouse weer flink te verdienen. Zodra je je mobieltje of een fototoestel tevoorschijn haalt, zijn ze heel beleefd en bieden aan om samen op de foto te gaan. Arie vertelde dat ze dat gisteren al hadden gedaan, dus dat hoefde niet meer. Hoeveel heb je betaald, vraag ik. Nou niks, zegt Arie verbaasd, we hebben thank you gezegd en zijn doorgelopen. Ik huiver en schiet dan toch in de lach. Je hebt mazzel gehad kerel. Er stond pas nog een heel artikel in de New York Times dat deze figuren heel irritant kunnen zijn. Als je ze niet minstens 20 dollar geeft na het nemen van een foto, dan kan je klapppen krijgen. Een brutaal mens heeft de halve wereld. We vermijden dus de mickey’s en Minny’s, voor het geval dat Arie en Nel herkend worden en alsnog moeten betalen. We kunnen er smakelijk om lachen.
We gaan nog even langs Madame Tussauds om te kijken wie er voor de ingang staat te pronken. Ooit heeft Donald Trump z’n wassen beeld daar op de stoep gestaan. Misschien hebben ze hem wel weer uit het stof gehaald voor de gelegenheid. Dan kan ik even m’n handen om z’n keel knijpen en boos kijken voor een leuke foto voor bij dit verhaal. Helaas, hij staat er niet. Er staat wel een eng groen monster van Ghost Busters. Haha, die hadden ze nou even voor de gelegenheid oranje moeten maken, dan hadden we(met een beetje fantasie) de vergelijking kunnen trekken. We nemen nog wat te drinken op de beroemde trappen van Times Square en dan is het alweer hoogste tijd om m’n bus weer eens op te zoeken. Dikke knuffels en tot ziens. Eigenlijk nog lang niet uitgekletst. Het was weer een super gezellige dag met Haringkoppen onder elkaar.
Hopelijk is voor mijn verhaal van volgende maand alle rust weergekeerd en weet Amerika weer een beetje waar ze aan toe is en kunnen weer ‘lief zijn voor elkaar’.
.jpg)
