VIDV: Wie A zegt moet ook B zeggen…
- Marijke Bozzano
- 04-03-2018
- Nieuws
Een paar weken geleden vroeg onze vriendin Annarita of wij, mijn dochter, kleinzoon en ik, zin hadden om een wandeltocht te gaan maken. Zij was gevraagd en kon vrienden meenemen en aangezien wij met haar al regelmatig ‘s morgens langs de kust lopen vond zij het een leuk idee ook ons te vragen. Maar dit was een speciale tocht genaamd Il Cammino di San Leonardo (de wandeling van San Leonardo). Haar dochter en ouders gingen ook mee.
De verzamelplek was ‘s middags om twee uur op de Piazza Roma hier in de stad. Toen wij daar aankwamen stond er al een aardig groepje en ook de persoon die het organiseerde. Toen iedereen aanwezig was , werd er verteld wat de reden van deze tocht was: het bleek een bedevaarttocht te zijn (ik had natuurlijk al door de naam iets kunnen begrijpen maar hier word al snel een Santo genoemd). Maar goed we hadden A gezegd dus moesten we nu ook B zeggen!
En daar gingen we in optocht met vaandel en al door de stad naar de eerste kerk. We hadden veel bekijks en de jongeren onder ons liepen helemaal achteraan want ook zij hadden dit niet verwacht. De eerste stop was een kerkje bij de kust. Naast de kerk loopt een trap naar het hoogste punt van de stad en om de zoveel treden staat een kappelletje met een afbeelding om daar even te stoppen. Er werd dan iets over verteld eb het waren er zo’n stuk of tien, en een paar honderd treden, dus een hele klim.
Boven aangekomen, een plek die wij al met heel veel vrienden en familie bezocht hebben, was er een prachtig uitzicht over de stad en kust. En toen weer naar beneden maar nu via een smal onverhard pad om vervolgens het volgende kerkje te bezoeken met als heilige Sant Nicolaas. Dat was heel grappig: wij kennen die in Nederland als Sinterklaas. Op de afbeelding zag je ook de goedheiligman met kinderen om hem heen die kadootjes ontvingen.
En dan weer verder terug naar de kust naar weer een ander kerkje. Zo hebben wij er in totaal vijf bezocht. De laatste was waar San Leonardo ligt opgebaard en daar eindigde de tocht.
De ouders van onze vriendin wonen op het plein waar de tocht eindigde , en zij nodigden ons uit om bij hen wat te gaan drinken, iets waar we ook best aan toe waren. De tafel werd gedekt en allemaal lekkers zoals zelf gebakken taart en koekjes kwam er op tafel. Met warme bekers thee kwamen ook de verhalen los van deze wel bijzondere middag. Het was een wandeling die heel anders verliep dan gedacht, maar toch zeker de moeite waard, en ook hebben we lieve, gastvrije mensen ontmoet. En dat is toch heel veel waard!
Tot de volgende keer!
Ciao,
Marijke
.jpg)
