VL-ID-VR: De laatste zegen

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en, vandaag, met Chiara van der Linden (Haïti).

Voor sommigen is Nederland home sweet home. Ik zie het meer als gewoon home. Afgelopen maandag werd ik op een liefdevolle manier ontvangen op Schiphol, waar ik vrijwel direct het gevoel had dat mijn tenen bevroren. Daar liep ik dan met mijn kleurige roze slippertjes! Ondertussen ben ik bijna een week thuis en voel ik mij weer welkom bij familie, vrienden en oude collega’s. Het leven hier is niet veranderd, maar ik duidelijk wel.

De laatste weken in Passe Catabois waren heerlijk met de meeste warme knuffels. Uit verschillende uithoeken doken Haïtianen op voor een warme laatste groet en niet te vergeten hun laatste zegen. Momenten van dankbaarheid en gemis, gepaard met een lach en een traan. Toch vulden ook stressvolle vergaderingen de dagen. De stichting ondergaat grote veranderingen, maar ook in Passe Catabois zullen veranderingen plaats gaan vinden. Teams gaan op voetbalvelden strijden. Niet alleen een strijd om een beker, maar ook een strijd naar een beetje meer geluk in een leven vol zorgen en verdriet. Aan de wegen wordt gewerkt in ruil voor een bordje eten en kinderen krijgen kansen tot het volgen van educatie. ‘Mijn’ mensen hebben hulp nodig en ik zal alles doen wat in mijn vermogen ligt  om een van deze helpende handen te zijn. Niet alleen in vorm van voedsel of materie, maar ook vreugde is van cruciaal belang.

Mijn verhalen voor Vlaardingers in Den Vreemde, zullen voor nu hier eindigen. Ook al ben ik nog steeds een 'Vreemde', ik begeef me weer in een omgeving met luxe waar mijn verhalen veel te simpel zouden zijn. Ik hoop dat ieder van jullie mijn verhalen met net zo veel plezier heeft gelezen als ik ze heb geschreven. Voor mij was het elke maand weer een genot. En niet getreurd, we nemen geen afscheid. Ik zie het als een vlotte tot ziens. Op verschillende plekken op het internet gaan mijn verhalen door en ook een stichtingwebsite onder een nieuwe naam zal eind van de maand de lucht in gaan. Vanaf oktober zal ik weer douchen onder een koude douche en rondrennen met donkere kindjes. Lang leve Haïti!