VL-ID-VR: Grijze koppies

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Cora Vlug (Verenigde Staten) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

Mei is bij uitstek de maand waarin de jonge Nederlandse ouderen hun vakantie in ons mooie Pilion doorbrengen. Ze komen met de camper, de caravan, per vliegtuig en soms zelfs per zeilboot, op zoek naar het authentieke Griekenland dat op dit altijd groene schiereiland nog volop aanwezig is. Evenals de rust, de prachtige vergezichten en een natuur om van te watertanden.

Ik pik ze er zo uit, die Nederlandse grijze koppies. Niet alleen door de ingetogen, bescheiden en ja, ook wat achterdochtige manier waarop ze zich voortbewegen, maar met name door het vrijwel altijd aanwezige rugzakje. Geen ander volk ter wereld is zo gek op de voordelen van de rugzak – in alle soorten afmetingen en kleuren – als wij! Een ander duidelijke aanwijzing is het koopgedrag bij de groentestalletjes. Een Nederlandse vakantieganger zal namelijk precies de hoeveelheid tomaten, paprika’s en fruit kopen die hij of zij die dag denkt te gebruiken, iets waar de Grieken met verbazing naar kijken. Twee tomaten, één paprika en twee perziken? Groenten en fruit koop je hier minstens per kilo! Ze zullen er echter niets van zeggen. Integendeel zelfs. Vaak doen ze er nog een gratis tomaatje extra bij of een lekkere verse vijg, maar vreemd vinden ze het wel, dat ‘per stuk’ kopen van ons. Waarschijnlijk net zo vreemd als ik het vond om bij de slagersafdeling van de supermarkt te vragen om tien plakjes ham. Dat vinden zij dan weer normaal. Of wat dacht u van een kilo wijn bij het eten? In het begin hebben we in de tavernes nog wel eens voorzichtig geopperd om de menukaart aan te passen naar liters, maar nu ben ik er al zo aan gewend, dat het me niet eens meer opvalt.

Hoe vergriekst we inmiddels zijn, merk ik echter pas goed als we vriendenbezoek uit Nederland krijgen. Onze manier van denken, ons ritme en dagindeling vertonen ieder jaar meer verschillen met wat we vanuit ons vaderland gewend waren. Het Grieks kwartiertje, de rustige siësta-uren, op andere tijden en vooral ook anders eten en drinken, met een on-Nederlands gangetje over de smalle en steile bergweggetjes rijden... het is er blijkbaar zomaar ingeslopen. Niet zo heel vreemd natuurlijk, want je kunt niet negen jaar in een ander land wonen zonder een aantal gewoontes en gebruiken over te nemen. Toch zijn die vriendenbezoekjes voor mij een belangrijke eyeopener. Ze maken me namelijk heel erg duidelijk dat ik me meer heb aangepast aan de hier heersende cultuur dan ik zelf in de gaten had. En eigenlijk ben ik daar wel een beetje trots op. Aanpassen en veranderen worden er naarmate je ouder bent niet makkelijker op, dat weten we allemaal. Ook al is mijn grijze koppie aan de buitenkant nog steeds vrijwillig blond, het aantal daadwerkelijke levensjaren wordt er natuurlijk niet minder om.

Ouder worden in Griekenland is geen pretje, dat weet ik nu al. De basisvoorzieningen die in Nederland vanzelfsprekend zijn, kennen we hier niet. Dankzij de crisis is de nationale gezondheidszorg teruggegaan naar een derdewereldland-niveau en dat zal de eerstkomende jaren zeker niet veranderen. Door de bezoeken en verhalen van onze vrienden realiseer ik me echter iedere keer opnieuw dat de nadelen van dit land voor mij nog steeds opwegen tegen de voordelen van Nederland. Ik hoop dan ook met heel mijn hart dat ik mijn eigen grijze koppie in een rustig Grieks tempo spierwit kan laten worden. En dat ik tegen die tijd iedere dag na gedane arbeid lekker op een bankje aan het strand mag genieten van het heerlijke uitzicht. Met – uiteraard – mijn onafscheidelijke rugzakje veilig tussen mijn voeten op de grond ;-)