VL-ID-VR: Ik, een gringo...

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Bart van Zessen (Argentinië). 

Veel meer dan een Vlaardinger ben ik voor Zuid-Amerikanen een niet snel te vergeten vreemdeling, zo met mijn lengte van bijna twee meter, misschien wel de langste van het dorp, en mijn rode haar, wat hier in de omgeving ook vrij uitzonderlijk is. Ik heb een eigenaardig accent en heet ook nog eens Bart, een naam die Argentijnen alleen van de Simpsons kennen. Ik ben hier, kortgesteld, een gringo.

Zo komt het heel vaak voor dat ik door het dorp loop en een willekeurig iemand tegenkom die me dan groet met ‘Hola Bart!’ en dan moet ik vaak wat karig antwoorden met ‘Hola...eh’ want ik kan me niet herinneren dat we ooit kennis hebben gemaakt, wat ook vaak niet zo is, maar toch ze weten en vergeten nooit dat bij die lange roodharige gast die gekke naam Bart hoort.

Een gringo zijn heeft zo zijn voor- en nadelen. In Bolivia, kwamen in La Paz soms mensen op mij af die me de hand schudden. Die is niet van hier dachten ze, maar bedankt voor je bezoek, zeiden ze dan en een keer vulde mijn tafeltje zich met flessen bier die anderen klanten me kado deden en die ik onmogelijk allemaal op kon drinken, als een soort gastvrij en vrijgevig welkomsgebaar.

Een nadeel is dat sommige mensen, als ze je alleen al zien, denken, ‘Oh dat is een gringo, die ga ik niet verstaan’, en plots lijken ze ook mijn beste Spaans niet meer te begrijpen. Of dat je op de markt om de kiloprijs van bananen vraagt en dat het antwoord dan luidt: ‘Waar kom jij vandaan? Je praat raar’, omdat ik waarschijnlijk zojuist heb gevraagd ‘of zij mij miskien kunen zegen waat die prijs vor die bananen ies?’. Want hoe zou mijn Spaanse accent vertaald naar het Nederlands eigenlijk klinken?

En soms moet ik mensen, zeker hier in de provincie Córdoba waar men een heel eigen accent hanteert, tot vervelens toe vragen of ze het misschien nog één keer kunnen herhalen omdat ik het echt nog steeds niet helemaal begrijp. Als een Argentijn die na het ijverig bestuderen en beoefenen van de Nederlandse taal plots in een klein dorp in Overijssel is beland.

Lang zijn kan ook heel onhandig wezen. In veel Zuid-Amerikaanse steden bestaat het openbaar vervoer voor een groot deel uit kleine busjes en als er dan alleen achterin nog plek vrij is dan moet ik, nadat ik mijn hoofd bij het instappen al een keer heb gestoten, op mijn hurken of gebukt naar achter om daar zo’n beetje dubbelgevouwen de reis te vervolgen.

Maar daartegenover staat dat je bij een concert, vanaf welke plek dan ook altijd over alles en iedereen heen kan kijken, wat overigens in een discotheek ook wel eens ongemakkelijk kan zijn, helemaal als je daardoor de hele avond een andere gringo aanstaart...

Ten slotte ben je voor sommigen als gringo vooral een soort van dollars uitpuilende portemonnee. De inflatie slaat spontaan juist in jouw omgeving toe. En toen ik laatst wat bijkluste in een tuin van een vriend, begreep ik via via dat er in het dorp zelfs iemand was geweest die had gezegd: zie je nu wel die gringo’s, die komen hier met bakken euro’s en pikken ook nog eens onze baantjes in...

Zo zijn er naast vreemdelingen en zij die het best grappig vinden om zo’n rare gringo in hun dorp te hebben, dus ook altijd mensen die bevooroordeeld, argwanend en bangig de wereld tegemoet gluren. Hulde en dank aan allen die gastvrij, vrijgevig en nieuwsgierig naar anderen in het leven staan!