VL-ID-VR: Memories

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland).

Afgelopen februari speelde ik een hoofdrol in een aflevering van Memories. Nou ja… er waren geen camera’s bij, maar als ze erbij waren geweest, dan was het ongetwijfeld een super romantische aflevering geworden! Het verhaal begon allemaal meer dan veertig jaar geleden. Zestien was ik, en tot over mijn oren verliefd op J. We zagen elkaar regelmatig in de Sokkel, de jeugdsociëteit van de Ichtuskerk in de Westwijk. Niet dat die kerk voor mij nu zo belangrijk was, maar volgens mijn ouders kon iets wat door de kerk werd georganiseerd geen kwaad en ik heb ze natuurlijk nooit uit de droom geholpen. 

J. en ik hadden een soort knipperlichtrelatie die vijf jaar duurde. Toen had ik meer dan genoeg van het wachten tot mijn grote liefde zou inzien dat ik de enige ware voor hem was en besloot ik hem geheel en al uit mijn leven te bannen. Een juiste keuze, want achteraf bleek hij toch níét mijn grote liefde te zijn. De laatste keer dat ik hem zag was in 1979, op mijn bruiloft, waar hij met de andere Sokkel-vrienden een toast uitbracht op mijn huwelijk.

Met het verstrijken van de jaren werd J. een mooie jeugdherinnering, zo eentje waar je met vertedering aan terugdenkt, en ja, natuurlijk droomde ik er wel eens van hoe het zou zijn als we elkaar terug zouden zien. Zou hij veel veranderd zijn? Zou het leven hem goede kaarten hebben toebedeeld? Dacht hij nog wel eens aan dat spichtige meisje van toen? Na mijn bruiloft heb ik J. echter nooit meer gezien. Ik verhuisde naar het oosten van het land, nog later emigreerde ik naar Griekenland en de weinige keren dat ik nog in Vlaardingen was, zijn we elkaar nooit tegengekomen. 

Afgelopen februari was ik vrij onverwachts twee weken terug in mijn geboortestad omdat mijn moeder in het ziekenhuis lag. Na een van de bezoekjes aldaar wilde ik met mijn uit Enschede overgekomen zoon een hapje eten. Onze ‘oude’ eetadresjes zijn echter allang uit de binnenstad verdwenen en op goed geluk liepen we Eetcafé Stam op de Markt binnen. Onderweg naar onze tafel zag ik in een flits vanuit mijn ooghoek een man zitten die me zeer bekend voorkwam. ,,Neem me niet kwalijk, maar ben jij soms J.?'', vroeg ik plompverloren, en hij keek verbaasd op. ,,Jazeker, dat ben ik'', zei hij. Om er meteen aan toe te voegen: ,,Verrek… wat doe jij hier?'' 

Het was herkenning op het eerste gezicht. Van beide kanten. We keken elkaar stomverbaasd aan, konden bijna niet geloven dat dit echt gebeurde na bijna vijfendertig jaar. Die avond was er geen gelegenheid om het gesprek voort te zetten, maar de volgende dag zaten we samen aan de lunch in datzelfde eetcafé. Om bij te praten. En praten deden we. Urenlang. Over vroeger. Over hoe we die tijd ervaren hadden. Over de leuke dingen, over de niet zo leuke dingen, over gevoelens die er wel en niet waren geweest. Maar ook over nu, over ons leven als volwassen mensen. Het werd de afsluiting van iets wat we nooit hadden afgesloten.

Deze onverwachte en nooit uitgezonden Memories-aflevering die mij als cadeautje in de schoot werd geworpen, zal ik voor de rest van mijn leven koesteren. Je jeugdliefde na zoveel jaar onverwachts weer terugzien, antwoorden krijgen op vragen die er altijd nog waren… dat is echt heel romantisch! Iets voor in een van mijn volgende liefdesromans, ook al zal het dan door de critici waarschijnlijk als ‘te ongeloofwaardig’ worden afgedaan. Zoveel toeval bestaat immers niet? Maar ik weet wel beter. De romantiek in mijn boeken is gewoon uit het leven gegrepen ;-)