VL-ID-VR: Vlaardingse regen alstublieft!

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Bart van Zessen (Argentinië). 

Als we het over water hebben, dan woon ik hier pas echt in de omgekeerde wereld. Want terwijl jullie daar soms bezig zijn met het leeg emmeren van jullie kelders, wordt hier iedere weersvoorspelling nagepluisd op eindelijk wat naderende regendruppels. Het gras is dor, de bomen kaal en de rivier die een tijd terug nog stevig stroomde is veranderd in een wijfelende beek met hier en daar troebel, haast stilstaand water. Over een paar dagen gaat het regenen, luidt de prognose, maar als de grote dag dan aangebroken is, wordt de beloofde regen toch weer wat dagen uitgesteld, enzovoorts. 

Er rijdt een auto rond met daarop een luidspreker. 'Wees zuinig, want er is geen water', wordt er omgeroepen. 'Het is crisis. Was geen auto’s, geef de planten geen water en vul vooral de zwembaden niet.' En dat in een dorp dat Agua de Oro heet, letterlijk ‘Water van goud’. Water is kostbaar, betekent het vandaag terwijl het dorp zijn naam eigenlijk dankt aan de door ertsen veroorzaakte gouden twinkeling van de rivier. 

Water is sinds kort nog om andere redenen hét onderwerp van gesprek, hier op deze plek in centraal Argentinië. In de beschermde natuurzone waar de rivier ontspringt en het water voor ons dorp wordt afgetapt, wordt illegaal gebouwd. Een vastgoedontwikkelaar wil er driehonderd villa’s bouwen met voetbalveldjes en een lagune voor eenden. Een hoge pief van het provinciaal bestuur heeft er, waarschijnlijk voor een leuk bedrag en zonder twijfel in strijd met de wet, zijn handtekening onder gezet. Dit tot woede van enkele bezorgde dorpsbewoners die ook het laatste beetje water van hun rivier zo al vroegtijdig zien verdampen. 

En dus gingen we met zijn allen naar Córdoba, de dichtstbijzijnde grote stad, om in het centrum een stuk straat af te zetten en zo op te komen voor ons water en zo het leven in dit dorp, dat zijn bestaan aan de rivier dankt, aangenaam te houden. Op de bres voor water.

In Nederland kon ik me er niet veel bij voorstellen, maar nu besef ik hoe heerlijk het is om weer eens kletsnat te regenen. Om te luisteren naar het geluid van grote druppels die op het golfplaten dak van ons huis kletteren en eindeloze, zwaarbeladen wolkenvelden te mogen verwelkomen, net zo lang totdat de rivier buiten zijn oevers treedt en als een kolkende lawine, verreweg het meest spectaculaire natuurverschijnsel van deze streek, de berg af komt bulderen. Eindelijk weer water in overvloed. 

Een deel van het dorp hier heeft nog niet eens waterleidingen. Er werden huizen gebouwd terwijl, zeg maar, het lokale nutsbedrijf nog niet zeker wist of het er leidingen kon aanleggen. Voorlopig moeten de bewoners het doen met de camion, de vrachtwagen, die eens in de zoveel tijd het voor het huishouden benodigde water levert.

Toen ik onlangs op deze site zag hoe storm en springtij het Hoofd weer eens als een Vlaardings Venetië hadden blank gezet, moest ik daar aan denken; hoe geweldig het zou zijn als we al dat overtollige Vlaardingse water naar deze kant van de planeet zouden kunnen transporteren om er zo nu en dan de rivier weer even mee bij te vullen.