Column: De pianist

Al een paar maal had ik in de stad een grote witte Cadillac zien rijden. In Beverly Hills is zo’n vliegdekschip op wielen gewoon, maar niet Vlaardingen. De man achter het stuur riep bij mij vage herinneringen op maar ik kon hem niet thuis brengen. Toen ik dan ook op mijn wandeling langs de Maasboulevard die wagen voor het Delta Hotel zag staan kon ik mijn nieuwsgierigheid niet meer bedwingen; ik moest en zou weten wie die bestuurder was. Dus besloot ik naar binnen te gaan voor een kopje koffie. Lang hoefde ik niet te zoeken want toen ik binnen kwam, kwam hij al op mij af. Met een Amerikaans accent zei hij: ‘Jij bent toch Bas van Toor uit de Markgraaflaan?’ waarop ik repliceerde: ‘Inderdaad, maar ik woon nu inmiddels al 51 jaar aan de Westhavenkade. Maar jij bent geloof ik Dick v.d. B..... waar ik mee werkte bij de bouw van de kerk aan de Huijgensstraat en later muziek mee maakte, ik geloof in  De Oetjepatters of weet ik veel hoe we ons noemden.’ Hij zei: ‘Right man!’ Ik zei: ‘En ik weet ook nog dat jij in die tijd verdomd goed piano speelde.’  ‘En ik heb weer van mijn familie gehoord dat jij en je broer de jeugd van Nederland en België gek maken met jullie avonturen op de TV.’ antwoordde hij weer. Ik zei: ‘Ja, dat lukt aardig, maar Dick wat doe jij tegenwoordig?’ ‘Nou, ik leef,’ zei hij lachend. ‘Ja, dat zie ik en aan je auto te zien nog goed ook. Maar waarvan?’

’Nou, dat is een lang verhaal. Ik kreeg in 1959 thuis bonje met mijn ouwe heer die zwaar de pest in had dat ik op een avond als pianist in de kroeg meer verdiende als hij in een hele week op de kisten en vaten fabriek van Cees v d Burgh. Oh ja die Cees noemde ze toen Cees de dief vanwege de lage lonen die hij betaalde. Ja dat klopt, dus ging ik er vandoor, maar bleef hangen in een bar annex bordeel in Antwerpen als pianist. Dat was leuk werk en betaalde ook goed vanwege de fooi door verzoeknummers te spelen voor zeelui met heimwee. En over belangstelling van de dames had ik ook niet te klagen.’ ‘Nee, dat weet ik nog wel. Jij was altijd een enorme versierder.’ zei ik. ‘Ja, ik speelde er altijd wel een tussen de lakens tot wat amusement bereid. Nou komt er op een avond een Amerikaanse zeekapitein binnen en op de een of andere manier raak ik die man met mijn spel en die zegt: ‘Mijn broer heeft in Los Angeles een groot restaurant. Ik weet zeker als je met mij meegaat dan zit je daar over drie weken te spelen.’ ‘Joh, het lijkt wel een spannend jongensboek.’ zei ik. ‘Nou, ik had een paspoort en een monsterboekje, dus ik monster aan op die boot als werkend passagier. Kom ik de eerste dag in de eetzaal aan boord en laat daar nou heel toevallig een piano staan. Dus elke avond feest op dat schip. Na twee weken komen we in New York aan en krijg ik een vliegticket voor Los Angeles en het adres van zijn broer plus 500 dollar voor de muziek.’ ‘Toch netjes van die Yank.’ Zei ik. ‘Ja, wacht effe, het verhaal is nog niet uit. Kom ik in L.A. aan op dat adres, geen broer te bekennen laat staan een restaurant. Heeft die kapitein gewoon voor vijf honderd piek lekker twee weken lang pianomuziek aan boord gehad.’ 

Ik schoot in de lach en zei: ‘Maar jij had wel een gratis cruisereis. Kijk dat is nou showbusiness.’ En hij ging verder: ‘Vijftig jaar geleden kon je nog wat doen met vijfhonderd dollar dus ik vind een goedkope kamer en ga ik ‘s avonds een stukkie eten in Hollywood. Kom ik in een restaurant waar wel een grote witte vleugel staat maar geen pianist is. Ik vraag aan de chef of ik een stukkie mag spelen. Nou, dat is ongeveer vijftien jaar geworden. Maar die zaak werd veel bezocht door mensen uit de film,- en zakenwereld en speciaal met mijn spel trok ik veel oudere vrouwen aan. Zeg maar kippen van de derde leg. Dus vanaf 60 jaar en ouder. Na paar jaar wordt ik versierd door een weduwe van een filmmagnaat die tegen de onderkant van het gras lag te kijken. Ze was rond de zeventig en ondanks haar leeftijd zag ze er nog goed uit.

Ze had een groot huis met zwembad, en we trouwden zelfs na een poosje en kreeg ik een Rolex van fifty grand om mijn pols, maar ik moest wel stoppen met spelen.’ Ik lachte en zei: ‘Ja, die vrouw dacht natuurlijk: Die Toy Boy is mijn speeltje en daar blijft iedereen vanaf.’ ‘Ja, zeg dat wel,’ Ging hij verder ‘maar nou gaan we een keer paddenstoelen zoeken in een bos in de buurt en pakt zij de andere dag in de keuken een verkeerde paddenstoel.’ ‘Die smaakte niet? vroeg ik. ‘Dat wel maar de dag daarop was ik wel weduwnaar.’ ‘Dat is lullig.’ zei ik gemeend. ‘Dus na de begrafenis ging ik maar weer spelen en leer na een tijdje weer een weduwe kennen. Nu van een Texaan die een hoop dollars verdiend had in de olie. Weer trouwen, maar na een half jaar eten we in een restaurant een keertje oesterzwammen. Had zij verdomme een verkeerde en werd ik weer weduwnaar. Nog een hoop gedonder met de politie gehad.’ ‘Nogal wiedes.’ zei ik. Dat hadden ze hier in Vlaardingen op de Delftseveerweg ook gek gevonden natuurlijk: twee keer je vrouw dood na het eten van paddenstoelen.’Dat is een slechte gewoonte. 

‘Nou, dat huis met 60 kamers, tennisbaan en zwembad heb ik toen maar gauw verkocht, want wat moet ik met twee huizen?’ Ik knikte begrijpend. ‘En ben ik maar weer gaan spelen in een zaak. Natuurlijk, je moet wat doen zei ik. Daar leer ik een half jaar later weer een weduwe kennen. Nu van een man die zijn dollars in een paar grote warenhuizen verdiend had, maar waardoor hij zich wel dood had gewerkt. ‘Nou, dan liep dat tenminste nog goed af.’ zei ik. ‘Waarom ben je eigenlijk in Vlaardingen?’ ‘Nou, het bleek bij de notaris dat ze nogal wat aandelen in Nederland van Bijenkorf beheer had en die ga ik morgen in Amsterdam verzilveren.’ ‘Is ze er niet bij? ‘Nee, zei hij. Ze trapte namelijk een week of zes geleden met 100 mijl per uur door haar rem.’ Ik zei: ‘Oh, ik begrijp het al. Zij lustte geen paddenstoelen.’ En hij knikte lachend van ja.

Bas van Toor

PS: Ik denk voordat ze op het stadhuis in de gaten hebben dat die pollers op De Biersloot en Westhavenkade onzin zijn, ze eerst zelf nog over een drempel moeten.