Column: Ja, wat moet je ermee?

Het zal ongeveer 1968 geweest zijn en in die tijd lagen wij met onze acrobatische stoelenbalansact heel goed in de markt in Duitsland. Het kwam wel voor dat wij af en toe drie keer per week vanaf Vlaardingen richting Berlijn, München of Hamburg reden, om daar in een Stadhalle of een Schauspielhaus tussen een aantal Duitse bühnegrootheden ons kunstje te vertonen. En dit uiteraard voor een leuk bedrag in Marken. Nou had de Duitse Olympische Equipe in dat jaar heel veel gouden en zilveren medailles gescoord op de olympische spelen in Mexico. En Duitsers zijn nooit te beroerd om dat nog eens aan de hele wereld te tonen. Dus nodigden zij alle Duitse deelnemers uit in de Stadhalle van Kiel in Noord Duitsland voor een zogenaamde Sieger Ehrung. Wij traden daar op als extraatje voor de turners. En aangezien er onder die 8.000 man publiek die in die hal zaten veel sportlui waren die daar de moeilijkheid van in zagen, overdonderde het grote applaus zelfs ons.

Aan het slot stonden wij met alle sporters op het toneel voor de finale. En een hoge sportpief hing iedere deelnemer een grote mooie herinneringsmedaille om de nek. Nou waren er een paar van die dingen teveel, dus werden ‘die zwei Hollander wegen Ihre einmalige Spitzenleistung auch ein Ehrenmedaille’ omgehangen. Nou, daar sta je dan lachend voor Jan met de korte achternaam een groot applaus in ontvangst te nemen terwijl je niet eens in Mexico met vakantie bent geweest. Dan voel je je knap lullig hoor. En wij besloten dan ook dat eremetaal, nog voordat wij de Hollandse grens over waren, net als wijlen Rijk de Gooier zijn Gouden Kalf, gewoon uit het raam te donderen.  Om een aantal jaren later niet het risico te lopen dat één van onze kleinkinderen dat ding zou vinden en zou vragen: ‘Opa, waar heeft u op de Olympische spelen van 1968 die medaille mee verdiend?’ Dan moesten wij het antwoord schuldig blijven.

Ik was dit voorval al helemaal vergeten, maar moest er van de week toch weer aan denken toen ik een foto van een Vlaardings raadslid in de kranten en op websites zag. Het viel mij op dat deze man een beetje ongelukkig keek voor een man die zojuist tot politicus van het jaar uitgeroepen was.

Hij zal ook gedacht hebben: Sjonge, jonge. Dat is me ook wat! Ik heb er mede voor gezorgd dat de helft van de kiezers bij onze partij weggelopen zijn. Zodat we nu nog maar met een tweemansfractie in de raad zitten. Dan heb ik ook nog flink meegeholpen de subsidieruif leeg te vreten, waardoor de afdeling cultuur van Vlaardingen nu in zwaar financieel weer zit. En ik word er nog voor beloond ook. Ik krijg hier toch wel een beetje raar gevoel van. 

Ja, inderdaad. Een heel raar gevoel. Persoonlijk ken ik dat gevoel ook. Dat heb ik zelf dus ook een aantal jaren geleden meegemaakt.