Column: Mooi voor onze kinderen...
- Erik Meijer
- 20-04-2013
- Nieuws
Bij politici bestaat er een grote behoefte om een mooi bouwwerk achter te laten voor het nageslacht. Iedere Amerikaanse president laat een mooie bibliotheek na en ook de Franse presidenten verrijkten het land van Marianne met prachtige bouwwerken. Het kan ook nog groter: de Romeinse keizer Augustus pochte dat hij een Rome aantrof van baksteen en een stad van marmer achterliet. Ook de Taj Mahal, een eeuwenoud mausoleum werd gebouwd ter nagedachtenis. In dit geval niet van de bouwer, maar voor zijn geliefde.
In ons geliefde Vlaardingen kon de illustere Jan Heusdens er ook wat van: aan zijn dadendrang danken we o.a. de Stadsgehoorzaal, het inmiddels verdwenen Kolpabad en de uitbreiding van het oude stadhuis en dat brengt ons bij de onmetelijke dank die wij verschuldigd moeten zijn aan onze huidige bestuurders omdat zij ons stadsbeeld verrijken met een prachtig mooi stadhuis. Een Gemeentehuis, dus van ons allemaal en in ieder geval door ons allen betaald.
Op zijn minst moet er een mooi bordje op komen aan wie we deze prachtige sigaar uit eigen doos danken. En wellicht kunnen er ook een paar woorden gewijd worden aan de totstandkoming van dit gebouw: het door de bevolking uitgekozen ontwerp werd met een ferme zwaai naar de prullenbak verwezen en vervangen door een versie die het gemeentebestuur voor ons goed vond.
Hoewel het geen wolkenkrabber is, hangt er toch behoorlijk wat mist rond dit bouwwerk. Het kost een paar centen…maar het is uiteindelijk toch goedkoper dan het bestaande en de satellietgebouwen. Evenzo wordt het gekenmerkt door een grote publiekshal terwijl het publiek, omdat alles op afspraak gaat en veel digitaal gebeurt, nog in kleine getale tegelijk aanwezig zal zijn.
Denk niet dat ik een tegenstander ben van efficiënt werken. Zeker niet! En voor besparing ben ik ook altijd te vinden. Toch moet ik de eerste Vlaardinger (buiten onze Vlaardingse Vroedschap) nog tegenkomen die enthousiast is en het begrijpt. En dat is raar. Vlaardingen was één van de eerste steden die in de jaren vijftig een voorlichter aannam. Vorige maand is hij, Han Spruijt, op 93-jarige leeftijd overleden. Hij was de stem van Heusdens en vertaalde de plannen om Vlaardingen op te stoten in de Vaart der Volken naar de burgers.
Waarschijnlijk is er nu meer aandacht besteed door de bouwkundigen aan het berekenen van het fundering dan aan het andere fundament dat voor zo’n gebouw belangrijk is: het draagvlak bij de bevolking. Dat is en blijft wankel en komt het geloof in de politiek niet ten goede. Jammer dat Poetin zo kort in Nederland was. Van hem, maar vooral van zijn voorlichters hadden we nog wat kunnen leren. Hij weet hoe hij de hearts and minds van zijn bevolking kan winnen.
Misschien is het aardig om voor de opening van het stadhuis de wethouders met ontbloot bovenlijf en te paard gezeten te fotograferen voor dit gebouw. Of met een hengel in de hand uit het raam hangend om te vissen naar complimenten van de burgers. Hard nodig volgens mij.
Of het gebouw de tand des tijds zal kunnen doorstaan is maar de vraag. Ook het vorige bouwwerk, ooit bejubeld, is voortijdig gesneuveld. Het gaf wel de tijdgeest weer: een gebouw als een bolwerk van macht, omsloten door een soort slotgracht. De arme architect leeft nog en moest toezien hoe zijn creatie werd gesloopt. Dit nieuwe gebouw ademt, volgens de huidige ontwerpers transparantie uit. Dat is mooi. Nu de politiek nog. Naar buiten kijken zal best gaan vanuit dit glazen paleis. Maar krijgen we ook een inkijkje in de politiek en het besluitvormingsproces?
Bram Keizerwaard
