Column: Oetlul!

Alleen de gedachte al bezorgde mij rillingen. Maar omdat de zon zo mooi scheen besloten we het er toch maar op te wagen. En reden we via ‘Le boulevard des poteaux cassés’ oftewel de ‘Boulevard van de geknakte paaltjes’ (de Deltaweg) richting Maassluis. Bij de spoorwegovergang ging ik linksaf en hoorde ik gelijk al: ‘Nee, hoor veel te klein.’ Of mensen riepen: ‘Je moet nog groeien.’ Ook zeiden ze: ‘Het lijkt nergens naar.’

Daar waar het bord restaurant Oeverbos staat reed ik met een kalm gangetje van 50 kilometer door de bocht. Maar werd in die bocht doodleuk ingehaald door een snelle Mafkees. Nou ja, zeker haast? Na de bocht gaf ik, waaghals die ik ben, ook wat gas bij. En ik reed zowaar met de toegestane 60 kilometer rustig verder richting Maassluis. Nerveus lachend keek ik naar mijn vrouw naast mij. En zij straalde. De blik in haar ogen verraadde diepe bewondering voor mij. Even later naderden we de spoorwegovergang van Maassluis en mijn vrouw keek trots naar mij. Haar held had het toch maar weer geflikt!

Ze vroeg: ‘Waarom riepen die mensen steeds 'je bent een kleine oetlul!, als ze ons passeerden. Ik zei: ‘Dat had met mijn rijstijl te maken.’ ‘Rijstijl?’, Vroeg zij verwonderd. 'Je deed toch niets verkeerd.' 'Ja. Ze riepen dat ik een kleine Oetlul was.' 'Kleine Oetlul? Waarvoor?' 'Nou', zei ik 'Je bent pas een hele grote Oetlul als je net als al die andere grote Oetlullen die gemiddeld twee á drie keer per maand de dijk naar Maassluis afdonderen, in plaats van zich aan hun snelheid te houden en er gewoon op blijven. Ik denk dat die ouwe Romeinen die hem 2000 jaar geleden aangelegd hebben het zich ook zouden afvragen: Hoe flikken die grote Oetlullen dat toch steeds weer?'

Bas(sie) van Toor
www.clownbassie.nl