Column: Theater van de lach... en de traan
- Erik Meijer
- 18-05-2013
- Nieuws
Als kind keek ik altijd naar de twee grote maskers die de gevel van de Stadsgehoorzaal sierden. Eén duidelijk lachend masker en de ander met een treurende afbeelding. Pas veel later kwam ik erachter dat dit een knipoog is naar de Griekse oudheid. Het lachende masker stelt Thalia, de muze van de komedie voor. Haar treurige evenknie is Melpomene, haar broer en de muze van de tragedie. Deze maskers hebben hun oorsprong in het openluchttheater van het oude Athene en zorgden ervoor dat de acteurs, die verschillende rollen speelden, ook op grote afstand van het publiek hun emoties konden tonen.
Wie het Vlaardingse theateraanbod voor het komende jaar bekijkt op de prachtige website, komt tot de conclusie dat het aantal komedies het aantal tragedies verre overschrijdt. Blijkbaar hebben de bezoekers meer behoefte aan de “gulle lach” om met Wim Sonneveld te spreken dan het wegpinken van een traantje in deze Vlaardingse cultuurtempel. Zo is het meer het ‘theater van de lach’ dan het theater van de traan. Overigens speelden veel drama’s zich niet af op de planken maar was er een verbouwing die gigantisch tranentrekkend uit de hand liep en ook nu worden er tranen geplengd omdat het College de subsidiekraan iets minder hard laat stromen.
Elders in de stad hebben wij nog twee plekken waar mensen bijeenkomen maar daar wordt zelden gelachen. We zouden de twee begraafplaatsen gerust de ‘theaters van de traan’ kunnen noemen. De begraafplaats aan het Emous is respectvol gerenoveerd en het is wachten op de renovatie van de begraafplaats Holy waar de tranen je nu als vanzelf in de ogen springen. Wat een verschil met de mooi gerestaureerde Stadsgehoorzaal. Daar zitten mensen in mooie stoffen stoelen en zorgt de techniek voor mooie effecten.
Bij de meeste begrafenissen in Holy, zit je niet maar moet je blijven staan. Een beamertje aan het plafond doet een poging om nog wat beelden van de betreurde op het scherm te toveren. Bij het kaartje van iedere bezoeker van de Stadsgehoorzaal doet de overheid een behoorlijke duit in het zakje. Omgerekend per bezoeker is dat een bedrag van enkele tientjes per avond per kaartje. Als het gaat om de begraafplaats stelt het College dat iedere teraardebestelling kostendekkend moet zijn en dat is op zijn minst verbazingwekkend.
In een vitale Gemeente kun je geboren worden, trouwen, leven, recreëren en ook worden begraven. De Vlaardingers die voor het ziekenhuis kiezen om hun kind geboren te laten worden, moeten uitwijken naar Schiedam. Er zijn prachtige trouwlocaties, mooie huizen, goede recreatiemogelijkheden maar afscheid nemen van een overledene is een meer dan droevige aangelegenheid. (te) Vaak staan mensen buiten omdat de aula te klein is. Misschien kan de bouwer van het stadhuis, in afwachting van de beoogde renovatie van de aula, een paar mannetjes naar de Olmendreef sturen om twee eenvoudige wandjes te zetten. De overkapping (tussen de twee gebouwtjes bij de ingang) is er al. Op die manier kunnen bezoekers droog en uit de wind staan. En nu btw verlaagd is, is het nog voordelig ook. Naast het kantoortje aan de rechterzijde is al een hek dat als ingang kan dienen.
Op dit moment buigen de Vlaardingse politieke partijen zich over hun nieuwe verkiezingsprogramma’s. Het nieuwe stadhuis, het leisurecentrum op het Veerplein hoeven niet meer te worden opgevoerd en de Blankenburgtunnel lijkt niet meer tegen te houden. Ruimte genoeg om wat bescheiden middelen te reserveren voor die plek waar we zo weinig mogelijk willen komen. Een doodnormale suggestie lijkt me. Welke partij neemt dit op? Dit pleidooi is toch zeker niet trekken aan een dood paard?
Bram Keizerwaard
