Column: Wat een welvaartsstaat

Van de week stonden er ineens twee jongetjes, van ik schat 5 en 7 jaar, voor mij toen ik uit mijn auto stapte. Ik zei: ‘Hoi binken. Kattekwaad aan het uit halen? Net als ik vroeger.’

Zeiden ze met een stalen gezicht: ‘Nee hoor meneer, helemaal niet.’ En toen vroeg de oudste: ‘Meneer? Bent u Bassie van Bassie en Adriaan?’ Ik zei: ‘Bijna goed. Ik ben Bas van Toor. De man  die Bassie speelt.’ ‘Oh! Zit dat zo.’  zei de oudste geleerd kijkend.

Nieuwsgierig vroeg ik: ‘Wonen jullie hier in de buurt? Ik heb jullie hier nog nooit gezien.’ ’Nee,’ zei de oudste ‘wij wonen in Maassluis.’ Waarop ik weer zei: ‘Maassluis. Daar ben ik geboren.’ En toen weer: ‘Zijn jullie op familiebezoek? Is er een feestje?’ ‘Nee,’ zei de oudste ‘we zijn naar de Jungle speeltuin geweest.’ Ik zei: ‘Dat is leuk. Want daar ga ik ook veel naar toe met mijn kleindochter.’ ‘Oh ja, maar we gaan nu weer naar huis. En we zoeken een bushalte.’ Verbaasd vroeg ik: ‘Zijn jullie alleen?’ ‘Ja,’ zei de oudste ‘maar ik moet op mijn broertje letten.’ En hij keek heel gewichtig. Ik zei, onderwijl mijn wenkbrauwen fronsend: ‘Dus jullie zijn helemaal alleen met de bus uit Maassluis naar hier gekomen? Weet jullie moeder dat?’ ‘Ja hoor, dat doen we wel meer.’ ’Oh ja?’  zei ik verbaasd. En ik vroeg: ‘Van wie krijg je dan geld voor de bus en de Jungle?’ ‘Oh, van mamma. Die legt het geld altijd ’s avonds klaar. Want mamma moet al vroeg naar haar werk.’

Ik kreeg medelijden met die kinderen en zei: Hier, allebei een foto en een button van Bassie.’ ’Hee, leuk! Cool zeg!’ En hij rende meteen de straat over. Zijn broertje wilde er achteraan gaan maar ik gilde hard: ‘Blijf staan verdomme!’ Want een auto die uit de Zomerstraat kwam kon nog net voor het joch stoppen. En de mevrouw achter het stuur gebaarde dat ze bijna een hartstilstand had gekregen. Ook ik stak hulpeloos mijn handen in de lucht en hoorde nog net bij de visboer voor de deur het grotere joch roepen: ‘Doei Bassie!!!’

Toen ik in huis kwam zei mijn vrouw: ‘Wat zie jij wit. Is er wat gebeurd? Ik zei: ‘Geef mij eerst maar een kop koffie. Effe bijkomen. Ik ben mij rot geschrokken.’ Toen ik mijn verhaal verteld had zei mijn vrouw: ‘Wie weet is die vrouw voor een jongere snol omgeruild door haar vent en moet zij werken om haar kinderen eten en kleding te geven.’ Ik knikte en zei: ‘Ja oké. Maar welke moeder laat nou twee van die kleine pikkies van vijf en zeven jaar alleen met de bus van Maassluis naar Vlaardingen reizen terwijl er zoveel schorriemorrie op straat loopt wat het op dit soort kinderen voorzien heeft?’ ‘Ja,’ zei mijn vrouw ‘die bezuinigingen maken het leven er niet leuker op.’

Ik las laatst dat de schoonmoeder van Lange Frans een belastingaanslag van 30.000 euro kreeg omdat ze wel eens op haar kleinkinderen paste terwijl ze een uitkering heeft. Nee, moet dan elke moeder die geen oppas heeft haar kinderen maar met geld voor een buskaartje en de speeltuin onbeheerd de straat op sturen? In deze tijd waarin je bijna elke dag wel een Amber alert op je GSM krijgt. Ja, dat krijg je nou. Als de grootste onbenullen door hun geslijm in de partij listig omhoog klimmen en dan op posten terecht komen waar ze de ballen verstand van hebben.

Happy stembus!