Column: Wie één mens redt...

Wie één mens redt, redt de hele wereld! (Joods spreekwoord) 

Zodra de kleinkinderen hun komst (laten) aandienen via mail, telefoon of app, wordt er in huize Keizerwaard een aantal protocollen van kracht. We beginnen met het controleren van de voorraden levensmiddelen. De kleintjes zijn nu eenmaal gewend aan verantwoord voedsel van onverdachte biologische huize. Mochten er op de planken lege plekken zijn, dan lopen we nog even langs de supermarkt om deze weer te vullen. Dat geldt ook voor luiers... Zonder die papieren minimatrasjes, al dan niet met klittenband kun je echt niet!

Vervolgens worden de kampeerbedjes uitgevouwen, de temperatuur in de logeerkamers gecontroleerd en zo nodig worden de ruimtes extra gelucht. We controleren de batterijen van de draadloze babyfoon want je zou niet willen dat de baby’s langer dan nodig verstoken blijven van aandacht en natuurlijk ga je, tijdens het slaapje, nog even een paar keer aan de deur luisteren.

Uit de schuur en de garage worden de dozen gehaald waarin we het speelgoed bewaren en voor alle zekerheid leggen we wat dvd’s klaar. Je weet maar nooit... Vingerverf en klei verliezen soms plotseling hun aantrekkingskracht en dan zijn Woezel en Pip en Maja de Bij opeens opa’s grote vrienden.

Bij binnenkomst is het altijd feest. De koters vallen aan op het speelgoed en het allermooiste is het rijden rond de tafel en naar de keuken op het driewielertje waar buurman Michel 40 jaar geleden zelf op fietste. We zijn hierin zeker niet uniek. Bij veel van onze leeftijdgenoten die inmiddels opa en oma zijn geworden, zie ik dergelijke taferelen. Met het krijgen van kleinkinderen verdwijnen ook de zorgen om de inboedel. De kotertjes mogen dingen doen waarvan hun eigen zoons of dochters alleen maar kunnen dromen. ,,Ach die vlek kan wel weer uit de bank en dat is maar een klein krasje op de tafel.''

Ieder kind is te lijmen met voorlezen. Het maakt niet uit hoe vaak ze verhaal al hebben gehoord. Ze vleien zich tegen je aan en knorren tevreden mee. Hoewel ze nog niet kunnen lezen, hebben ze feilloos in de gaten als je je niet aan de originele tekst houdt of een paar regels smokkelt.

Onlangs was het weer feest. De vloer lag bezaaid met speelgoed en Woezel en Pip hadden er zojuist de brui aan gegeven. Ik zette de dvd uit en schakelde over naar de tv. Terwijl ik met mijn kleindochter op de arm door de kamer liep zag ik op het tv-beeld ook iemand lopen met een kind op zijn arm.

Het ging niet om een-rondje-door-de-kamer maar hij maakte deel uit van een lange stoet van mensen die over een modderig weiland liepen in de richting van een hek met tot de tanden bewapende paramilitairen. Geen Woezel en Pip voor deze kleine, geen schone luiers, geen warm bedje en nauwelijks voedsel. Ik moest hartgrondig huilen. Onze kleine Elena met haar Griekse naam en haar leeftijdsgenootje slechts een paar duizend kilometer verderop op een Grieks eiland. Eén Europa maar een wereld van verschil.

Machteloos en verdrietig voelde ik me. Gelukkig zijn er mensen die deze gevoelens om kunnen zetten in daden. Chapeau!  Steph van Namen, die ik op de Marnix Mavo nog in de klas mocht hebben. Hij stapte in het vliegtuig en ging naar Lesbos om daar de vluchtelingen te helpen. Onder zijn eigen naam en onder die van Stichting Bootvluchteling zijn op Facebook zijn onbetaalde en onbetaalbare verrichtingen te volgen.

En hij redde niet één mens maar vele én vele werelden. Namens ons geeft hij wat tegenwicht aan al die verschrikkelijke uitlatingen die iedere avond van ons beeldscherm spatten. Zoek hem eens op Facebook en steun hem.