Cora Vlug: Springkoe, Halloween en Delftsblauwe klompen

VLAARDINGEN/DOYLESTOWN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Volg de belevenissen van Wilma Hollander (Griekenland), Dick van der Pijl (Frankrijk) en vandaag van Cora Vlug-Bot (Verenigde Staten).

Toch maar even wat “gezond” snoep halen bij Wholefoods. De supermarkt met alles organic (biologisch, red.). Men is bezig met het verbouwen van een gigantisch winkelpand. Tot mijn grote vreugde krijgen we over enkele maanden een Wholefoods supermarkt in de buurt, maar nu moet ik er nog zo’n 30 minuten voor rijden.

Ik koop meteen voor de week boodschappen. Ik loop door de vele rijen met schappen en beland op de kaasafdeling. Het eerste wat ik zie zijn twee grote kaaswielen tussen de verschillende soorten Gouda en Cheddar soorten. Het ene wiel is met een rode korst: Young Red Gouda from the Netherlands. Dat is voor het eerst dat ik Dutch cheese zie die niet uit Holland komt maar uit the Netherlands. Ik moet even stiekem grinniken wanneer ik het merk lees: Spring Koe……hoe verzinnen ze het!!?? Naast het rode wiel ligt een wiel met een wit/beige korst. Met grote letters Spring Koe *Chèvre Hollandaise* fine goat cheese from the Netherlands. Spring Koe geitenkaas, gevalletje van ‘de klok horen luiden en niet weten waar de klepel hangt’, als je het mij vraagt. Of de maker van de kazen denkt bij zichzelf: “weten die Amerikanen veel”.

Spring Koe is onderdeel van Artikaas en wordt speciaal gemaakt in Nederland voor Wholefoods in de Verenigde Staten. Ik heb het niet gekocht. Te duur en hoogstwaarschijnlijk niet te vergelijken met de kazen op de Nederlandse weekmarkt. Artikaas maakt ook Goudse rookkaas, met de toepasselijke en voor de hand liggende naam Smoking Cow.

Ik kan niet echt leuk gezond snoep vinden voor de trick or treat Halloweenavond, dus besluit ik om zelf maar wat te fröbelen. Een pretzelstokje, een stukje stringcheese van een centimeter of 3 en een sliertje bieslook, meer heb je niet nodig. Stringcheese is echt niet te eten voor een Dutchmeid. Het is net een lichtgeel staafje plastic en daar smaakt het ook naar. Je kan de kaas uit elkaar trekken zodat je sliertjes kaas krijgt. Een populaire gezonde snack voor bij de buis of na school voor de kinderen. Lekker is anders en of het gezond is daar heb ik m’n twijfels over. Maar je kan er wel leuke traktaties mee maken. Pretzelstokje steek je in het stukje kaas. De kaas uitpluizen in sliertjes, sliertje bieslook eromheen en je hebt een heksenbezem. Maal 40 en klaar is Kees. De trick or treat ouders vinden me super creatief.

Over creatief gesproken: Een paar weken geleden kreeg ik een verzoek voor het beschilderen van een paar klompen. Het moet een cadeau worden voor een bruidspaar. Caroline is Amsterdammer en is met een koffertje en 2.000 dollars naar de Verenigde Staten vertrokken toen ze 23 was. Ze spreekt nog een perfect woordje plat Amsterdams en ik ben mijn platte (Vlaardingse) Rotterdams ook nog niet verleerd. Dat schept een band en we hebben het niet over voetbal (wwwhoooaahaha).

Caroline bestelt online blanco klompen en deze worden naar mijn adres verstuurd. Eerst wit geschilderd en dan op de linker klomp een Delftsblauwe bloem en op de rechter klomp het bekende kussende boertje en boerinnetje, een molentje op de achtergrond en de namen van de bruid en de bruidegom plus de trouwdatum. Ik ben tevreden, ik kan zo in Delft gaan solliciteren voor een parttime baantje. Caroline komt het cadeau bij mij thuis ophalen. Ze woont een uur verderop. Gelukkig vindt ze de klompen fantastisch en ze kan niet wachten om het paar aan het paar te geven. De bruid en bruidegom zijn collega’s van haar in Reading Hospital and Medical Emergency Department. Natuurlijk blijft ze nog even voor een bakkie. We praten wat over Amerikaanse koetjes en Nederlandse kalfjes. Zo was ze in september in Amsterdam. Natuurlijk pikt ze als het even kan een terrasje. Zo zit ze op een middag met een portie bitterballen en een biertje op het Leidse Plein van een herfstzonnetje en het uitzicht te genieten. Een tafeltje naast haar geeft een man z’n bestelling aan de serveerster. Caroline hoort dat hij Amerikaans is en ze begint een gesprek. Dat vindt de Amerikaan wel interessant en hij vertelt haar dat hij uit Pennsylvania komt. Caroline op haar beurt vraag waar hij woont, want zij woont ook in Pennsylvania. De man woont in Reading. Caroline woont een uurtje verderop en rijdt bijna dagelijks naar haar werk als paramedic in de Emergency Department van het ziekenhuis in Reading. Met meer dan 134.000 jaarlijkse bezoekers in de afdeling Spoedeisende Hulp de drukste locatie in Pennsylvania en op de elfde plaats in de USA. Het ziekenhuis heeft verschillende residentie opleidingsprogramma’s voor pas afgestudeerde artsen.

De Amerikaan kijkt haar stomverbaasd aan: “you must be kidding me!!!” Zijn zoon is een intern in datzelfde ziekenhuis. Hij loopt stage in dit ziekenhuis als praktijkonderdeel na zijn medische studie. Caroline kent hem en kan hem nog wel wat leren. De Amerikaan pakt zijn mobieltje en belt(video) z’n zoon. En zo zitten ze samen op een Amsterdams terrasje te face-timen met zoon annex collega in je USA-woonplaats annex werkplek. Hoe klein kan de wereld soms zijn?

Vandaag is de trouwerij. Ik ben benieuwd naar de reactie, wanneer het bruidspaar het klompenpaar uitpakt.

Cora Vlug