Moniek in Gambia (3): Een witte Afrikaan

VLAARDINGEN – Ze is jong, ze is blond, ze is mooi maar veel meer dan dat: ze heeft lef! De Vlaardingse Moniek Hoogerwerf (19) zit de komende maanden in het dorpje Penyem in Gambia. Ze is daar om mee te bouwen aan een school, een bibliotheek op poten te zetten en de kinderen aan het lezen te krijgen. De eerste drie weken onder de hoede van Corrie en Michel Jordaan; daarna moederziel alleen. Ze gaat inwonen bij het gezin van de broer van het dorpshoofd. Op Vlaardingen24 leest u iedere veertien dagen over haar belevenissen daar. Vandaag deel 3!

Dit keer heb ik eigenlijk niet heel veel tijd om een verhaal te typen, want over een half uurtje, 14.00 uur is het vrijdagsgebed. Dat is een belangrijk gebed hier in The Gambia. Na mijn fietstocht van twee weken geleden zit ik nu weer uit te zweten, maar dit keer viel het me mee ondanks dat het vandaag erg warm is.

Afgelopen twee weken heb ik enorm veel dingen meegemaakt. Voetbalwedstrijden, waar de meiden aan het dansen zijn en de jongens elkaar supporten. Echt een enorm leuke sfeer en komende zondag mag ik zelf met de Penyem girls een wedstrijd spelen tegen de U.K. maar daar vertel ik meer over in mijn volgende verslag.

Het overlijden van mijn Gambiaanse tante, waarbij de zorg voor de kinderen in mijn handen lag. Wassen, aankleden, insmeren met vaseline, ontbijt maken en op tijd naar school brengen. Bij het overlijden van een persoon is het een traditie dat de familie enkele dagen met elkaar doorbrengt, zo verbleef mijn Gambiaanse moeder ook vier dagen bij haar familie. Het was een erg emotioneel en mooi afscheid.

Eén groot feest
Vrijdag 10 februari was de Interhouse op de Upper basic school, eigenlijk had ik er niet veel van verwacht want er werd me verteld dat het een atletiekwedstrijd was. Toen ik daar aankwam met Amie Kujabi en wat andere meiden wist ik niet wat ik meemaakte. Alle leerlingen waren zich aan het voorbereiden op hun loop, de leraren dronken Ataya (thee), er waren mensen die zorgden voor muziek en de vrouwen verkochten lekker eten en drinken. Het was één groot feest toen de wedstrijd begon, iedereen was aan het zingen en dansen en voor ik het wist was het voorbij.

Na dit spektakel was er een groot feest in het centrale punt in het dorp, dus ik ging met Pabi en wat vrienden daarheen. Die mensen kunnen dansen… niet normaal. Ik ben netjes op een stoeltje gaan zitten, ik denk dat ze helemaal in een deuk liggen als wij Hollanders gaan dansen. Ook had ik de DJ ontmoet, wat volgens de meesten hier enorm bijzonder was. Bij het nachtprogramma riep hij mijn naam door de microfoon en daar wordt nog steeds over gesproken, haha.

Brood met mayonaise
Vorig weekend ben ik naar Serrakunda geweest, naar Fatou en haar familie. Dit was een rustig maar enorm gezellig weekend. En ze maakte brood met cornedbeef voor me, wat ik in het dorp af en toe best wel mis! In het dorp eten ze allemaal brood met mayonaise, dat is eigenlijk een beetje een verslaving aan het worden.

Afgelopen week was iedereen zich aan het voorbereiden voor de komst van de Penyem vrienden uit de U.K. Zo heb ik samen met Mrs. Gibba 170 papieren kroontjes gemaakt voor de kinderen en geholpen met het voorbereiden van de lunch. Gisteren, 16 februari, kwamen ze naar Penyem met nog twaalf studenten, iedereen was blij en we hebben veel gelachen. Het grappige is dat iedereen op mij let als ik bijvoorbeeld in de zon zit, ook gisteren deden ze dat. Na een gesprek met Sally, Adama en Lala zijn we tot de conslusie gekomen dat ik een witte Afrikaan ben en dat ik niet langer een vreemde ben in het dorp. Dit betekende dat ik Afrikaans moest dansen en moest helpen bij alles. Dit heb ik dus ook gedaan.

Ik heb niet langer de tijd om nog verder te typen, want het is bijna 14.00 uur, Dikke kus van mij, ik ga beginnen aan mijn fietstocht naar Penyem.

xxxxxxxx