Moniek in Gambia (slot): Welkom Thuis!

VLAARDINGEN – Ze is jong, ze is blond, ze is mooi maar veel meer dan dat: ze heeft lef! De Vlaardingse Moniek Hoogerwerf (19) zit de komende maanden in het dorpje Penyem in Gambia. Ze is daar om mee te bouwen aan een school, een bibliotheek op poten te zetten en de kinderen aan het lezen te krijgen. Ze woont in bij het gezin van de broer van het dorpshoofd. Op Vlaardingen24 leest u iedere veertien dagen over haar belevenissen daar. Vandaag het laatste deel: Welkom Thuis!

,,Eerst wil ik mijn excuses aanbieden voor mijn laatste stukje, dat erg kort was. De tijd dat ik het stukje moest schrijven had ik eigenlijk geen concentratie en geen zin! Deze keer heb ik daar geen last van dus schrijf ik met plezier mijn allerlaatste stukje, want… Ik ben sinds afgelopen zaterdag 26 mei 2012 weer terug in Nederland!’’

,,Zoals ik misschien in mijn vorige verslag heb vermeld zijn 11 mei 2012 Corrie en Michel terug gekomen naar Gambia, voor 2 weken. Samen met Fatou ben ik hen op wezen halen bij het vliegveld. Op zaterdag 12 mei 2012 gingen we naar Penyem, waar ik de rest van de week zoals normaal zou slapen bij mijn familie. Sarjoe was niet thuis, aangezien mijn tweede Gambiaanse moeder aan het bevallen was van een jongetje! Na een kort bezoek van Corrie en Michel in Penyem ging ik weer verder met mijn dagelijkse taken in het huishouden. Vegen, wassen, mijn zusjes badderen en alles opruimen!’’

Verfgevecht
,,De rest van de week dat Corrie en Michel kwamen was het groot feest. De kinderen zijn dan zo druk dat lesgeven er niet in zit. Ik ben de hele week druk geweest met Jerreh, elke dag gingen we naar het Skillcenter om alle sponsornamen op het gebouw te verven. Natuurlijk ontstaat er altijd wel een verfgevecht en zo zat ik bijna elke dag onder de blauwe verf! Uiteindelijk hebben we vier dagen geverfd met veel plezier.’’

Vrijdag 18 mei 2012 begon het feestweekend. Rohie ging terug naar haar geboorteplaats en zou in de nacht terug worden gebracht, een soort tweede huwelijk! Op de compound was een DJ, traditionele dansen, veel eten en er waren superveel mensen. Deze nacht was het ook onwijs slecht weer, regen en onweer. Het is echt bizar hoe hard het kan regenen daar, in nog geen 5 minuten tijd stond ik tot mijn enkels in het water. Het is dan een grote modderplas! Tijdens het dansen en feesten heeft eigenlijk niemand daar echt last van gehad. Rond een uurtje of zes in de ochtend werd Rohie terug gebracht, helaas ben ik tien voor zes naar huis gegaan om te slapen, iedereen was kapot.’’

Mega veel dieren geslacht
,,Zaterdagochtend om acht uur ging mijn wekker. Sarjoe was al naar mijn tweede moeder om alles voor te bereiden voor de ceremonie! Kaddy mijn zus die in Serrekunda woont en ik deden het huishouden, zorgden voor de kinderen en rond een uur of tien gingen wij ook naar de ceremonieplaats. Na het bidden en het slachten van het schaap werd de naam van mijn broertje bekend gemaakt: ABUBACAR SEEDY COLLEY!! Na de lunch ging ik naar Rohie en Bakary, waar en de tweede trouwerij plaatsvond en de ceremonie van baby Ramatoulie Corrie en Fatoumata. Daar werden mega veel dieren geslacht, een aantal schapen, geiten en zelfs een stier! Zoals de avond daarvoor ging dit weer door tot in de late uurtjes, eigenlijk de hele nacht. Zondags was er ook nog een ceremonie bij Bakary en Rohie, de kleding van de vrouwen moest gewassen worden, er werd nog een geit geslacht en weer waren er traditionele dansen en een DJ. Deze avond eindigde rond een uur of negen, na de traditionele afsluiting! Ik moest zo lachen toen ik Rohie aan het eind van deze dagen zag, slapend borstvoeding geven???’’

,,Dinsdag 22 mei 2012 had Corrie Sarjoe en de kinderen en Rohie en de kinderen uitgenodigd voor een stranddagje. Zo gingen we dus met zijn allen naar het strand, waar mijn zusjes en moeder nog nooit geweest waren! De hele dag was iedereen aan het genieten en na een aantal pogingen gingen mijn zusjes zelfs in het water spelen met de andere meisjes. De eerste keer dat ik samen met ze naar het water ging begonnen ze bijna te huilen, zo eng vonden ze het! Na het zwemmen hebben we heerlijk Ebé gegeten (dat is een sausje van casava, rode pepers, verschillende soorten vis en krab). Samen met Corrie hebben we ze onder de stranddouche gezet en zijn we terug naar het dorp gegaan! Eenmaal terug gekomen vertelden ze iedereen dat ze hadden gezwommen in de zee, ze waren er zo gigantisch trots op!’’

Mijn afscheidsfeestje!
,,Woensdag 23 mei 2012. De hele ochtend hebben we voorbereidingen getroffen voor mijn afscheidsfeestje. We maakten Nanemboeroe, Boaboa Juice en allemaal andere lekkere dingen voor de kinderen! Iedereen kwam me de hele dag kusjes en knuffels geven omdat ze mijn feestje zo leuk vonden. Na de lunch hadden de leraren een kleine ceremonie voor me georganiseerd, er werden certificaten uitgereikt, een cadeau gegeven en er was een afscheidslied voor me ingestudeerd. De kinderen danste en hadden de grootste lol! En natuurlijk kwam ik er niet onderuit en moest ik ook even dansen. Alle leraren hielden een korte speech waar we allemaal soms emotioneel door geraakt werden, het deed me goed om te horen hoe ze over me denken! Normaal is een schooldag rond één uur afgelopen, maar deze dag bleef iedereen tot een uurtje of zes. Thuis verraste ik oma met nanemboeroe, ze wilde dansen voor me, maar oma is te oud! Na deze geslaagde dag zat ik ’s avonds nog even lekker buiten met mijn broers en hun vrienden en ging ik naar bed, mijn laatste nacht in Penyem!’’

,,School had ik beloofd om op donderdag 24 mei 2012 langs te komen met mijn Afrikaanse jurk die ze mij cadeau gegeven hadden. Dit deed ik dus ook, iedereen vond me prachtig en sommige vrouwen gingen zelfs dansen voor me! Thuis aangekomen waren er een hoop mensen aan het werk met Sarjoe; ze hadden een klein afscheidsfeestje voor me georganiseerd. Alle vrouwen van het dorp kwamen helpen en gedag zeggen! Sarjoe had het er wel moeilijk mee, de hele dag kon ze niks eten en toen Corrie en Michel rond een uurtje of vijf kwamen begon ze al met huilen. Zelfs mijn Gambiaanse vader moest bijna huilen toen die me bedankte voor alles! Weet je, ik dacht dat Afrikanen altijd hard waren en nooit huilden, maar dat is totaal niet zo.’’

Tweede Thuis
,,Na een gezellige middag met iedereen, na het lol trappen met de meiden en jongens van mijn leeftijd, na het dansen met mijn kleine zusjes was het tijd om gedag te zeggen wat ik eigenlijk best moeilijk vond!! Ik ga mijn tweede familie zo enorm missen, Gambia is mijn tweede thuis.’’

,,Wat best grappig is om te weten, Afrikanen kunnen geen gedag zeggen, ze geloven ook niet dat ik terug wil komen. Toen het tijd was om gedag te zeggen, was de helft van de mensen ook al weg! Ze lopen weg van dit soort dingen, ik vind dat zo bijzonder aan die mensen. Het doet je ook geen pijn, het doet je alleen maar goed, dit is typisch hun cultuur!!’’

,,Na mijn laatste twee weekjes vol met feestjes ben ik nu weer terug in Nederland, wat enorm wennen voor me is. Het is koud, ik merk nu dat wij soms ontevreden mensen zijn, maar toch is het fijn om mijn familie en vrienden weer te zien!! Volgend jaar ben ik van plan om terug te gaan, maar niet voor weer zo’n lange tijd als nu. Ook al zou ik er dolgraag permanent blijven wonen!’’

Bedankt
,,Bedankt voor het lezen van mijn stukjes en ook wil ik Vlaardingen24 bedanken dat ze mij deze kans hebben gegeven om zo mijn vrienden en familie op de hoogte te brengen van mijn avonturen!’’

Liefs, Moniek Hoogerwerf