VIDV: Haring in Manhattan

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Cora Vlug (Verenigde Staten). 

It can’t get any better then this!!!!! Een Haringkop en een Haringvreter onderweg naar New York City. We nemen de bus van negen uur. Met vier tussenstops gaat deze bus rechtsreeks naar Manhattan. Er is WiFi aan boord en verder veel zakenmannen met laptopjes, Iphones en tabletjes. Ook een paar excentriek uitziende dames, een paar vrolijke grijze vriendinnen en een verliefd stelletje. Je vraagt je dan af: 'Wat gaan ze allemaal doen in NYC?' De zakenmannen gaan uiteraard zaken doen, werken achter hun bureau, ergens in een kubusje op de dertigste verdieping van een gebouw. Klinkt natuurlijk wel heel interessant, werken in Manhattan, maar het blijft een 'boring office-job'. De excentrieke dames gaan misschien wel auditie doen op Broadway, of naar een modellenbureau of misschien wel als serveerster in een bar werken en dan maar hopen dat je ontdekt wordt. De grijze dames gaan voor de gezelligheid en waarschijnlijk voor een Broadwayshow. Het verliefde stel gaat gewoon naar Manhattan en Central Park om verliefd te zijn. 

De busreis duurt anderhalf uur. Alles gaat vlot, maar zodra je door de Holland tunnel moet, duurt het even. Het is daar net een mierennest van auto’s. Iets over half elf zijn we op de plaats van bestemming. Manhattan, het busstation is één straat verwijderd van Times Square. Times Square, toch wel één van m’n favoriete plekken op aarde. Al die verschillende mensen van heinde en verre. Het is er één groot feest. Maar we gaan eerst de andere kant op. We lopen '4 blocks' om bij Grand Central Station aan te komen. Grand Central Station is een treinstation, maar de hal lijkt wel een museum, zo schitterend. We moeten naar de kelder want daar zijn alle eettentjes. Tussen al die eettentjes vinden we de ingang van the Oyster Bar en daar moeten we zijn. 

Een paar weken geleden had ik best een beetje heimwee toen ik al die foto’s op facebook zag van al die handen die een nieuwe haring in de mond lieten glijden. Tjongejonge wat mis ik dat en het water liep me in de mond. Om eerlijk te zijn, zat ik te kwijlen bij het zien van deze foto’s. Bestellen online heb ik me nooit aan gewaagd, want ik ben toch bang dat dat haringen zijn van verleden jaar. Als ik haring eet moet ie wel vers en goed zijn. M’n vriendin Haringvreter en ik Haringkop stappen the Oyster bar binnen. Schitterend, enorm groot restaurant. Maar het eerste wat ons opvalt, is een aanplakbiljet met een haring etend vissersmeisje in klederdracht… en nog één en nog één en een paar grote vlaggen met de tekst: 'Hollandse nieuwe haring, Jac.den Dulk&Zonen bv. Scheveningen-Holland'. We zitten dus goed, hier moeten we zijn. 

We zoeken een tafeltje vlak naast de oer-Hollandse haringkar, waarin de verse haringen ons al aan liggen te staren. We worden er helemaal zenuwachtig en giechelig van. We bestellen allebei twee haringen. Eerst wordt er een servetje en een vork en mes op tafel gelegd door de serveerster. 'Uuuhhh we don’t need knives and forks, thank you'. We vertellen aan de serveerster dat we Dutch zijn en hoe haring gegeten moet worden. Maar dat wist ze natuurlijk al, want er waren meer van die enthousiaste vreemde haringeters geweest in het restaurant. Er stond ook een grote fles Bols jenever op de bar, maar die hebben we maar laten staan en hebben het bij een biertje gehouden. 

Onze serveerster zette ze de haringen voor onze neus. Ik heb het niet echt gemerkt, maar ik neem aan dat we best bekijks hadden, maar tjongejonge zeg wat was dat heerlijk. Hoe zeg je dat ook alweer? 'Alsof er engeltjes over je tong piesen'.  Als je in geen jaren een haring hebt gegeten en je weet dat het weer een jaar duurt voordat je weer de kans krijgt om er een te eten, dan smaakt zo’n beestje tien keer lekkerder dan wanneer je weet dat je er morgen weer één kan halen. Ze zijn vers vanuit Scheveningen en de Oyster Bar verkoopt ze maar voor twee weken, dan is het op. We hebben ze heerlijk, heel langzaam laten glijden. 

Er kwam een ouder echtpaar binnen en liep naar de haringkar. Ze stonden te twijfelen, dus ik maakte een gebaar dat ze heerlijk zijn. M’n moeder heeft me geleerd om niet met een volle mond te praten, dus ik stak m’n duim omhoog om duidelijk te maken dat ze goed smaken. Het gebaar van je hand wapperen langs je wang 'mmmm lekker...', dat kennen Amerikanen niet. Zegt die meneer: ,,Ja, zijn ze lekker?'' Ook een Hollander op jacht naar nieuwe haring. Tegenover ons zaten twee heren, die ook twee haringen bestelden. Twee Italianen, waarvan er één in Rotterdam had gewerkt en daar haring had leren eten, vertelde hij. En wat doet ie??????? Pak ie z’n mes en vork om die haring in stukjes te gaan snijden??!!!!!. Nou ja, daar moest ik natuurlijk weer wat van zeggen en hij legde gauw z’n bestek neer en liet de haring op de enige juiste manier naar binnen glijden. Ondertussen waren onze haringen op. ,,Zullen we?'' Ja natuurlijk, nog maar een portie. We bestelden allebei nog een portie haring en genoten net zoveel als van de eerste twee. Dit was dus weer zo’n bijzondere belevenis, waarvan je denkt: 'ha dat heb ik toch maar gedaan!' Fietsen op een oranje Batavus(zie m’n vorige verhaal) en nu dus nieuwe haring uit Scheveningen eten midden in New York City. Geweldig!! 

Als je dan je buikje vol hebt en heel tevreden en voldaan het restaurant verlaat, hoef je je niet af te vragen: 'wat zullen we nu eens gaan doen. Je kan wel plannen maken in New York City, maar het hoeft niet. Gewoon de benenwa'gen en lopen en kijken en genieten van alles om je heen. De herrie, de mensen, de shops, de straatartiesten, de gillende sirenes, de dikke stoere agenten, de gebouwen, de kleding, alle verschillende talen die je om je heen hoort. Het is genieten in NYC. 

Om zes uur maar weer eens richting busstation. M’n moeder zou gezegd hebben: ,,M’n benen zingen het Wilhelmus.'' Tot onze stomme verbazing hebben we dezelfde (vrouwelijke) chauffeur als op de heenreis. Ik vraag me af of ze dan twee keer heen en weer gaat of tussendoor ergens een middagdutje doet. Bij aankomst in Doylestown vragen we dat aan haar. Ik geloof niet dat dit in Nederland zou kunnen. Ze vertrekt s’morgens om zeven uur richting NYC. Aankomst NYC tegen elf uur. Dan gaat ze dat hele stuk weer terug en vertrekt ze weer richting NYC en weer terug naar het vertrekpunt van die ochtend, om daar tussen negen en tien s’avonds weer aan te komen. Vier dagen per week en op zondag werkt ze 'maar' negen uur. Geen wonder dat die buschauffeurs op dit traject vaak zo chagrijnig zijn. Maar deze vrouw was heel vriendelijk en gezellig en ze had lol in haar werk, gelukkig maar.

Thuis aangekomen besef je weer hoe heerlijk rustig het hier is tussen de vogeltjes, hertjes en eekhoorntjes. Nog even voor de t.v hangen, maar al gauw vallen m’n luikjes dicht. Dan maar lekker m’n bed in en van haring dromen. Wat een simpele haring toch allemaal teweeg kan brengen. Weer zo’n bijzondere dag om nooit te vergeten. Volgend jaar weer en dan met onze hele ploeg Dutch meiden. Misschien mogen de jongens ook mee J