VIDV: Verrassingsweekje

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), binnenkort met Cora Vlug (Verenigde Staten) en vandaag met Wilma Hollander (Griekenland). 

Het nadeel van verrassingen is, dat je er vooraf geen ruchtbaarheid aan mag geven. Pas achteraf kan ik u dus vertellen dat ik net voor de Pasen twee dagen in Vlaardingen heb doorgebracht. Mijn moeder vierde namelijk in april haar achtentachtigste verjaardag, reden voor mij om haar te verrassen met een onverwacht weerzien. 

Inmiddels ben ik weer terug op mijn Griekse stekkie. Na een zeer vermoeiende week, want behalve die twee dagen Vlaardingen, bracht ik ook nog 24 uur op Ameland door in het kader van een zeldzaam moeder/zoon-uitstapje. Bijna anderhalf jaar hadden zoonlief en ik elkaar niet gezien, en dan is zo’n dagje samen toch wel heel erg kostbaar. Dat vond gelukkig ook de garagehouder, die ons naar Westerbork sleepte toen we onderweg naar de veerboot met panne in de berm kwamen te staan. Dankzij zijn supersnelle service en de lieve onbekende mevrouw die haar autoafspraak verzette, zodat wij de voor haar gereserveerde leenauto konden krijgen, haalden zoonlief en ik werkelijk op het nippertje de allerlaatste boot van die dag en kon ons uitje alsnog doorgaan. 

Op Ameland waaide het nogal, iets wat ik niet meer zo gewend ben. Ons fietstochtje naar de vuurtoren duurde daarom wat langer dan we hadden verwacht, want ook fietsen is niet iets wat ik hier regelmatig doe. Maar ik kan u nu wel uit eigen ervaring vertellen dat er heel veel bankjes staan op de strandweg van Nes naar de vuurtoren. Ze zitten uitstekend... Ik heb ze allemaal uitgeprobeerd! 

Eenmaal terug in Enschede was het weekje NL bijna voorbij. Samen met mijn jeugdvriendin en haar man reisde ik op zaterdag weer naar Pilion, waar wij om twaalf uur ’s nachts met een kaars in ons hand op het dorpsplein van Kato Gatzea stonden om het Heilige Licht in ontvangst te nemen. De vlammetjes bleven gelukkig branden tot we thuis waren, zodat manlief met de kaars een Paaskruisje op de bovendorpel bij onze deur kon zetten. Dat schijnt geluk te brengen en daar kun je nooit te veel van hebben, toch? 

De eigenaar van de taverne waar wij de volgende dag van een traditionele Griekse paasmaaltijd genoten, had ook een verrassing voor ons in petto. Als extra lekkernij kregen we namelijk de opengesneden kop van het paaslam voorgezet. Niet echt iets wat ik normaal gesproken zou eten, maar een dergelijke delicatesse weigeren zou een onvergeeflijke belediging zijn. We hebben dus dapper het een en ander eruit geschraapt en opgegeten... op voorwaarde dat niemand aan tafel een verhandeling zou beginnen over wat het was. Niet weten wat je eet, is in zo’n geval beter, zeg ik altijd, en ook dat bleek weer eens helemaal waar te zijn. Het smaakte... Nou ja, het smaakte wel aardig, zullen we maar zeggen. 

En nu zijn de verrassingen volgens mij wel zo goed als op. Ik ben alweer heel hard aan het werk om alle ‘verloren’ tijd in te halen. Als freelancer is het ‘no cure, no pay’, en zelfs in Griekenland kun je niet van de zon leven. Een flink tandje erbij dus om alles weer op de rit te krijgen en mijn deadlines te halen. Eén deadline heb ik in ieder geval al wel gehaald: half mei ligt mijn nieuwste roman Opnieuw Verbonden in de Nederlandse winkels. Een ‘feelgood-roman met een Grieks tintje’ is het geworden en ik hoop dat mijn lezers er weer van zullen genieten. Ik denk eigenlijk dat dat wel goed zit, want na mijn weekje Nederland was het mij weer eens geheel en al duidelijk: een beetje Griekse zon en een vleugje Vlaardingse humor is precies wat jullie daar heel goed kunnen gebruiken ;-)