VL-ID-VR: Een waar hondenparadijs

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de Haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Chiara van der Linden (Haïti), Antoinette van de Water (Thailand/Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en vandaag met Bart van Zessen (Argentinië). 

Mijn ome Willem uit Vlaardingen was deze maand op bezoek. En naast de uitzonderlijke kwaliteit van een Argentijnse witte wijn, het relaxte dorpse leven en de goede asado (de plaatselijke variant van de barbecue), was er nog iets waarvan hij onder de indruk was. Hij had nog nooit zoveel honden op een vierkante kilometer gezien.

Dat merkte hij tijdens iedere willekeurig wandeling door het dorp. Uit bijna elk tuintje klinkt, meestal meerstemmig, geblaf als je passeert en vaak schieten er wel een paar hun terrein af om je enkele tientallen meters lang te belagen.

Of er in dit dorp meer honden zijn dan mensen, is een goede vraag. Hoe dan ook is het zo dat er parallel aan de maatschappij van de mensen ook een samenleving van honden bestaat met haar eigen markante figuren, leiders en artiesten.

Zo is er Popper, een grote zwarte hond, door zijn postuur de baas onder de honden en door zijn haast permanente aanwezigheid in een kleine bar in het dorp, ook een soort nachtburgemeester. Of bijvoorbeeld ‘Tres patas’ (Driepoot) die als puppie al één van zijn voorpoten verloor, maar hobbelend op zijn drie poten niet onderdoet voor zijn soortgenoten wanneer het bijvoorbeeld op sprinten aankomt.

Een tijdje terug leerde ik Aurelio kennen, een hond met dreads die zingt wanneer je er om vraagt, uiteraard bij voorkeur wanneer hij kans maakt op een bot of een stuk vlees. Hij reisde al door zeventien landen, heeft een eigen paspoort en maakt regelmatig zijn acte de presence als manager van de band ‘Mañana me chanto’.

Zwerfhonden zijn er eigenlijk bijna niet, wel honden met dubbellevens. Neem bijvoorbeeld onze eigen Tomasa, die ons in de maling nam. We kwamen haar altijd op straat tegen of bedelend naast een tafeltje eters. We zagen haar een keer hongerig een pizzabodem uit de keuken van een restaurant stelen, dus die heeft vast geen baasje, dachten we. Toen ze al, zo goed als, bij ons was ingetrokken, bleek ze van één van de supermarkthouders van het dorp te zijn. ’s Nachts als wij slapen komt ze altijd even eten, beweerde hij eens.

Zo lijken de honden van Agua de Oro, wanneer ze niet tot de aangelijnde minderheid behoren, voor een eigen leven te kiezen. Is het thuis niet leuk genoeg, dan zoeken we, eigenwijs als we zijn, elders een ander snoepadres.

En soms worden ze daar een handje bij geholpen. Zo werden wij een tijd terug wakker van het gepiep van een puppie. Toen we buiten gingen kijken renden er al acht in onze tuin en ééntje, het piepende exemplaar, was het niet gelukt uit de kartonnen doos te springen waarin hij was achtergelaten. Negen puppies voor je deur, wat te doen?

Voor sommige mensen is steriliseren/castreren te duur en weer anderen vinden het te veel gedoe om hun loopse teef om de zoveel tijd binnen te houden, ter bescherming tegen de vrijers die haar buiten opwachten. Af en toe ergens een doosje achterlaten is makkelijker. En zo groeit de hondenbevolking in dit dorp snel verder.

Maar je mag je als hond gelukkig prijzen als ze je hier achterlaten, vindt ook ome Willem. Hij reisde veel door Azië, zag veel zwerfhonden (die je ook in Zuid-Amerika op veel plaatsen tegenkomt) en at er zelfs een keer één in Thailand. Hier kunnen ze vrij rondlopen, zwemmen in de rivier wanneer ze maar willen, speelkameraadjes zijn er genoeg én de Argentijnen barbecueën iedere week... Dat maakt Agua de Oro tot een waar hondenparadijs.