Categorieën

Service

VL-ID-VR: Sonlight Academy

VL-ID-VR: Sonlight Academy
Nieuws

VL-ID-VR: Sonlight Academy

  • Chiara van der Linden
  • 16-02-2014
  • Nieuws
VL-ID-VR: Sonlight Academy

VLAARDINGEN - Iedere zondag op Vlaardingen24: Vlaardingers in den Vreemde! Vier Vlaardingers die de haringstad achter zich hebben gelaten om elders in de wereld hun geluk te zoeken, geven bij toerbeurt een kijkje in de keuken van hun leven 'in den vreemde'. Maak kennis met Bart van Zessen (Argentinië), Antoinette van de Water (Borneo), Wilma Hollander (Griekenland) en, vandaag, met Chiara van der Linden (Haïti).

De afgelopen weken waren simpelweg heerlijk. Niet dat ik normaal geen fijne tijd heb, maar de tijd leek nog sneller te gaan en dat is meestal alleen als je plezier hebt. Iets waar ik op het moment erg zeker van ben; ik heb plezier. Ik geniet van elk moment.

Elke nieuwe uitdaging probeer ik tot op heden altijd aan te pakken. Het laat mij nieuwe plekken zien, maar laat mij ook kennismaken met cultuur. Ik zou dan ook nooit een uitnodiging afwijzen om mee te gaan naar een kerk in Port au Poix. Iets wat ik dus ook niet deed toen het me gevraagd werd. De verhalen over deze plek maakten mij nieuwsgierig. Bij deze kerk zou namelijk een school zitten; Sonlight Academy.

Sonlight Acedamy is opgericht door een Amerikaans echtpaar, die klein is begonnen maar ondertussen een hoop leerlingen in het systeem heeft. Leerkrachten, voornamelijk uit Amerika, stoppen hun hele leven in het project en geven met veel plezier les aan kinderen vanaf vier jaar. Op de school worden alle lessen gegeven in het Engels en verder draait het volledig op sponsors. Een project dat ik graag zou willen steunen...

Het ritje op de vierwieler was leuk. De wind door je haren, de snelheid van het voertuig, de hobbelige weg; ik zweef. Ik leef...
Sonlight was echter geweldig. Niet alleen de schoonheid van dit gebouw, die je leek te vertellen; kom binnen. Iedereen is welkom, maar ook de harmonie was duidelijk voelbaar. De klaslokalen waren simpel, maar toch kon je zien dat er uitbundig geleefd en geleerd werd. Sporen van kinderen, tekeningen en knutselwerkjes waren overal te vinden. Een genot om te zien.

Voor mij een project waar maar een woord over te zeggen valt; wauw!

Het voetballen met de jongeren blijft enorm in trek. We hebben een nieuwe plek gevonden, waardoor weer nieuwe jongens kunnen deelnemen aan onze teams. Een andere berg, maar nog wel altijd een deel van Passe Catabois, brengt nieuw vreugde in mijn Haïtiaanse leventje. Kleine kinderen in alleen T-shirt komen kijken bij het voetballen. Zelfs vaders, moeders en andere familieleden zijn officiële toeschouwers geworden.


Ook dansen wordt er veel gedaan. Mijn telefoon met muziek van verschillende discotheken en hitlijsten wordt daar vaak voor gebruikt. Bewegen zit in hun bloed, en hun zien genieten, is niks meer dan een genot voor hart en ziel. De vrolijke gezichten, de ogen die stralen, het is zo echt. Elke dag lijk ik een beetje meer van deze mensen te gaan houden. Ze laten me de waarden van het leven zien; liefde en elkaar. Ze hebben zo weinig, maar willen altijd delen. Deze mensen, deze kinderen zijn voor mij zo speciaal, dat ik me bijna geen leven zonder meer kan voorstellen...