Column: Brand

Als de rook om je hoofd is verdwenen, kun je weer zien hetgeen voorheen tijdelijk in nevelen was gehuld. Als de rook optrekt, gaat je hoofd weer open, de voordeur op een kier, komen de beelden vrij, krijgt de schrik vorm, maakt angst plaats voor verdriet en reflexie. Brand is iets raars en heeft een enorme impact op mensen. Leven voor en na de brand. Brand sluit een periode af en kondigt een nieuwe aan.

Ik moest daaraan denken toen ik de traan zag opkomen in de ogen van de vader van de bruid, noodgedwongen door de brand uitgeweken naar de Polderpoort, vlak voor het moment dat hij haar definitief zou weggeven. Hij had het zich zo anders voorgesteld en daar stond hij dan met zijn bottige schouders naar beneden. Zo kwetsbaar aan de hand van zijn vrouw flink te zijn.

Ik moest eraan denken toen de man het desolate karkas van wat eens zijn bedrijf was instaarde even heel sprakeloos werd. Groot, groter, grootst geworden. Zijn ogen zien nu iets heel anders.

Ik moest eraan denken terwijl ik het busje inkeek, waarin twee agenten door hun mondkapjes en een gesloten zijraam heen ons uitlegden dat er mogelijk sprake zou kunnen zijn van asbest. Een bijzondere vorm van eigen veiligheid eerst. 's Avonds schoven zij gewoon weer aan bij hun gezinnen, waren de helden voor hun zonen en deden en passant een brandweerauto na.

Ik moest er aan denken toen ik de door fosfor getroffen armen zag van een ontheemde vluchteling op een veldbedje in de Erasmus Universiteit. Zijn lichaam doet zeer, in zijn hoofd weerklinken schoten, brandweerauto's en ambulances.

Ooit had hij zich deze dag zo anders voorgesteld.