Column: Kerstfeest in Rio

Kerstfeest is altijd een feest dat je thuis viert maar politieagenten, GGD broeders, verpleegsters, brandweerlieden en artiesten zijn altijd de pineut en moeten op die dagen altijd werken. Niet dat ik dit altijd een straf gevonden heb hoor, want in de tijd dat Adriaan en ik nog als acrobaten werkten in alle theaters en nachtclubs van de hele wereld, waren de theaters en nachtclubs altijd mooi versierd en er stond altijd een top programma. Want elk theater of nachtclub wilde zijn klanten natuurlijk het beste brengen met de kerstdagen. 

Zo stonden wij als The Crocksons in december 1969 in Rio de Janeiro, Brazilië in Theater Joa Caetano op de Plaza Tiradente. Dat was een groot plein, zeg maar de Dam, maar dan van Rio. Wij waren daar met een groot programma; Variedades de Amsterdam. Ik herinner mij Richard Ross, het ballet van Helen de Clerq, Bob and Dave (twee Amerikaanse poppenspelers uit Las Vegas) en nog een stel topnummers. Kortom een prachtprogramma en elke avond 1.800 man publiek in het theater. 

Maar op 24 december, heilige avond dus, ging het theater dicht en wij op naar het kerstdiner. Uiteraard in smoking met zwarte broek, wit jasje, strikje om en lakschoenen aan. Ik stond mij aan te kleden in de hotelkamer en ik stond in mijn onderbroek met overhemd er over heen en een strikje om. Toen mijn vrouw binnenkwam in een van de mooiste avondjurken waar zij haar mooie lijf ooit in had verstopt. Ik vroeg haar prompt ten huwelijk en vroeg mij af waarom ik de deur uit moest met zoveel moois in mijn hotelkamer. Maar haar: ‘Schiet op clown!! De taxi wacht.' deed mij in ijltempo in mijn broek schieten, naar beneden en toen ik de deur van het hotel uitging, sloeg de hitte van 40 graden Celsius mij gelijk al tegemoet en vertoonde mijn voorhoofd na het instappen in de taxi al zoveel zweetdruppels dat mijn zakdoek al gelijk onbruikbaar was. Aad, met zijn vrouw, stapte ook in en gezamenlijk zwetend reden wij naar het restaurant waar we door de manager van de show uitgenodigd waren. 

Ja, als het hier winter is is het in Rio zomer. Toen we het restaurant binnen kwamen zag ik al meteen dat ik heel sjiek voor joker liep. Want iedereen had inmiddels het jasje uitgedaan, strikje af en bij Richard Ross, die altijd het voortouw trok als er lol getrapt moest worden zag ik speels een vrolijk gekleurde voetbalbroek onder zijn smokinghemd uitsteken. Het bedienend personeel keek de hele scene van 35 artiestenmafkezen geamuseerd aan. Het bier in Brazilië is vrij licht en goed voor de dorst, het diner was uitstekend, de stemming in topvorm en de hitte zat boven de 40 graden celsius. Het zweet liep letterlijk met straaltjes over mijn rug, en niemand keek er gek van op toen wij mannen, allemaal na enige tijd ons over overhemd uittrokken en in onze smokingbroek en hemdje zaten te feesten. 

Toen begon het in Brazilië onvermijdelijke Samba orkest te spelen en gingen we dansen. Ik vergeet nooit het gezicht van de hotelportier toen wij vroeg in de ochtend in het hotel terug kwamen. Schoenen uit, haar in war bij de dames en wij zonder overhemd en zonder strikje, drijfnat en het jasje en overhemd los op de rug bungelend. Je kon van zijn gezicht af lezen dat hij dacht: ‘Welke halve zool gaat er nou met 40 graden hitte in Rio de Janeiro, dik ingepakt in smoking etc. naar een kerstdiner?' Nou, ik! dacht ik hardop en gaf hem een fooitje en zei: ‘Buon Natale' en hij weer ‘Obrigado signor. Y buon Nale.' Oftewel; ‘Bedankt meneer en vrolijk kerstfeest.'

In mijn hotelkamer aangekomen plofte ik op het bed neer en zei nog net tegen mijn vrouw die zich in de badkamer aan het afschminken was: ‘Co, vrolijk kerstfeest!' Ik hoorde nog net. ‘Ga maar lekker slapen kerstclown morgen hebben weer voorstelling’.