Column: Strafbaar! Maar schuldig?

Lieve lezeressen en beste lezers. Wellicht zult u deze column enige tijd moeten missen. Ik weet niet of ik in de gevangenis ook contact mag hebben met de buitenwereld, met u dus. Als pensionado heb je genoeg tijd om al die opgespaarde rommel eens uit te zoeken en het meeste kan direct naar Irado. Tevens heb je tijd genoeg om al die uitgestelde klusjes eens aan te pakken. Je moet toch wat nietwaar? 

Vorige week stonden twee karweitjes op mijn agenda die tegenwoordig niet meer door mijn secretaresse, maar door mijn lieve echtgenote wordt ingevuld. Ten eerste: rotzooi wegbrengen naar het afvalstation en daarna naar IKEA om het ontbrekende roetje voor een kledingkast te halen.

De wagen vol geladen en op naar Irado. Terwijl ik het laatste stukje goedbedoelde rotzooi in de afvalcontainer wierp, viel mijn oog op een roetje van IKEA, nog in cellofaan ingepakt en de sticker er nog op. Schichtig keek ik om mij heen? In mij speelde zich een strijd af die Goethe zo mooi verwoordde in zijn Faust. Das Gute und das Böse streden in mijn ziel. Het is streng verboden om iets uit de afvalbak te halen maar als het hier voor het grijpen ligt, waarom zou je dan naar IKEA rijden? Die kilometers belasten het milieu ten slotte ook. 

Eigenlijk was het een soort reddingsoperatie voordat de wals het zou verpletteren. Volgens bisschop Muskens is een brood stelen als je honger hebt geen misdaad,  maar ja honger heb ik zeker niet en een roetje is geen brood. Dus keek ik schichtig om mij heen en greep het voorwerp en slingerde het in mijn auto. Ik weet niet of het gesignaleerd is door camera’s maar in ieder geval voel ik de behoefte om te biechten. Ik zie de WEThouder Ruud van Harten al tijdens het eerste collegeoverleg met een uitdraai van deze column de B&W kamer binnenkomen met een gelukzalige glimlach op zijn gezicht en roepen: ,,We’ve got him.’’ 

Overigens is dit een droevig voorbeeld van onze weggooimaatschappij. Goede spullen worden vaak weggegooid in plaats van een tweede leven gegund. Vandaar dat ik zo’n fan ben van instellingen als Het Goed en de Kringloopwinkel op het Veerplein. Maar ook Ikea in Barendrecht is wat dit betreft een prachtig voorbeeld. Daar staan containers met allerlei planken en ander materiaal waar de geïnteresseerde gratis iets uit mag halen. 

Onlangs had ik wat kleine stukjes hout nodig voor een klusje. Van de verkoper van Formido mocht ik even in de afvalbak in het zaaghok kijken. Eigenlijk zouden alle bouwmarkten deze bakken toegankelijk moeten maken. Scholen bijvoorbeeld zouden heel blij zijn met deze stukjes restmateriaal. Nu komen grote planken en platen de school binnen die dan weer vrolijk verzaagd worden tot handzame delen voor de leerlingen. Veel materialen zouden een tweede leven kunnen krijgen. 

Bij IRADO staan containers vol met verhardingsmaterialen zoals grind- en trottoirtegels die daarin gedeponeerd worden omdat men de tuin anders inricht. Eigenlijk zou je een depot, bijvoorbeeld in de Broekpolder, moeten hebben waar mensen bestratingsmaterialen gratis kunnen brengen en gratis kunnen halen. Dat zet tenminste zoden aan de dijk en het scheelt de burger aanschafkosten en IRADO de afvoerkosten. Zo dragen we allemaal ons steentje bij.

En mijn roetje? Het was in ieder geval een duidelijk voorbeeld van wie stout is krijgt de roe. Het hangt in onze IKEA-kast. En mocht u mij, tijdens mijn detentie, iets willen sturen, dan raad ik u aan om bij een supermarkt een overjarig brood te kopen en bij een Kringloopwinkel een oude vijl. Daarmee duurt het uitbreken wat langer, maar ik heb toch de tijd.